DeCanteA
45
habēt ẜm diuerſa genera qd̓ in noībꝰ dubijs nō ꝯtingit.Et ita de ſtadius ⁊ ſtadiū. ⁊ ꝯſimilibꝰ dicas.Cato. a catꝰ dr̄ h̓ cato tōnis. qꝛ aſtutꝰ fuit ad modū illiꝰ aīalis. vn̄ catonicꝰ ca. cū. ⁊ h̓ ⁊ hͨ catoniſta ſte. ꝗ vl̓ q̄ ſequit̉catonē ⁊ ſectā illiꝰ. Duo āt catōes dn̄r fuiſſe ambo amatores v̓tutis. maior cēſorinꝰ auūculus minoris: ph̓oꝝ peritiſſimꝰ. Minor nepos eiꝰ rigidꝰ dictꝰ eſt: ⁊ vticēſis: ꝗ ſevtice īterfecit. Ul̓ cato dr̄ a catꝰ ta. tū. ẜm quoſdam.Cattꝰ ti. qd̓dā aīal īgenioſū .ſ. murilegꝰ: qd̓ alij dn̄t gattꝰ ꝑg ſꝫ corrupte: vn̄ hͨ catta te. ⁊ dr̄ cattꝰ a catꝰ: qͣſi cautꝰ perſyncopaꝫ eo ꝙ ſit cautꝰ ī muribꝰ capiēdis. ⁊ ſcribit̉ caiiꝑ aīali ꝑ geminū t. Baruch. 5. dic̄. ſupra corpꝰ eoꝝ: ⁊ ſupcaput eoꝝ volāt noctue ⁊ hirūdīes. ⁊ aues ēt. ſil̓r ⁊ catte.Catulaſter ſtri. dimi. paruꝰ catulus. vn̄ hͨ catulaſtra ſtre.Cattulus li. ꝑ geminū l. fuit ꝗdā poeta veronenſis. de quodic̄ Ouidiꝰ. Mantua Uirgilio gaudet: verona catullo.peligne gētis gl̓ia dicar ego. De hoc ēt facit mētionemPiero. in epl̓a ad Paulinā. c. 7. ⁊. 8.Catulus li. penul. cor. eſt dimi. de canis. Et ſunt catuli ꝓpͥfilij canū. abuſiue tn̄ filij quarūlibꝫ beſtiarū dicūtur catuli. ⁊ īde hec catula le.Catus. cautꝰ ſyncopat̉ ⁊ dr̄ catꝰ ta. tū i. cautꝰ ẜm Pug. Papias v̓o dic̄. Catꝰ denoīat̉: ſiue denoīationē aſſumit .i. doctus: ſapiēs: acutꝰ: īgenioſus. Inde cato catōnis.Caucaſus mōs ſcythie ab īdia vſqꝫ ad tauruꝫ porrectꝰ: ꝓgētiū varietate ⁊ linguaꝝ varie dictꝰ: nā cuꝫ in oriēte inexcelſuꝫ ꝯſurgit caucaſus dr̄ ẜm ꝙ ipſoꝝ lingua ꝓ niuecādidꝰ dr̄ ẜꝫ Pap̄. ⁊ cor. penul. Un̄ ꝗdā. Carbaſus abbreuias. ⁊ caucaſus ē comes illi. Et ſcias ꝙ vt narrat Alber.h̓ mōs ē maior oībꝰ mōtibꝰ oriētalibꝰ tēdētibꝰ ad aꝗlonē. Significatio ſuꝑ magnitudineꝫ mōtis huiꝰ ē: ꝙ illi ghabitāt ſub ipſo loco īferiori vidēt radios ſolis in mōieiſto .i. in cacumine donec trāſeat tertia ꝑs noctis ī ſero īoccidēte. ⁊ in mane an̄ tres horas ortꝰ diei vidēt iterū inoriēte ī ipſo radios ſolis. vn̄ ipſiꝰ ſolis radij nō occultāt̉niſi ꝑ tertiā partē noctis hͦ ē qͣtuor horas eqͣles ẜꝫ ꝙ tota nox diuidit̉ ī duodecim horas. Aliud ſignū eiꝰ magnitudīs ē magnitudo fūdamēti eiꝰ. Nā latiſſimū ⁊ ml̓tasterras occupās hꝫ fūdamētū: ⁊ teſtes huiꝰ ſūt ꝗ habitātſub eo. ⁊ ꝓcedūt ab eo. qꝛ ibi multaꝝ nationū. ⁊ ml̓tarūſūt linguaruꝫ. Et ſub iſto mōte caucaſo oriūtur fluminamagna multaꝝ aquaꝝ. Uide in mōs.Cauda de. dr̄ a cadodis. qꝛ videt̉ cadere. vn̄ caudatus ta.tū. ꝗ hꝫ caudā. ⁊ ē cauda extrema pars aīalis.Caudex. Acauda dicit̉ hic caudex cis .i. trūcꝰ. qꝛ eſt quaſicauda arboris: qd̓ ⁊ cadex dicit̉. ⁊ tūc deriuat̉ a cādo: qͣſicaſum dans.Caudice nauicule dicte. qꝛ a qͣtuor vſqꝫ ad decem capianthoīes ẜm Pap̄. Uide in trabaria.Caudix cis. fe. ge. radix q̄ īheret terre. ⁊ dr̄ a caudex.Cauea. A cauo uas. dr̄ hͨ cauea uee. locus cōcauꝰ vbi auesvel alia aīalia īcludūtur. Cauea etiam dicit̉ theatrū velſeſſio hoīum in circuitu cōſedētium.Caueo ues. ui. cautū .i. obſeruare: videre: ꝓſpicere: vitare:cā vitādi aliꝗd ad cautelā adhibere. vn̄ ꝗdā. Uitat ⁊ obſeruat cautelā datqꝫ cauere. Caueo ꝯpōit̉ cū pͦ. ⁊ fit p̄caueo ues. an̄ vl̓ pͦ alijs cauere. ⁊ ē actiuū caueo cū oībꝰ ſuitꝯpoſitis. ⁊ cor. ca. Un̄ Prudētiꝰ de ſicomachia. Diſce ſuꝑciliū deponere diſcē cauere An̄ pedes foueā ꝗſꝗs ſublime mīaris. ⁊ deberet facere ſup̄. catū ſine u. Nā vt vultPriſ. ī. 9. li. caueo eo ī i. mutato fac̄ p̄teritū caueo aui: ⁊ uiī tū. catū deberet eē: ſꝫ fac̄ cautū. additau. ad dr̄iaꝫ huinoīs catꝰ ta. tū. ſic̄ faueo ues. fac̄ faui fautū ad dr̄iaꝫ huiC aueola le. dimi. ꝑua cauea. ⁊ cor. penl̓. ¶ (noīs fatū.C auerna ne .i. ſpelūca. ⁊ dr̄ a cauea Et a cauerna dr̄ cauernatus ta. tū. ⁊ cauernoſus ſa. ſum. in eodeꝫ ſenſu .ſ. dr̄ per
foratus. perfoſſus: perſcrobatusCauernicula le. dimi. parua cauerna. ⁊ cor. penulC auernula le. dimi. parua cauerna. ⁊ cor. penul.Cauilla le. a caueo ues. dr̄ hͨ cauilla le. q̄ de ligno inſerit̉ foraminibꝰ ad modū claui: vn̄ cauillo las .i. clauis īfigere:vel ꝯfirmare cauillis. Inuenit̉ ēt cauilla ꝓ rixa cauillatione ꝯtētione: ſꝫ a caluo uis. tūc deſcēdit.C auillo. a caluo uas. dr̄ cauillo las. qd̓ ⁊ cauillor laris. īuenit̉. ⁊ ē dimi. ⁊ d̓beret dici caluillo: ſꝫ ſubtrahit̉ l. ⁊ dr̄ cauillo las. qd̓ ē aliquātulū deciꝑe. ⁊ ꝓpͥe ꝑtinet iſtud v̓būmaxīe ad ſophiſtas ꝗ v̓bū veꝝ ſciēter īpugnāt: ⁊ fl̓ꝫ ſciēter affirmāt. Itē cauillare īuenit̉ ꝓ deridere: vl̓ ꝯtēnerevl̓ ꝯuitioſe iocari vl̓ calūniari: argum̄tꝭ tergiuerſari: cauCaula le i. ouile a greco aula. greci .n. vo (te ꝑſcrutari.cāt aulas receptacl̓a aīaliū. ⁊ īde caula addita c. Caula ētdr̄ cācellus an̄ iudicē vbi ſūt aduocati. vl̓ īgreſſus. Cauleēt dicūtur munimēta ouorum.Caulis a coaleſco īchoatiuo v̓bo dr̄ h̓ caulis lis. ⁊ ē caulisgn̄al̓r herbaꝝ vl̓ holeꝝ mediꝰ frutex ꝗ vulgo tirſus dr̄qꝛ a terra ſurſū ꝯſcēdat. Ex quo tractu ē vt ſpāl̓r qd̓daꝫgenꝰ holerū caulis diceret̉. qꝛ tirſus ipſiꝰ ampliꝰ ceterisholeribꝰ coaleſcit .i. creſcit. Inuenit̉ hec caula le. ꝓ ouili.Un̄ ꝗdā. Dic caules olera. dicūtur ouilia caule.Cauma matis. ge. neu. i. incendium. ⁊ dicitur a caminus. ⁊cor. penul. genitiui.Cauouas. uaui .i. fodere. ⁊ cōponit̉: vt cōcauo uas .i. valdedeorſuꝫ cauare: vel extrahere. Excauo uas. Iob. 14. Lapides excauāt aqͣ. intercauouas. inter aliqͣ cauare. Precauo uas .i. an̄ vl̓ pre alijs cauare. Recauo uas .i. iterumvel retro cauare vel extrahere. Succauo uas .i. ſubtꝰ cauare. Cauo. ⁊ ꝯpoſita ab eo oīa ſunt actiua. ⁊ cor. ca. Un̄ꝗdā. Et durum lapidē gutta cadēdo cauat.Caupoponis. dr̄ a capio pis. qꝛ capiat vinū vl̓ aquā. Eccl̓..26. Et nō iuſtificabit̉ caupo a pctīs labioꝝ. Ꝙ āt dr̄ caupo qͣſi capiēs potū. ethimologia eſt: nō ꝯpō. ꝗ ⁊ alio noīedr̄ tabernariꝰ. ⁊ tabernio ⁊ ganeo. a caupo dr̄ h̓ cauponeriꝰ rij. in eodē ſenſu .ſ. tabernariꝰ. inuenit̉ ēt hic capoponis. ſine u. i. gallus caſtratꝰ. Un̄ dic̄ Papi. Capo vl̓ capex gallo gallinatio fit caſtratꝰ. ⁊ corr. ca. vn̄ v̓ſus. Cantatnocte capo vinū vult vēdere caupoC aupona ne. penulti. ꝓdu. tam pro muliere tabernaria: qͣꝫpro taberna. ⁊ dicitur a caupo.C auponatim aduer .i. fraudatim: admixtim: vl̓ adulteratim vl̓ alternatim. ⁊ dicit̉ a caupo. ſolēt .n. caupones admiſcere aquā vino. ⁊ pro puro vēdere.C auponor naris. v̓bū deponētale .i. vēdere. ⁊ dr̄ a caupoUn̄ ī decretis Romani cōcilij. Sit gͦ nobis anathemaeo ꝙ v̓bū veritatis audet cauponari. vn̄ v̓balia.C auſa ſe. dr̄ a caſu quo euenit. eſt .n. origo ⁊ maͣ negocij: qd̓dū ꝓponit̉ cā ē: dū diſcutit̉ iudiciū. dū finit̉ iuſtitia. Cāſine rōne pōt eſſe. Rō v̓o non ſine cā: vt dic̄ Pap̄. ¶ Etſcias ꝙ cā ẜm logicū ē ad cuiꝰ eē ſeꝗt̉ alid̓. Et diuidit̉ incām maͣlē ⁊ formalē. ⁊ iſte ſūt cāe ītrinſece. Efficiēteꝫ ⁊finalē. ⁊ iſte dn̄r cauſe extrinſece. cauſa maͣlis eſt illa exqua aliꝗd fit: vt ex ferro fit cultellus ferreꝰ. Ul̓ in qͣ aliꝗd fit: vt ī corpore fit albedo. ⁊ ita corpꝰ eſt maͣ albedinis ⁊ coloris oīs. cauſa autē maͣlis ex qͣ aliꝗd fit diuidit̉Nlā alia ꝑmanet in materiato vt ferrū ꝑmanet in cultello. Alia trāſit: vt aqua ⁊ farina trāſeūt in panē: ⁊ fenum⁊ filix in vitrū. Materia aūt que eſt in potētia tm̄. cauſa aūt formalis que dat eē rei. ⁊ ꝯſeruat eā in eē: vt albedo eſt cā formalis albi. ⁊ humanitas hoīs. cā v̓o efficiēsē a qͣ ē pͥncipiū motꝰ. vl̓ q̄ mouet ⁊ oꝑatur ad hoc vt resſit vt faber ē cā efficiēs cultelli. ⁊ domificator ē pͥncipiūmouēs ⁊ operās vt domus ſit. cauſa finalis eſt id ꝑꝑ qd̓aliꝗd fit: vt btītudo ē cā finalis iuſtitie. ¶ Et ſcias ꝙ vt
m