Druckschrift 
Catholicon
Seite
84v
Einzelbild herunterladen
 

DeCAante

Dicit̉ quoqꝫ occano nis. nui. Un̄ Saluſtius. Occaneretubis. Itē ꝯponit̉ cū re: vt recinonis. ⁊ ſuccinonis. vndeſuccentor toris. Et nota ꝙ oīa v̓ba ꝯpoſita a cano mutāt in p̄ſenti a. in i. ſꝫ in ſup̄. in e. excepto occano nis. ⁊ oīafaciūt p̄ſens in cino. penl̓. cor. ⁊ p̄teritū in cinui. ⁊ ſupinūin cētu. excepto occano. ⁊ oīa ſunt neu. tn̄ pōt eē actiuuꝫpro recitare. Si tn̄ ꝯpoſita a cano redoleat aliquam velvtrāqꝫ illaꝝ ſignificationū ẜm quā cēſuimꝰ cano eē actiuum ſine dubio erūt actiua. Itē cano geminat p̄terituꝫ⁊ facit cecini cū deberet facere canui: qd̓ nō facit ad differētiā huiꝰ v̓bi caneo nes. nui. Cōpoſita v̓o faciūt ī ui. diuiſas. vt cōcinui. ⁊ hn̄t in ſupino e. ante tū. vt p̄centū ẜmPriſ. Itē nota ꝙ ꝯponit̉ cū cornu. ⁊ dr̄ h̓ cornicen cinis.ꝗ canit cū cornu. vn̄ hec cornicina ne. q̄ canit cuꝫ cornuItē cū tuba. ⁊ dr̄ h̓ tubicen cinis. ꝗ canit cū tuba. vn̄ hectubicina ꝓ femina. Itē cū fidis. ⁊ dr̄ h̓ fidicen ꝗ canit cūfide .i. cū corda. vn̄ hec fidicina ne. itē cuꝫ lyra. ⁊ dr̄ h̓ liricencinis. ꝗ canit cū lyra: vn̄ hec liricina ne. itē cū cicuta.⁊ dr̄ h̓ cicuticen cinis. ꝗ canit cū cicuta. vn̄ hec cicuticinane. ꝓ femina. itē cuꝫ tibia. ⁊ dr̄ h̓ tibicen penl̓. ꝓdu. Oīa.n. ꝯpoſita ab hoc v̓bo canonis. ⁊ noībꝰ īſtrumētoꝝ ſuntmaſ. ge. ⁊ oīa cor. penul. excepto vno ſolo qd̓ ꝓdu. penul..ſ. tibicen cinis. qui canit cū tibia. qꝛ due vocales breuesibi ꝯglutinant̉ in i. longa. vn̄ hec tibicina femina q̄ canitcū tibia. Cōpōit̉ ēt cano cū os oris. ⁊ dr̄ h̓ oſcen cinis. ꝗ canit ore vl̓ folijs vl̓ alijs rebꝰ: vl̓ alio mō vt aues decipiat⁊ cor. pͥmā cano is. ſꝫ caneo nes. eā ꝓducit. Un̄ ꝗdā. Dūbarbis canes v̓bula pauca canes. Hiſtrio vult canere ſenior canere videt̉. Itē regeꝫ ſcurra canit. ⁊ cithariſta canit. Carmina naſo canis annoſaqꝫ tēpora canis. Laudocano modulor deſcribo: vaticiorqꝫ. Laudo deſcribo: dico: modulorqꝫ: vaticinorqꝫ.Canon nonis. maſ. ge. grece latine regula: ꝯſuetudo approbata ſiue īſtitutio ẜm Papͥ. Et ſcias ꝙ canon in recto nōdebꝫ in fine accētuari cū cor. penultimā obliquoꝝ.Canonicꝰ. a canon dr̄ canonicꝰ ca. cū .i. regularis: qd̓ ſubſtātiue dr̄ h̓ canonicus. ⁊ hec canonica tā ꝓ femina regulari qͣꝫ pro eccleſia vbi regulares morant. Quedā tn̄ eccleſia inuenit̉ dici canonica: nā in qualibꝫ regulariter viuere debēt. Et ſcias ꝙ īproprie dicit̉ canonicꝰ regularis. qꝛidē eſt qd̓ canonicus: canonicus regularis. Sil̓r īpropriedicit̉ canonicus ſecularis. qꝛ idē eſt qd̓ regularis ſecularis. Quidā tn̄ his īproprietatibus vocabuloꝝ vtunt̉ cauſa differentie ad canonicos regulares. ⁊ minꝰ regulares:vel qͣſi ꝯuerſatōe ſint ſeculares. Un̄ dicūt tales ſunt canonici regulares. ⁊ tales ſūt canoni ſeculares. ⁊ ſatis pōttolerari ⁊ dici. Sepe .n. per dictiones īcōgrue iūctas intellectum competetem generamus.C anopeuꝫ. Canobꝰ bi. fuit gubernator menelai. ⁊ mutatab. in pͦ. dicit̉ quedā ciuitas egypti canopus pi. ⁊ hec canopia pie. vn̄ hoc canopeū pei .i. cortina ſubtiliſſima inſtarrhetiū: plexa texta ⁊ feneſtrata: vn̄ lecti nobiliū ornan̉ad arcēdos culices ⁊ muſcas. ⁊ dr̄ ſic. qꝛ in egypto huiuſmodi rhete p̄cipue habeat̉. Un̄ Iuuenalis. Ut teſtudineo tibi lectulo canopeo. in eodē ſenſu īuenit̉ Iudith. 13.Abſtulit canopeū eius a colonis. Uel canopen: vt alij dicūt deriuatur a conus quod eſt ſūmitas galee. ⁊ tunc canopeū dicitur quaſi conon petens. qꝛ ad ſimilitudinemconi a lato tēditur in acutu ad modum rheticuloꝝ quecauſa arcēdi pulueris ſuper altaria collocātur. ⁊ tūc ſcribit̉ conopeū per o. in pͥma ſyllaba. ⁊ ꝓducit penul. canopus: ſicut canopeū. Theodolus. Barbara famoſo nō cedit turba canopo. Et in aurora dicitur. Kheticuluꝫ ſericū ſcriptura vocat canopeū. Pap̄. aūt dic̄. Canopeū rhete ſubtiliſſimum quo repelluntur culices ⁊ muſce circalectulos dormientium.

Canopus pi. in canopeum exponitur.Canor noris. maſ. ge. i. ſonꝰ a cano. nis. ⁊ ꝓdu. no. penul. obliquorum: vt canor noris.Canorꝰ ra. rū. i. ſuauis. dulcis cantu: gratꝰ: a cano dr̄. addtarus. Nā vt dic̄ Priſ. in qͣrto libro. In rus denoīatius.ſiue v̓balia pauca īueniūtur que penul. ꝓdu. honor honorus: odor odorus: canor canorꝰ: ſonor ſonorus: quoruꝫregula in ꝓmptu eſt. Nā noīa us. v̓barus aſſumūt.Cantaber bra. brū. ⁊ hic cantaber ppl̓s eſt hiſpanie: a noīvrbis ⁊ hiberi amnis cui īſidet ſic dictus.Cantabrum bri. ge. neu .i. purgamētuꝫ frumēti vel farine:vel cibus caninus quo canes paſcūtur.Cantarus ri. maſ. ge. quoddā vas vinarium .ſ. crater. ⁊ dicitur a canonis. qꝛ cantādo portatur.Canterius rij. equus caſtratus maſ. geCantes. a canonis. he cātes cantium .i. fiſtula organoꝝ iꝗbus cātus temperat̉: vel vt Marciano placet cātes dicūtur dee ornamētorum.Cantito tās. v̓bū frequētatiuū .i. frequēter cātare.Canticū a canonis dr̄ hoc cāticū ci. vox cātātiū in letitia:laus. itē cāticū pſalterij eſt cū id organum modulat̉: poſtea cātus loquit̉. Quidā etiā liber Salomonis ītitulat̉cātica cāticorum per excellētiam: eo ꝙ oībus cāticis p̄ferat̉. ⁊ dicit̉ hebraice ſiraſirim.Cantilena ne. fe. ge. penul. ꝓdu. dr̄ eē compoſitū a cātus ⁊lenis. nō .n. dicit̉ eē cātilena niſi ſit cātus dulcis: ⁊ lenis⁊ ſuauis. ⁊ nō aſper ẜm Hug. Pap̄. etiam dicit. Cātilenacātus lenis: cātici compoſitio.Canto tas. v̓bū frequē. ⁊ format̉ a cātu ſup̄. de canonis. ijin o. ⁊ eſt cātare frequēter canere. Et componit̉ cū ad. ⁊fit accāto tas .i. iteꝝ vel iuxta cātare. Itē ꝯponit̉ cū cō⁊fit cōcāto tas .i. ſimul vel cū alio: vel ſimul plura cātaredecāto tas .i. valde cātare diſcanto tas .i. diuerſis moditcātare. excanto tas .i. diſcātare. īcanto tas. recanto tas .i.iterum vel retro cantare.Cantꝰ a canonis. dr̄ h̓ cantꝰ tus. tui. Itē dr̄ h̓ cantꝰ ti. ꝓ cātu: vel ꝓ meditullio rōte: vl̓ qd̓ meliꝰ ē. Cantꝰ ti. ē curuetura vl̓ circūferētia rote .ſ. lignū qd̓ calcat terrā cui radiīfigit̉. Perſiꝰ. Uertētē ſeſe fruſtra ſectabere cātū. ⁊ ī iſtaſignificatiōe ē ſcd̓e declinatiōis: ſꝫ ꝓ melodia cantoꝝqͣrte. Et nota ꝙ aug. loquēs de cantu eccleſiaſtico īio. li. ꝯfeſſionū dic̄. Cū mihi accidit vt me ampliꝰ cantꝰ qͣres q̄ canit̉ moueat penal̓r me peccare ꝯfiteor. ⁊ tūc malem me nō audire cātātē. Uide in pſalmodia. Et Bern̄.ſuꝑ Cāticis in. 47. ſermōe. Uos īꝗt moneo dilectiſſimipure ſemꝑ. ac ſtrenue diuinis ītereſſe laudibꝰ. Strenueꝗdē vt ſicut reuerēter: ita ⁊ alacriter dn̄o aſſiſtatis. Ptre v̓o vt nil alid̓ duꝫ pſallitis qͣꝫ qd̓ pſallitis cogitetis: neſolas dico vitādas cogitationes vanas ⁊ ocioſas: vitādeſunt ⁊ ille illa dūtaxat hora: ⁊ illo loco: qͣs officiales fresꝓ cōmuni neceſſitate qͣſi neceſſario frequēter admittere ꝯpellūtur: ſꝫ ve: illa ꝗdē ꝓfecto accipere tūc ꝯſuleremque forte paulo ante in clauſtro ſedētes incōdicibꝰ legeratis: qualia ⁊ nūc me viua voce diſſerēte ex hoc adiutorio ſpirituſſancti recētia reportetis ſalubria ſūt: ſꝫ minūme illa ſalubriter īter pſallēdum reuoluitis. Spiritꝰ .n.ſanctus illa hora gratuꝫ nō recipit ꝗcꝗd aliud qͣꝫ debesneglecto eo qd̓ debes obtuleris. Hec ille.Canꝰ. a caneo nes. dr̄ canꝰ na. nū. Et ꝯparat̉ canꝰ nior. ninimus. vn̄ cane niꝰ. niſſime aduerbiū. ⁊ canicꝰ ca. cū. ⁊ hͦ cōnus ni. tā ꝓ illo ꝗ canet qͣꝫ ꝓ illo ꝗ in capite canet. Carꝯponit̉: vt īcanus. na. nuꝫ .i. nō canꝰ vel valde canꝰ. ⁊ penus na. nū. i. ante tēpus cōgruum canꝰ. Sap̄. 4. Cani ſuiaūt ſenſus hoīs. ⁊ etas ſenectutis: vita īmaculata. ⁊ predu. pͥmam canus: ſꝫ canis eā corripit. vn̄ v̓ſus. Notus voce canis. dictamina nō bona canis.