Druckschrift 
Catholicon
Seite
103v
Einzelbild herunterladen
 

CODeante

cōponit̉ vt abſcōdo is. recōdo is. Et ē cōpoſitū ꝯdodis.a con ⁊ do das. ⁊ cor. ī ſupino penl̓. ſiue di. vide in do das.Condolium lij. neu. ge. i. anulus: a condodis.Condo onis. mal. ge. i. gladiator a condodis.Condono as. aui .i. ſil̓ donare: ignoſcere: remittere ꝯcedere⁊ componit̉ ex con ⁊ dono: ⁊ produ. doConduco cis. xi. ctū cōducere: ex con ⁊ duco cis. ⁊ eſt cōducere ſil̓ ducere: aliquibꝰ ducatū prebere: mercede ꝯſtituta aliꝗd ducere. vn̄ v̓ſus. Cōducit preciū tradēs prebēſqꝫducatū. Qui capit ille locat: cōducit qui precium dat.Conduplicatio eſt ꝗdā color rhetoricus de quo dixi ſuprain qͣrta ꝑte: in ca. de coloribus rhetoricis.Condus di. maſ. ge. quoddā genus ciphi a cōdodis. vel ẜꝫPapͦ condus ciphus patera poculum.Coneſtabularius: ſtabularius cōponit̉ cuꝫ con ⁊ dr̄ h̓ ꝯſtabularius rij. qd̓ frequentius inuenit̉ comeſtabulariꝰ rij.⁊ deſignat dignitatē ſiue officiū. vn̄ hec cōmeſtabulariarie. eius vxor vel dignitas.Confectꝰ ta. tū. a ꝯficio cis. eci. ctū. qd̓ īuenit̉ in ſex ſignificationibꝰ. vide in cōficio. Pap̄. ſic dic̄. Cōfecta debilitataīmunita: exināita: ſed pōt ſignificare ſex: ſicut ⁊ ſuū v̓bū.Confeduſtus ta. tū. a cōfedero ras .i. in eodē federe cū aliocōiunctus .ſ. ſocius: cōſors: cōmanipulariꝰ: cōſodalis: collateralis: cōcomes: collega: cōſocius: contubernio: concubinarius: conuictuarius: collaterenſis.Cōfertio tis. ti. tū. ex cō ⁊ fartio tis. ⁊ ē ꝯfertire: ꝯſpiſſare: cōſtipare: replere: ꝯflare: ī vnū colligere ꝯmouere: ſil̓ fartir̄.Confero fers. tuli. ferre. collatū. ex cō ⁊ fero: ⁊ eſt ꝯferre ſil̓ferre vel cōmiſcere. vn̄ conferre dr̄ pugnare: diſputareNā ⁊ ꝗ pugnāt brachia ꝯferūt: ſicut ꝗ diſputāt v̓ba: ⁊ eſtcōferre ſil̓ erogare: ⁊ eſt ꝯferre qͣſi cōꝑare: cōgregare: ſedbona conferunt̉: mala vero inferunt.Confertus ta. tū .i. ſpiſſus: ꝯſtipatus: repletꝰ: a cōfertio tisEt cōparat̉ tior. tiſſimus. Itē a ꝯfertio ꝯferto tās. verbūfreq̄ntatiuū. Pap̄. v̓o dic̄. Cōferta in vnū collecta: plena:cōperta. cōſociata. Luce. 6. Menſurā bonā ⁊ cōfertā coagitatā ⁊ ſuꝑeffluentē dabūt in ſinū veſtrum.Cōfeſtiꝫ aduer. qͣſi cū feſto:a cō ⁊ feſtū qd̓ ē lignū ad qd̓ tigna feſtināt: ſic̄ .n. tigna feſtināt vt ſint cū feſto: ſic ⁊ nosfeſtinamꝰ vt qd̓ facere volumꝰ ſine īteruallo fit ꝯfeſtimqͣſi ſtatim cū pn̄tia p̄tereūtis rei vl̓ tꝑis. Ul̓ cōfeſtim cōpōit̉ a cō ⁊ feſtino as. vl̓ a cō ⁊ ſtatim: ſꝫ priꝰ dictū veriꝰ ēConficiocis. cōfecictū. ficere. ex con ⁊ facio cis. ⁊ eſt cōficere idē qd̓ ſil̓ facere. Itē cōficere finire: ꝑficere. Etiā cōficere .i. deſtituere: deficere: vbi .n. ē cōfectio multaꝝ rerūibi multaꝝ reruꝫ ē defectio: ⁊ cōficere .i. cōpōere ſiue cōmiſcere: ⁊ ẜm hͦ ꝑtinet ad medicos ꝗ multa cōmiſcēt adfaciēdas ſuas cōfectōes. ⁊ cōficere .i. vincere: vt vulgo dr̄Iſte cōfecit hoſtes in prelio: ⁊ hͨ ſignificatio eſt tracta ap̄cedēte. vbi .n. eſt hoſtiū cōfectio ibi multoꝝ cōmixtio.Itē cōficere .i. tingere: ſic gͦ cōficere in ſex inuenit̉ ſignificationibꝰ. Itē cōficere .i. cōſecrare corpus xp̄i.Confidēs. a cōfido dis. dr̄ cōfidēs tis. oīs ge. ⁊ cōparat̉. vn̄cōfidētertiꝰ. ſfime. aduer. ⁊ hͨ cōfidētia tie. ⁊ accipit̉ ī bonō ⁊ ī malo: vt Cōfidēter vl̓ cū ꝯfidētia iſte loꝗt̉ .i. audacter p̄ſumptiue: vl̓ cū audacia vel p̄ſumptiōe. ⁊ ꝓdu. fi.Configo gis. xi. ctū. gere. ſil̓ figere. ex con ⁊ figo gis. ⁊ ꝓdu.fi. Pſal. Confige timore tuo carnes meas.Confinis. a con ⁊ finis cōponit̉ h̓ ⁊ hͨ cōfinis ⁊ hͦ ne. penl̓.ꝓdu .i. vicinus eundē finē habens. vn̄ cōfiniter aduer. ⁊hͨ cōfinitas tatis. ⁊ cōfiniū ambo ꝓ vicinitate: vel locusvbi fines duarum terrarum conueniunt.Confio is. iuii. ire. itū .i. efficere. ex con ⁊ fio ⁊ trāſit ad actiuam ſignificationē. Accipit̉ etiā cōfire in paſſiua ſignificatione .ſ. pro effici ⁊ ꝓdu .i. ante o fio. vide in fio is.Confirmatio eſt vnū de ſeptē ſacr̄is: de quo reꝗͥre ī vngo.

Confitens tentis. ge. oīs a confiteor teris. ⁊ cor. fi.Cnfiteor teris. ſſus. ſuꝫ. ex cō ⁊ fateor cōponit̉. vn̄ h̓ cōfeſſor oris. hͨ cōfeſſio onis. h̓ ⁊ hͦ ⁊ hͦ cōfitēs ꝑticipiū. ⁊ corp̄dicta fi. vn̄ ꝗdā. Cōfiteor ſpōte: fateor mea facta coactiEt ſic ſcias ꝙ cōfeſſio eſt legitima corā ſacerdote pctōꝝdeclaratio. ⁊ dr̄ ꝯfeſſio qͣſi ſil̓ vl̓ ex toto vl̓ vndiqꝫ faſſionā ille vere ꝯfitet̉ ꝗ totū fatet̉. Hic nota ꝙ ſepteꝫ circūſtātie aſſignant a Tullio ⁊ a Boetio ſ. ꝗs: ꝗd: vbi: ꝗbauxilijs: cur: qūo: qn̄. Sꝫ nūꝗd oīs circūſtātia ē cōfitedaAd hͦ dn̄t ꝗdā ꝙ oēs circūſtātias q̄ aliquā notabilē quātitatē pctō addut cōfiteri neceſſitatis eſt ſi memorie occurrāt. Alij v̓o dicūt ꝙ nō ſūt cōfitēde de neceſſitate niſi circūſtātie q̄ ad aliud genꝰ pctī trahūt. ⁊ hͦ ꝓbabiliuseſt. Sꝫ attēdēdū ē q̄ ad aliā ſpēm mortalis trahūt. Cuirō eſt: qꝛ venialia nō ſūt de neceſſitate cōfeſſiōis: ſꝫ ſoluꝫmortalia q̄ quātitatē īfinitā quodāmō hn̄t: ⁊ qꝛ circūſtātie aggrauātes: q̄ aliā ſpēm pctō nō tribuūt: vl̓ q̄ tribuūtꝗdē: ſed nō mortalis pctī: nō ſūt de neceſſitate cōfeſſiōistn̄ ea cōfiteri ꝑfectōis eſt: ſic̄ ⁊ venialia. Itē ſcias ꝙ ſacerdos dꝫ ꝑſcrutari cōſcīaꝫ pctōris in cōfeſſiōe qͣſi mediovulnꝰ: ⁊ iudex cām: qꝛ frequēter q̄ pr̄e cōfuſiōe ꝯfitēs taceret īterrogatꝰ reuelat. Sꝫ tn̄ in īterrogatōibꝰ faciēdistria ſunt attēdēda. Primo vt ꝗlibet pctor interroget̉ depctīs q̄ cōſueuerūt in hoībꝰ illiꝰ cōditiōis abūdare. Nōenī oꝑꝫ ꝙ a milite de pctō clericoꝝ q̄rat̉: aut religioſoꝝaut ecōuerſo. Scd̓o ꝙ nō fiat explicita interrogatio depctīs niſi de illis q̄ oībꝰ manifeſta ſūt. de alijs v̓o adīuentionibꝰ pctōꝝ ita dꝫ a lōginquo fieri īterrogatio: vt ſi cōmiſit dicat: ⁊ ſi nō cōmiſit nō addiſcat. Tertio vt d̓ pctīsp̄cipue carnalibꝰ nō deſcēdat nimis ad ꝑticulares circūſtātias: qꝛ hō delectabilia qͣnto magis ī ſpāli cōſiderantāto magis cōcupiſcētiā nata ſūt mouere: vt dr̄ ī. 3. Etꝭmo. ⁊ iō pōt ꝯtingere vt cōfeſſor talia q̄rēs ⁊ ſibi ⁊ ꝯfitēti noceat. ⁊ ſic qn̄qꝫ deficiūt ī ſuo ſcrutinio iniꝗtates ſcrutātes ẜm illud Dauidici. Defecerūt ſcrutātes ſcrutinio.Uolo etiā te ſcire ꝙ hō in cōfeſſiōe dꝫ famā alteriꝰ cuſtodire quātūcūqꝫ pōt: ſꝫ ſuā cōſcīaꝫ magis dꝫ purgare. ⁊ iōſi circūſtātia q̄ ducit ad cognitionē ꝑſone ſit de neceſſitate ꝯfeſſiōis ẜm regulā data: tūc dꝫ cōfiteri occultādo ꝑſonā quātū pōt. Si āt nō ſit de neceſſitate confeſſiōis dꝫdimittere: ne pctm̄ alteriꝰ ꝓdat. Debet aūt ꝗſqꝫ ſaltēſemel ī āno ꝓpͥo cōfiteri ſacerdoti. Sꝫ ꝗd ſi pctōr ſciat ſacerdote ſuū hereticū aut ſollicitatorē ad maluꝫ: autfragilē ꝗ ad pctm̄ qd̓ ꝗs ei cōfitet̉ ſit ꝓnꝰ: vl̓ ſi reuelatoreē cōfeſſiōis ꝓbabiliter eſtimat̉: vl̓ ſi pctm̄ ꝯͣ ipſuꝫ ſit dequo ꝗs cōfiteri dꝫ? Gico ꝙ in caſibꝰ illis in ꝗbꝰ ꝓbabiliter timet penitēs ꝑiculū ſibi vel ſacerdoti ex cōfeſſiōe eifacta dꝫ recurrere ad ſuꝑiorē vl̓ petere ab eo licētiā alteri cōfitēdi. ꝙ ſi licētiā hr̄e nō poſſit idē ē iudiciū de illo ꝙnō hꝫ copiā ſacerdotis. vn̄ magis dꝫ eligere laico cōfiteri: nec in hͦ trāſgredit̉ p̄ceptū eccl̓ie: qꝛ p̄ceptū iuris poſitiui nō ſe extēdit vltra ītētionē p̄cipiētis: q̄ eſt finis p̄cepti. hoc aūt eſt charitas ẜm apl̓m. nec iterū fit aliqͣ iniuria ſacerdoti: qꝛ pͥuilegiū meret̉ amittere: ꝗ cōceſſa ſibiabutit̉ ptāte. Itē ſcias ꝙ ꝗnqꝫ caſus ponunt̉ ꝗbꝰ licet alteri cōfiteri qͣꝫ ꝓprio ſacerdoti ſine eiꝰ licētia. Primꝰ eſtſi ſit vagabūdus. Scd̓s ſi mutauit domiciliū. Tertius ſoffendit in aliena ꝑrochia. Quartꝰ ꝓpter maliciā ſacerdotis: ꝗ reuelat cōfeſſiōes vl̓ īcitat ad malū. Quintꝰ ī atticl̓o neceſſitatis. Sꝫ h̓ q̄ri pōt. Illd̓ ꝑ qd̓ īpedit̉ dīnimādatū: nō pōt ꝑ mādatū vl̓ pͥuilegiū alicuiꝰ hoīs ꝯcediſꝫ mādatū diuinū eſt ad rectores eccleſiaꝝ vt diligētervultū pecoris ſui agnoſcāt. ꝓuer. 27. ca. qd̓ īpedit̉ ſi aliꝰqͣꝫ ip̄e ꝯfeſſionē eiꝰ audiat. gͦ hͦ nō pōt ꝑ alicuiꝰ hoīs pullegiū vl̓ mādatū ordinarij tolli. Ad hͦ rn̄deo ꝙ rector etcleſie dꝫ vultū ſui pecoris agnoſcere dupl̓r. Uno mō pe