Druckschrift 
Catholicon
Seite
138v
Einzelbild herunterladen
 

A Deante

ſa vituli ꝯflatilis. Eadē die ieiunabāt hoīes ⁊ iumēta ⁊pueri ſeptēnes a veſpera vſqꝫ ad veſperā pro memoriamortuoꝝ. vn̄ ēt dicebat̉ dies afflictiōis. dicebat̉ necnōdies exꝑiatōis: qꝛ eo die ſanguīe vitule ruſe expiabat̉ tabernaculū ⁊ altare: ⁊ fiebat cinis ex ea ad expiationemīmūdoꝝ: ⁊ ipſi expiabant̉ a pctīs ipſiꝰ āni ꝑ emiſſioneꝫhirci apōpei. Scenophegia erat ꝗntadecima die ſeptēbris: qd̓ ſonat fictio tabernaculoꝝ: ī qͣ ꝑ ſeptē dies habitabāt ſub vmbraculis in memoria qͣdragīta ānoꝝ: inbus in deſerto ſub vmbracul̓ fuerūt ſeu tabernacul̓. vn̄⁊ feſtū tabernaculoꝝ ſolet dici: ⁊ ꝑtelabat̉ ſepteꝫ diebquoꝝ pͥmꝰ ⁊ vltimꝰ ſolēnes erāt. Octauꝰ ēt dies erat ſolēnis: nō qꝛ de ſcenophegia eēt: ſꝫ ea die ꝯueniebāt ad faciēdā collectā forte ī vſus paupeꝝ vl̓ in alios vſus cōes.vn̄ ⁊ ſcenophegia legit̉ qn̄qꝫ eē feſtū octo dieꝝ. De hͦ ētvide in ſcenophegia de s. lr̄a. Encenia ſonat noua feſta:ſic̄ dedicatiōes eccl̓iaꝝ. Uide ſupra ī encenia. Iubileuserat ānꝰ remiſſiōis ⁊ gaudij. de quo dicā ī ſuo loco. Phurim .i. ſortiū erat feſtū ꝑª victoriā heſter: quā habuit deaman: de quibꝰ dicit̉. Heſter. 9. Iſti ſunt dies quos nūquā deleuit obliuio ⁊c̄. vt habet̉ pleniꝰ Heſter. 9.Faſelus li. fe. ge. dr̄ a faſe qd̓ interp̄tat̉ trāſitꝰ. ⁊ ē faſelꝰ parua nauis habilis ad trāſeundū huc ⁊ illuc: faſelꝰ ēt dr̄ q̄dam īſula grecie. vn̄ h̓ faſelus li. qd̓dā genꝰ legumīs qd̓pl̓imū abudat in illa īſula: vel qꝛ pͥmū īde allatū ē. ⁊ īdefaſeolus li. dimi. ⁊ hͦ. faſelariū rij. herba faſeli: vel locusvbi abūdat. ⁊ ꝓdu. penl̓. faſelꝰ. vn̄ in doctrīali dr̄. E. ſuꝑl. lōgā dabimꝰ ꝓbat ecce faſelꝰ. ⁊ ſcribit̉ tm̄ ꝑ vnū laſeolus li. dimi. in faſelus eſt.Faſianꝰ. hec faſis ſis. vl̓ ſidis q̄dā īſula grecie. vn̄ h̓ faſianus ni. q̄dā auis: qꝛ īde pͥmū aſportatꝰ eſt: vel dr̄ faſianqͣſi fagianꝰ a fagin qd̓ eſt comedere: qꝛ eius caro ſuauiseſt ad comedendum. ⁊ ꝓdu. penul. falianus.T aſma. a faſmos dr̄ hͨ falma me. ⁊ hͦ faſma matis .i. apparitio ꝓpͥe vana ⁊ īcerta: vt in nocte: ⁊ hinc q̄dam fabulamenādri dcā eſt faſma a qͣdā apparitiōe. vide ēt in fanaſmos grece apparitio īterpretat̉ latine.(taſma.P aſſio onis. fe. ge. i. ꝯfeſſio: a fateor teris. faſſus ſum. Dui.in ep̄i. Da veniā faſſi mihi nō munera tanti.F aſtidiodis. diui. dire .i. horrere: ſꝑnere: ꝯtēnere: tēder̄. vn̄v̓balia. ⁊ hͦ faſtidiū dij .i. ſuꝑbia vl̓ tediū. vn̄ faſtidioſusſa. ſū. i. ſuꝑbꝰ: vel tedioſus. vn̄ h̓ faſtidioſus ſi. vn̄ hͨ faſtidioſitas tis. Faſtidio actiuū ē cuꝫ oībꝰ ſuis cōpoſitis ſihꝫ. ⁊ deriuat faſtidio a faſtꝰ ſtus. qd̓ ē ſuꝑbia. Quidā tn̄dicūt faſtidiū eſſe pͥme impoſitiōis ⁊ inde faſtus.F aſtigatus pro faſtigiatus in faſtigium vide.F aſtigiū .i. ſūmitas: altitudo: honor: ⁊ īde faſtigioluꝫ li. dimi. ⁊ faſtigio as .i. exaltare: ſublimare. vn̄ faſtigiatꝰ tus.⁊ faſtigiatꝰ ta. tū .i. eleuatꝰ: ⁊ altꝰ: ⁊ deriuat̉ a faſtꝰ qd̓ eſtſuꝑbia. ⁊ īuenit̉ ꝑ ſyncopā faſtigatꝰ ꝓ faſtigiatꝰ. Et vt dr̄in Greciſ. ſunt faſtidia tedia: ſed faſtigia celſa.F aſtuoſus. a faſtꝰ ſtꝰ qd̓ ē ſuꝑbia: dr̄ faſtuoſus ſa. ſū .i. ſuꝑbꝰ. Et ꝯꝑat̉: vt faſtuoſus ſior. ſimꝰ. vn̄ faſtuoſe ſiꝰ. fime.aduer. ⁊ hec faſtuoſitas tatis .i. ſuꝑbia: elegātia: elatio.aſtꝰ. a fas dr̄ faſtus ſta. ſtū. ⁊ faſtus dies dr̄ licitꝰ in quo licebat romanis negocia agere: cās exercere: vel aliꝗd tale. Nefaſtus v̓o dies dr̄ qͣſi illicitꝰ: qꝛ illicitū aūt qͣſi nefas erat ī illo die p̄dicta agere: qꝛ in illo die male cōtigerat romanis. ⁊ dr̄ nefaſtus a nephas: fuit ſiꝗdē vetꝰ ꝯſuetudo apd̓ romāos: vt qͣſcūqꝫ aduerſitates ſiue ꝓſperitates ſuſtinerēt: eas ī faſtis annotare facerēt. Illos gͦ diesin ꝗbꝰ ſibi male ꝯtigerat celebrabāt: nō cā ſolēnitatis: ſꝫtimore infortunij: ⁊ vocabant̉ nefaſti. Sꝫ illi in quibꝰ ſibi bn̄ ꝯtigerat vocabant̉ faſti: qͣſi liciti: qꝛ ī eis licebat eiscās agere. ⁊ ho: vel qꝛ in eis fabat̉ ius. ⁊ hinc ꝗdaꝫ liberOuidij in quo tractat̉ de faſtis ⁊ nefaſtis diebꝰ a dignio

ri ītitulat̉ liber faſtoꝝ. Hīc ēt annales libri ī ꝗbꝰ ſcribebant̉ fcā romanoꝝ totiꝰ anni: ſil̓r a digniori ꝑte dicti ſūfaſti. Inuenit̉ ēt h̓ faſtus tus. qͣrte declinatōis ꝓ annalilibro. vn̄ Lucanꝰ in. io. Nec meꝰ edoxi vincet̉ faſtibꝰ annus. Sꝫ magis ꝓpͥe ꝓ libro annali ē ſcd̓e declinatōis faſtus ſti. nā ꝓ ſuꝑbia eſt qͣrte declinatōis h̓ faſtus ſtus.atatus ta. tum .i. fato deſtinatus: ⁊ dicit̉ a fato tas.Fateor teris. faſſus ſum fateri .i. māifeſtari: qͣſi teneor fari. Fateri coactiōis ē ⁊ nec̄itatis: fatemur .n. coacti. Sꝯfitemur ⁊ manifeſtamꝰ volūtarij: ꝓdimꝰ p̄cio vl̓ alivtilitate ſperata ducti. Itē fatemur mala: māifeſtambona: ꝓdimꝰ q̄ſita: ſꝫ hͨ diſtīctio qn̄qꝫ ꝯfundit̉: ⁊ vtimuriſtis v̓bis īdifferēter. Fateor cōponit̉ cū cō: ⁊ dr̄ ꝯfiteor.Itē cū dis ⁊ dr̄ diffiteor. Itē cū ī. ⁊ dr̄ īfiteor ambo ꝓ negare. Itē cū ꝓ ⁊ dr̄ ꝓfiteor. Itē cū re ⁊ dr̄ refiteor. Fateor ⁊ oīa ab eo cōpoſita ſūt depo. ⁊ faciūt ſup̄. in ſū. Itemoīa ab eo cōpoſita mutāt a. ſui ſimplicis in i. in v̓bo: ſꝫ inſupino ⁊ ꝑticipio in e. ⁊ cor. fa. fateor. Un̄ Oui. de ſine titulo. Cōfiteor ſi quid ꝓdeſt delicta fateri.Fatidicus ca. cum .i. fata dicens: ⁊ componit̉ a fatum ⁊ dico cis. ⁊ cor. di. ſicut ⁊ maledicus.atigo gas. gaui. gare .i. fatim agere ⁊ abūdāter: a fatiꝫ qꝛeſt abudāter: ⁊ ago gis: ſꝫ magis videt̉ etymo. qͣꝫ cōpoſitio. ⁊ eſt actiuū cū oībus ſuis cōpoſitis. ⁊ ꝓdu. ti. A fatigo deriuat̉ fatigatus ta. tum .i. itinere laſſatus: feſſus.atim aduer .i. multum vel abūdāter. Uide in affatim.Fatiſco ſcis. ꝯponit̉ a fatim qd̓ ē abūdāter: ⁊ hiſco ſcis. ⁊ ēfatiſcere abudāter hiſcere ⁊ ſcīdi: vt Iſte pānꝰ fatiſcit rimis .i. ſcīdit̉: ⁊ fatiſcere ē laſſari: marceſcere: abūdanteraꝑiri: d̓ſinere eē: d̓ficere. vn̄ d̓ ſcō Martino dr̄. Artus febre fatiſcētes. Et noͣ ꝙ nos dicimꝰ fatiſco ſcis. ſꝫ ātiꝗ dicebāt fatiſcor ſceris. feſſus ſū: qd̓ nos n̄ dicimꝰ: ſꝫ ꝯpōit̉:vt d̓fetiſcor ſceris. ſus. ſū. ⁊ hͦ vtimur vt dixi ī d̓fetiſcor.atū. a for faris dr̄ hͦ fatū ti. ⁊ dicūt fatū eē ꝗcꝗd deꝰ fat̉.vl̓ fatū ē tꝑalis ſucceſſio vel euētꝰ reꝝ a deo ꝓuiſaꝝ. Etfingūt tria fata: ī colo ⁊ fuſo: ⁊ digitis fila ex lana trahētibꝰ ꝓpter trinā variationē reꝝ. Quedā v̓o deſinūt eſſe:q̄dā īcipiūt eē: q̄dā ꝑſeuerāt. vl̓ ꝑꝑ tria tꝑa .ſ. p̄teritū qd̓in fuſo iā netū ⁊ īuolutū ē. Pn̄s qd̓ īter digitos nētis trahit̉. Futuꝝ qd̓ ē in lana q̄ ī colo īplicita eſt. ⁊ qd̓ adhuc ꝑdigitos nētis ad fuſū tāqͣꝫ pn̄s ad p̄teritū traijciēdū eſt.Et ē idē fatū ⁊ fortūa: ſꝫ ī hͦ dr̄nt: qꝛ fortūa ē in his q̄ fortuitu veniūt nulla palā cā. fatū v̓o ē appoſitū ſingulis ⁊ſtatutū: ſꝫ hͦ alteriꝰ ꝯſideratiōis ē. Scd̓m v̓o Quintilianum de cauſis fatum dicitur a facio vel fio. vnde ⁊ ait.Quid eſt fatum niſi qd̓ fit ⁊ nō hꝫ cās. Boetius v̓o in. 4li. de ꝯſol̓. dic̄. Prouidētia ē dīna rō in ſūmo oīuꝫ pͥncipeꝯſtituta q̄ cūcta diſponit. Fatū ē īherēs rebꝰ mobilibusdiſpō ꝑ quā ꝓuidētia ſuis queqꝫ nectit ordinibꝰ. Afatūdr̄ fato tas. taui .i. deſtinare: deſignare: ⁊ h̓ ⁊ hec fatalis⁊ hoc le. qd̓ fato debet̉. vnde fataliter aduerbium.atuo as. aui. fatuū facere: ⁊ dr̄ a fatuꝰ. Et ꝯponit̉: vt diffatuo as .i. diuerſis mōis fatuare: vl̓ a fatuitate remouerīfatuo as .i. valde fatuar̄: ⁊ ē actiuū cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis.atus ta. tum .i. locutus. vide etiam in for faris.Fatuꝰ tua. tuū. dr̄ a for faris. ⁊ dr̄ fatuꝰ: qꝛ īperitiā ſuā on̄dit fādo ꝗcꝗd latet ī aīo: vl̓ rn̄dēdo ad īterrogata. vl̓ iofatuꝰ dr̄ a fādo: qꝛ nec qd̓ ip̄e fat̉ nec qd̓ alij dicunt ītelligit. Et dr̄t fatuꝰ a ſtulto: qꝛ ſtultꝰ eſt ꝗ ꝑ ſtuporē nō mōuet̉: iniuriā ⁊ ſeuiciā ꝑfert: nec vltꝰ eſt: nec vllo ignomūnie cōmouet̉ dolore: qꝛ ſtultꝰ ē hebetior corde. vn̄ ꝗda.Ego ſtultū me eſtimo: fatuū eē nō opinor .i. obtuſū ſiqudē ſenſibꝰ: nō tn̄ vt ille. Et cōparat̉: vt fatuꝰ magis fatutuiſſimꝰ. vn̄ fatue magis fatue tuiſſime aduer. ⁊ hec fatuitas tatis. ẜm Pug. vel ẜm quoſdā fatuus dr̄ ꝗ fandooſtedit imperitiā ſua: ſtultus v̓o eſt qui ſemꝑ ꝑ ſtuporeꝫ

F