¶ DeCanteO
ſtodia oīum reꝝ ethymologia eſt. Et vt dic̄ Iſi. cor iō eſtvicinū pulmoni: vt cū ira accēdit̉ pulmonis hūore tēperet̉. Et ſcias ꝙ ī Greciſ. tales v̓ſus ponūt̉. Cor ſapit: ⁊ pulmo loꝗtur: fel ꝯmouet iras. Splen ridere fac̄. cogit amare iecur. Uide ī ſplē. Et ꝯpōit̉ cor. cū. cō. ⁊ dr̄ ꝯcors dis. ⁊ē oīs ge. diſcors dis. Et cū ex. ⁊ dr̄ excors dis. Et cū miſerās. ⁊ dr̄ miſericors dis. Item cū re. ⁊ dr̄ recordor darisItē cū ſe. p̄pōne. ⁊ dr̄ ſecors dis. Et cū ve. ⁊ dr̄ vecors dis.Et cū vnꝰ. ⁊ dr̄ vnicors dis. Et nota ꝙ antiꝗtꝰ dicebāt h̓⁊ hͨ vnicordis. ⁊ hoc de. ⁊ alia hō ꝯpoſita ſil̓ia a cor. qd̓ inautoribꝰ ſepe īuenit̉. Et ſcias ꝙ rabi moyſes dic̄ ꝙ celūē in vniuerſo ſic̄ cor ī aīali. cuiꝰ motꝰ ſi ad horaꝫ ꝗeſceretcorporis vita finiret̉. ⁊ ex hoc pꝫ ꝙ celū ſyderiū ꝑ motūſuū generationē cauſat ⁊ in īferioribꝰ corruptionem.Coragios grece latine villa dicitur.C oragiū. a coragios dr̄ hͦ coragiū gu .i. ſuffragiū. coragiū ēēt pars ludi .ſ. qn̄ ꝓuerbia dn̄r. vl̓ coragiū ē v̓ginale ſignūvl̓ v̓ginalis pomꝑa: quā ſolēt v̓gines facere in ꝗbuſdā locis circa mortuū .ſ. corea. ⁊ q̄libꝫ corea ſic pōt dici. ⁊ tuncꝯponit̉ a corea ⁊ ago gis. ſꝫ hͦ corrariū ꝑ duor. aliud ē .ſ.qd̓ ex toto ⁊ ītimo corde petit̉. ⁊ cōponit̉ a cor. ⁊ ago.Corallus li. nam hꝫ viminis ſub aqͣ: ſꝫ detracta ſuꝑ aquaꝫſtatim dureſcit ⁊ rubeſcit ⁊ lapideſcit. Itaqꝫ occupari ⁊euelli retibus ſolet: aut acri feramento precidi.Corā p̄pō ſeruit abltō: vt corā deo placet humilitas. Itē ēaduer. qͣlitatis: vt Nlobis in theatro morātibꝰ ꝗdā corāſurrexit: ⁊ locutꝰ ē .i. patēter: euidēter. aꝑte. ⁊ ꝯpōit̉ a cor⁊ am ꝑ aſtrophā. qd̓ .n. fit corā: an̄ cor. ⁊ ꝓdu. pͥmā. Un̄ īaurora dr̄. Coram languoris ꝓpulit omne genus.Coraxcis .i. cornus. ⁊ tam illud qͣꝫ iſtud nomen habet a ſonō pectoris. qꝛ grunnit pectore.Corban oblatio ſiue donuꝫ ſonat. Unde Mat. 7. Corbanquod eſt donum. Uide in corbonam.C orbio onis. maſ. ge. ille qui facit vel vēdit. vel portat corbes. ⁊ deriuatur a corbis.Corbis a curuo uas. dr̄ hͨ corbis bis. vas vimineū quo mēſurat̉ vinū: vl̓ etiā annona: vel ꝑ qd̓ fluit muſtū. qꝛ dr̄ acuruo. qꝛ ex curuatis virgis ꝯtexit̉: vel dr̄ a colādo.Corbita te. penl̓. ꝓdu. fe. ge. i. nauis oneraria. ⁊ dr̄ a corbisſCorbius. a cor. ⁊ binū componit̉ hic corbius bij. qd̓ ⁊ h̓ corbinus dicitur .ſ. ille qui duplex habet cor: qͣſi binū cor habens: vel reuera qui eſt verſipellis ⁊ īcōſtans.Corbonan. ſic̄ dicit Hug. corban īterp̄tat̉ oblatio: vn̄ heccorbona ne. vel corbonan īdecli. vltima acuta .i. gazophilaciū vbi diuine oblationes reponunt̉. Pap̄. v̓o dic̄. Corbonan gazophilaciū vbi pecunia ſacerdotū erat. ⁊ īterp̄tat̉ oblatio. Et vt dr̄ in hiſtorijs ſuꝑ actus apl̓oꝝ. corbonan erat archa ī qͣ reponebant̉ donaria ſacerdotū. Muſacherat archa in qͣ reponebant̉ donaria regū vel pͥncipū ad reficiēda ſartatecta templi. Gazophilaciū erat archa in qͣ reponebant̉ donaria tranſeuntium.Corbulus li. maſ. ge. penl̓. cor. paruꝰ corbis. ⁊ dr̄ a corbis.Corcula ioculatrix.Corculum li. diminutiuum paruum cor. ⁊ cor. cu.Corculus .i. tadeꝰ a corde dictꝰ. Ipſe ⁊ tadeus: ipſe eſt ⁊ iudas iacobi: quē eccl̓iaſtica tradit hiſtoria miſſuꝫ ediſſaꝫad abagarū regē ẜm Pap̄. Hug. dic̄. Tadeus īterp̄taturcorculus .i. cordis cultor. ⁊ cor. cu. Uide in iuda.Corda. a cor. dicit̉ hec corda de. qꝛ ſicut pulſus cordis eſtin pectore. ita pulſus chorde ē in cithara. Unde ꝓpheta.Laudate eum in cordis ⁊ organo.Cordatiſta ſte. ge. cō. ꝗ vl̓ q̄ canit cū corda. ⁊ dr̄ a corda deCordatꝰ. a cor. dr̄ cordatꝰ ta. tū i. ſapiēs gnauus: audax cōueniēs. In Iob. 34. dr̄. Uiri cordati .i. ſapientes auditeme. vnde cordate .i. ſapiēter: ꝯueniēter: honeſte.Cordex cis. maſ. ge. ꝗ facit cordā vl̓ ꝗ canit cū cordis. ⁊ di-
citur a corda de.Cordiacus ca. cum. vide in cardiacus.Cordicitus aduer. penul. cor. i. cordetenus: acor dicit̉. vn̄Sidonius. Prudentibꝰ inꝗt cordicitus inſitum eſt.Cordula le. diminutiuum parua corda penul. cor.Cordus da. dum .i. ſerotinus dicit̉ a cor. vn̄ ⁊ vue que tarde veniūt ad maturitatem corde dicuntur ẜm Pugū. ⁊Pap̄. dicit. Cordum ſerotinum quod tarde naſcitur.Coredulus. cor ꝯponit̉ cū edo. ⁊ dr̄ hic coredulus li. q̄daꝫquis q̄ ſtatim ⁊ citiꝰ qͣꝫ cetera mēbra cor auis capte edit.Choriambꝰ. a chorꝰ dr̄ h̓ coriābꝰ bi. ꝗdā pes ꝯſtās ex prīalōga. ⁊ duabꝰ medijs breuibꝰ. ⁊ vltima lōga: vt audierāt⁊ dr̄ ſic. qꝛ carmē hͦ pēdē ꝯpoſitū aptū ſit choro canētiūvl̓ cōponit̉ a chorꝰ ⁊ iambꝰ. qꝛ in choro ⁊ in circūitu hēatduos iambos: ſꝫ ordine ꝯuerſo: vn̄ choriābicꝰ ca. cū. Pōtēt choriābicꝰ ī pͥma ſylla. ẜꝫ quoſdā aſpirari: ſic̄ ī chorꝰCoriādꝝ dri. ge. neu. genꝰ herbe a greco qd̓ illi corion dn̄t.Et vt dic̄ Pap̄. coriādrū qd̓ greci corion dn̄t: cꝰ ſemē dulci vino datū ꝓniores reddit ī venerē. ſi. sͣ. modū dederisamētiā fac̄. In cibo ſūptū calefac̄ ⁊ ſtringit ⁊ ſomnū fac̄Corarius corarij. qui parat coria: vel qui operatur de corijs a corio dicitur.Corimbꝰ. a corona dr̄ h̓ corimbꝰ bi. i. fructꝰ hedere. qꝛ inde coronabant̉ antiꝗ. ⁊ p̄cipue poete. Un̄ Oui. 4. Hetamor. Et grauidis diſtīguit vela corībis. Corimbi etiādn̄r anuli vitis que ꝓxima queqꝫ ligāt ⁊ ꝯp̄hēdūt: ne lōgius laxati plamites vētoꝝ flatibꝰ diſſipent̉.Chorinthus. a coriū dr̄ hic chorinthꝰ thi .i. tectura arcuū.Un̄ Statiꝰ thebaidos in. 7. Qua ſuꝑ a tergo velox chorinthos ⁊ arcus. Et h̓ corinthꝰ thi. i. repoſitoriū ſagittarū.ſ. pharetra. Un̄ Oui. triſ. In ꝗbꝰ ē nemo q̄ nō corinthon⁊ arcū. Corinthon actūm grecū ꝓtulit ꝓ corinthuꝫ. Inuenit̉ etiā hec corinthus nomē ciuitatis. vn̄ corinthiusthia. thium. Ad corinthios ſcribit Paulus duas epl̓as. ⁊ſcribit̉ corinthus per h. ī vltima ſyllaba: vn̄ t. remanet inſono ſuo ante h. ⁊ cor. pͥma ab Horatio in epiſtolis. Noncuius hominuꝫ contingit adire corinthum.Coriolum li. diminutiuum paruum corium.Corioſus ſa. ſum. i. corio veſtitus. ⁊ dicitur a corium.Coriū. a carne dr̄ hoc coriū rij. qͣſi carniū. qꝛ carneꝫ tegat:vel ꝗa a carne extrahat̉. Acoriū per ꝯpōneꝫ excorio as.decorio as. diſcorio as. in eodē ſenſu .i. coriū auferre incorio as .i. corium īmittere: vel corium aptare.Cornetū ti. penul. ꝓdu. locus vbi corni creſcūt. ⁊ dr̄ a cornus ni. pro quadā arbore dura in fructu vel ligno.Corneus nea. neum. pertinens ad cornu: vel de cornu exiſtens. ⁊ tunc dicitur a cornus ni. pro arbore.Cornicen cinis maſ. ge. qui canit cū cornu. qd̓ etiā dicit̉ h̓⁊ hec cornicentis. ⁊ vtrūqꝫ ꝯponit̉ a cornu ⁊ canonis. ⁊cor. penul. cornicen in nominatiuo ⁊ in genitiuo.Cornicena ne. penul. cor. fe. ge. femina que canit cum cornu. ⁊ deriuatur a cornicen.Cornicor caris. a cornix dr̄: ⁊ ꝓdu. ni. Un̄ Perſiꝰ. Neſcioꝗ tecū graue cornicaris īeptē. Uide in corniculor larisCornicula le. diminutiuium parua cornix.Corniculor. a cornix dr̄ corniculor laris .i. voceꝫ cornicitimitari: vl̓ īutil̓r loꝗ: ⁊ garrire: qd̓ ēt cornicor caris. dr̄.Corniculum. li. diminutiuum paruum cornu.Corniger ra. rū. penl̓. cor. gerēs cornu: a cornu ⁊ gero ris.Cornipes pedis. oīs ge. corneos hn̄s pedes: qd̓ ꝓ equo iuenit̉: ⁊ tūc eſt maſ. ge. h̓ cornipes pedis. ⁊ cor. penul. taꝫ inntō qͣꝫ in obliꝗs: ⁊ componitur a cornu ⁊ pes.Cornix cis. fe. ge. dr̄ a cornu quia auis clamoſa ſit vt cornū: vel quia diu viuit: in cornu ēt durat: ⁊ hꝫ cornix i. naliter lōgam ante x. vn̄ penul. ꝓdu. in genitiuoCornū dr̄ a carne qͣſi carniū. quia ex carne ꝓcedit: ⁊ ī ſin-