¶ DeFante
humeris vel cingulum in lumbis. vn̄ hoc fibulariū rij.illud quod apponitur mātello: vel per quod īmittunturfibule: ne diſſipent mantellum.F ibulo las .i. fibulis ligare a fibula dr̄: ⁊ ꝯponit̉ cū ad. ⁊ dr̄affibulo las .i. alligare: ⁊ ꝓpͥe mātelluꝫ. itē cū con. ⁊ dr̄ cōfibulo las. i. ſil̓ fibulare. itē cū dis. ⁊ dr̄ diffibulo las. iteꝫcū de. ⁊ dr̄ de fibulo las .i. diſſoluere diſligare. itē cū ex.dr̄ effibulo las. x. mutata in f. i. exoluere. itē cū in. ⁊ dr̄ īfifibulo las .i. illigare: vl̓ fibulas īmittere. itē cū pre. ⁊ dr̄fibulo las .i. an̄ vl̓ ab an̄riori ꝑte fibulare. itē cuꝫ re. ⁊ direfibulo las .i. iteꝝ fibulare: vl̓ diffibular̄. itē cū ſub ⁊ diſuffibulo las .i. ſubligare: ⁊ mutat̉ b. ī f. Fibulo actiuū eſtcū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis: ⁊ p̄t ꝑtīere ad mātellū: ſic̄ ad hoīeꝫFicarius rij. ꝗ colligit ficus. Itē ficariꝰ rij. dr̄ ꝗdā d̓s ſilueſtris .ſ. pan: vel faunus: vel ſatyrus. vide ī piloſus. ⁊ dr̄ aficꝰ ẜꝫ Pu. Hiere. 50. ca. Habitabūt dracōes cuꝫ fatuisficarijs. vbi dicit īterlinearis gloſa. i. cuꝫ hoībꝰ ſiluanis.Alij dicunt ꝙ ficarij dicunt̉ fauni ⁊ ſatyri: ꝗ īter ficus ⁊alias arbores morant̉: ꝗ in Iſa. 34. Onocētauri ⁊ piloſiFicatū ti .i. iecur ſiue ep̄ar: ⁊ dr̄ a ficus. ¶ Cappellantur.Ficedula le. pe. cor. q̄dā auis a ficū dcā: qꝛ ficꝰ magis edat.Hec eadē ⁊ ficedulēſis dr̄. Quidā tn̄ dicūt ꝙ ficedulenicedulēſis. in ficedula vide. ¶ (ſes ſunt parui piſces.Ficetum ti. locus vbi creſcunt arbores fici: ⁊ dicitur a ficocas. ⁊ ꝓdu. penul.Picoſus. a ficꝰ ꝓ morbo d̓riuat̉ ficoſus ſa. ſū. tali īfirmitateplenꝰ. ficoſus ſa. ſuꝫ. ēt p̄t dici a fico arbore qͣſi plenꝰ illisarboribꝰ: ⁊ a fico fructu: qͣſi plenus tali fructu .ſ. ficuū.F icticiꝰ a fingo gis. dr̄ ficticiꝰ cia. ciū. ⁊ ficticioſus ſa. ſuꝫ. i.ꝗ fingit vl̓ qd̓ fingit̉. Ficticij vel ficticioſi ꝓpͥe ſunt falſiamici ⁊ ſimulatorij .ſ. ꝗ fingūt facer̄ aliꝗd ad ẜuitiū amici: ⁊ faciūt vt ei īcōmodū p̄ſtēt. vn̄ ⁊ fictio dr̄ falſa ⁊ fictaamicitia qͣſi ficta actio: ⁊ ficticij dicunt̉ ficte agētes.F ictilis a fingo gis dr̄ hic ⁊ hec fictilis ⁊ hoc le. pe. cor. qd̓facile pōt fingi: vel qd̓ iaꝫ fictū ē. vn̄ ⁊ vaſa terrea fictiliavocant̉ qͣſi ficta ⁊ cōpoſita vt aliquā formā habeant.Fictim aduerbiū .i. ficte.F ictio onis. in ficticius vide.Fictor a fingo gis. dr̄ fictor ctoris. ꝗ ꝯponit vel ornat aliꝗdſicut ꝗ capillos mulierū linit ⁊ ꝑtractat: vngit ⁊ mitigatvn̄ fictorius ria. riuꝫ. qui fingit vel qui fingitur.F iculnea nee. eſt parua ficus: ⁊ dicit̉ a fico arbore: īde hocficulnētū ti. locus vbi creſcūt ficulnee: qd̓ ⁊ hoc ficetuꝫdr̄ a fico: ⁊ ficulneus nea. neū. de ficulnea exiſtēs: vel adficulneā ꝑtinēs: qd̓ ⁊ ficeus cea. ceū. ⁊ ficulnus na. num.dicitur. Ficeus vero pōt deriuari a ficū fructu.iculnus naͣ. nū. idē qd̓ ficulneus. vide in ficulnea.Picus a fecūdus da. dū. d̓riuat̉ h ficꝰ ci. ꝓ arbore. vn̄ Luce ca. 13. Arborē fici hēbat ꝗdā: ⁊ dr̄ a fecūdus: qꝛ ſit fecūdior ⁊ feracior oībꝰ alijs arboribꝰ: qꝛ bis vel ter gn̄at fructū in anno: ⁊ vno matureſcēte alter orit̉. Hinc ⁊ caricadr̄ fructꝰ eius vel maſſa fructuū eiꝰ a copia: vn̄ hec ficuscus. cui. ꝓ fructu illiꝰ arboris: qͣrte declīatiōis: ⁊ deſinitabltūs ī ubꝰ. vt ficubꝰ. Inuenit̉ ēt ꝓ qͣdā īfirmitate ſil̓rficꝰ cus. qͣrte declīatiōis. Sꝫ differūt qꝛ ficꝰ ꝓ morboemaſ. ge. ſꝫ ficꝰ ꝓ fructu ē fe. ge. Cecilianꝰ tn̄ voluit ꝙ ficꝰꝓ morbo eēt ſcd̓e declīatiōis. vn̄ Martia. coquus. Quūdixi ficus rides qͣſi barbara v̓ba. Et dici ficos cecilianeiubes. Dicemꝰ ficus qͣs ſcimꝰ in arbore naſci. Dicemusficos ceciliane tuos. Iteꝫ v̓ſus. Arbore de fico maturascollige ficus. Sꝫ tumidos ficos nullus mihi mittat amicus. Inuenit̉ ēt hec ficus ci. ſcd̓e declinatiōis ꝓ fructu.Hiere. 24. Et ecce duo calaeti pleni ficis. itē. Marci. ii.Nō enī erat tp̄s ficoꝝ. In Greciſ. ſic dr̄. Eſt ficus morbeſt ficus fructus ⁊ arbor. Dicit̉ hic ficus ꝓ morbo: ſed ꝓF idecula le. dimi. parua fides: ⁊ cor. pe. ¶ (reliquis hec.
E ideiubeo a fides ⁊ iubeo bes. cōponit̉ vt fideiubeo bes.iuſſi. iuſſuꝫ. v̓bū actiuū .i. fidē ꝓ aliquo dare: iurare: promittere. vn̄ hic fideiuſſor oris. ꝗ ꝓ alio ſe obligat: vel fidē dat: vel ꝓmittit. Eccl̓. 28. Fideiuſſoris ne obliuiſcaris. d̓dit .n. aīaꝫ ſuā ꝓ te ⁊ ſcribunt̉ ꝑ geminū ſſ. fideiuſſi fideiuſſuꝫ ⁊ fideiuſſor. Et ſcias ꝙ ſcd̓a ⁊ 3ª ꝑſona pn̄tide fideiubeo acuūt pe. ꝑꝑ ꝯſortiū pͥme ꝑſone: qͣꝫuis hecſyllaba in. ſit breuis: vn̄ dicimus fideiubeo bes. bet. acuideiuſſor ſoris. in fideiubeo vide. ¶ (entes hāc ſyl. iuidelia lie .i. olla dicta a fidelis: qꝛ fidelis ſit in ſeruandoPerſius. Reſpōdet viridi nō cocta fidelia limo. Fidelia etiā pōt eſſe pluralis numeri. Pſal. Fidelia oīa mandata eius: ⁊ tunc declinat̉ hic ⁊ hec fidelis ⁊ hoc leP ideliola le. dimi. parua fidelia ſiue olla.P idelis a fides dr̄ hic ⁊ hec fidelis ⁊ hoc le. ⁊ dr̄ fidelis abeo qd̓ dicit vl̓ ꝓmittit bonū. vn̄ ꝗdā. Eſt vir ī obſequijsfidus ſermone fidelis. ⁊ cōparat fidelis lior. ſimꝰ. vn̄ fideliter lius. ſime. aduer. ⁊ hec fidelitas tatis. ⁊ cōponit̉hic ⁊ hec infidelis ⁊ hoc le. ⁊ comparat̉ īfidelior ſimus.vn̄ īfideliter lius. ſime. aduer. ⁊ hec infidelitas tatis.F ides a fio fis. dr̄ hͨ fides dei. ⁊ ē fides qͣ veraciter credimus: qd̓ nequaqͣꝫ vider̄ valemꝰ. Nā creder̄ nō poſſumqd̓ videmꝰ. ⁊ ē fides ſi aīo fiat qd̓ dcm̄ ē vel ꝓmiſſū velplacitū īter vtroſqꝫ qͣſi īter deū ⁊ hoīeꝫ. vn̄ ⁊ Aug. dic̄ ꝗfides dr̄ ex hͦ ꝙ fiūt dcā. Et ſcias ꝙ dr̄ hͨ fidis dis .i. corda: ⁊ cor. pͥmā. Itē īuenit̉ hͨ fides dis. ꝓ qͣdā v̓gīe: ⁊ cor.ēt pͥmā: ⁊ hͨ fides dei. cor. pͥmā. Sꝫ fido dis. v̓bū ꝓdu. pͥmā. vn̄ v̓ſus. Orphea nulla fidis tāgi: q̄ tāgere fidis. ItēUirgo fides fidis ē: reſonat fidis ī citharādo. Iūgit amicoꝝ corda fides fidei. Ponit̉ ēt fides fidei ꝓ credulitate ⁊ ꝓ articulo fidei: vn̄ credulitaſqꝫ fides articuluſqꝫ fides. ¶ Et noͣ ꝙ ſic̄ dic̄ paulꝰ. Fides ē ſub̓a ſperādaꝝ rerū: argum̄tū nō apꝑentiū ⁊ appellat̉ h̓ fides ſub̓a: nō qꝛſub̓a ſit in gn̄e ſub̓e: ſꝫ qꝛ qͣꝫdā ꝓpͥetatē hꝫ ſub̓e. Sic̄ enīſub̓a ē fundamētū ⁊ baſis oīuꝫ alioꝝ entiū: ita fides eſtfūdamētū totiꝰ ſpūal̓ edificij. ⁊ ꝑ hūc modū. dr̄ ēt ꝙ luxē hypoſtaſis coloris: qꝛ in naͣ lucis oēs colores fundant̉.Hugo āt de ſctō Uictore diffinit fidē ꝑ accn̄s qd̓dā ei.ſ. ꝑ certitudinē dicēs: ꝙ fides ē certitudo q̄dā aī de abſentibꝰ ſupra opīonē ⁊ īfra ſcīaꝫ ꝯſtituta. vide ī opīo ⁊ inꝑſona. ⁊ hͦ ēt accn̄s fidei pōt hēri ex diffōne apl̓i: ex hocꝙ fides ē argumētū nō apparētiū. Argum̄tū .n. īportatcertitudinē. vn̄ ponit ſcīaꝫ ſupra opīonē. Nō apparētiūv̓o īportat abn̄tiā cogͦſcibil̓: ꝑ qd̓ pōit̉ fides ſub ſcīa. Itēſcias ꝙ aliud ē credere deū: alid̓ credere d̓o: alid̓ ē credere in deū. ſic̄ dixi ſupra in credodis. Iteꝫ volo te ſcire qͥẜꝫ Richardū de ſctō victore. Articulꝰ ē īdiuiſibil̓ v̓itasde deo artans nos ad credēdū: ⁊ ē articulꝰ nomē grecuꝫvt dn̄t ꝗdā: ⁊ īportat īdiuiſionē: vn̄ mēbra q̄ diuidunt̉ īalia mēbra dn̄r articuli: ⁊ ẜꝫ iſtū modū ꝯcl̓ones q̄ inꝗritur in aliqͣ ſcīa: vel ī aliqͦ tractatu dn̄r articuli: qꝛ ex eisſic̄ ex ꝗbuſdā pͥncipijs īdiuiſibilibus ꝯſurgit collectio q̄tractatū ꝑficit: ⁊ ſic iudicijs ea q̄ ꝑ teſtes ꝓbata ſūt vl̓bāda dn̄r articuli. Fides āt nō inꝗrit: ſꝫ ſupponit ea q̄ fidei ſūt ex teſtimōio dei ea dātis. vn̄ illd̓ qd̓ hꝫ ſpālē difficultatē ī fide: ⁊ cꝰ ſuppoſitū nō dependet ab aliquo aliqſuppoſito ꝓprie dr̄ articulus fidei: ⁊ iō in diffōne p̄dictaRichardꝰ ſecutꝰ eſt: ⁊ ꝓprietatē noīs dicēs: ꝙ ē īdiuiſibilis v̓itas: ⁊ ēt etymologiā ẜm ꝙ ſonat in lingua latinadicēs ꝙ artat nos ad credēdum. ⁊ dr̄ articulꝰ artare adcredēdū nō neceſſitate coactiōis: ſꝫ neceſſitate finis: qſine fide articuloꝝ nō pōt eē ſalus. Articuli aūt fidei d̓ſtīguunt̉ dupl̓r. Unoº qͣꝫtū ad credibilia: ⁊ ſic ſūt qͣtuordecim. Alio mō qͣꝫtū ad ipſos ꝗ articulos diſtinxerūt: :⁊ſic ſunt duodecim articuli ẜm nūerū duodecim apoſtoloꝝ. Ꝙ aūt articulus eſt veritas de deo: hoc cōtingit eē