¶ DeAanteS
2
Arūdo dinis dr̄ ab areo ares: qꝛ cito aret. ⁊ ꝓprie dr̄ foliūpepēdens: ſed ſepe ſimpliciter ponit̉ ꝓ cana. vn̄ arundineus nea. neū. ⁊ hͦ arūdinetū ti. locus vbi creſcūt arūdines. vn̄ in li. Sap̄. ca. 3. dr̄. Fulgebūt iuſti ⁊ tanqͣꝫ ſcintille in arūdineto diſcurrēt. Et ſcias ꝙ arundo nō aſpirat̉in Pap̄. nec in Pu. ſed aſpirat̉ hirūdo ⁊ hirudo. De hisquidā. Cantat hirūdo: floret arundo: ſanat hirudo.Aruſpex ara. componit̉ cuꝫ ſpecio cis. ⁊ fit h̓ ⁊ hᵉ aruſpexcis .i. diuinator: qͣſi araꝝ inſpector. hi etiā exta ſeu īteſtina pecudū inſpiciūt: vt futura p̄dicent: vt dicit Papias.Aruſpicina ab aruſpicor ris. deriuat̉ hec aruſpicina ne. penul. ꝓdu .i. domus aruſpicū vel locꝰ vbi diuinatur.Aruſpiciū ci .i. dinatio ab aruſpicor ris. vide ī geomātia.Aruſpicor caris penl̓. cor. verbuꝫ deponētale .i. diuinatio.vnde verbalia: ⁊ dicitur ab aruſpex.Aruum ui. campus: ab aro aras.Arx arcis fe. ge. i. cōclea .ſ. turris: ab arceo ces: qꝛ arceat hoſtes. Dicit̉ etiā hec ars artis fe. ge. ꝑ s. in ntō. vn̄ quidamArs docet: arx munit: arcus tegit ⁊ ferit idem.anteAs aſſis maſ. ge. ꝑ geminū s. in obliꝗs eſt pōdus conſtansex duodecim vncijs: ⁊ qn̄qꝫ pōit̉ ꝓ obolo. Et nota ꝙ cōpoſita ab as. aſſis. ꝓ obolo in eſſis finiunt̉: preter tria q̄ īuſſis finiunt̉ .ſ. octuſſis cētuſſis ſeptuſſis: ⁊ p̄ter ſemiſſisqd̓ in iſſis finit̉ ⁊ monoſſis qd̓ in oſſis finitur.Aſbeſtꝰ lapis ferrei coloris: ab igne nom̄ ſortitꝰ: qꝛ ſel̓ accēſus nunqͣꝫ extinguit̉. nā aſbeſtus .i. inextinguibilis.Aſcella locus ſub brachio dicta: qꝛ ab eis aſcellis brachiacillent̉ .i. mouent̉. ẜm Pap̄. vide etiam in brachium.Aſcendo dis. di. ſū. i. ad aliquē altū locū ſcādere. vn̄ aſcenſus ſus. ⁊ cōponit̉ ex ad ⁊ ſcando ⁊ ſubtrahit̉ d. ſequentes. cum alia conſonante: ⁊ conuertitur a. in e.Aſcia: acuo cōponit̉ cū ſcindens: vel dr̄ hec aſcia aſcie .i. dolabra qͣſi acute ſcindens: vl̓ dicit̉ ab aſtulis quas a lignoeximit ẜm Pap̄. vide in aſtula.Aſciatim aduerbiū .i. dolatim ceſim carptim diuiſim. ⁊ dicitur ab aſcio vel ab abſcia.Aſcio as. aui. are. verbū actiuū .i. acuere vel dolare: ⁊ dicit̉ab abſcia abſcie. ⁊ componitur vt exaſcio as.¶Aſcio cis ui. itū. i. adiūgo acꝗro ex ad ⁊ ſcio: ⁊ ſubtrahit̉ d.⁊ ꝯponit̉ cū eiſdē: ⁊ retinet d. cā dr̄ie ⁊ dr̄ aſcio ſcis .i. aduoco. vnde aſciſco ſcis. ⁊ adſciſo ſcis. inchoatiua.Aſcicola le. penul. cor. dimi. parua aſcia.Aſcis ab aſcia hec aſcis huius aſcis ꝓ ſecuri qua cementarij vtuntur. vnde hic aſciculus li. dimi.Aſciſco ſcis. inchoatiuū: ab aſcio aſcis. Aliqn̄ etiā ponit̉ ꝓſuo poſitiuo: vt aſciſcit̉ .i. acquirit̉: vel adiūgit̉: ⁊ tūc pōthabere preteritū ſui primitiui .ſ. aſciui: qꝛ aſcio non eſt invſu: ſed loco eius ponitur nunc aſciſco. vide in cupiſco. ⁊adſciſco ſcis. etiam dicitur retenta d.Aſcopa penul. cor. vas eſt aquaticū vtri ꝑſimile. aſcopa .n.grece: latine vter ẜꝫ Pu. Iudith. i0. Impoſuit itaqꝫ abreſue aſcopam vini: ⁊ eſt vas olei.Aſcribo bis. pſi. aſcriptū ex ad ⁊ ſcribo ſcribis: ⁊ abijcit̉ d.⁊ eſt aſcribere aſſerere adujcere deſtinare deputare.Aſcriptus pta. p̄tuꝫ. alicui rei deditus ⁊ deputatus: ⁊ dicit̉ab aſcribo aſcribis.Aſecretis indeclinabile cōis ge. nomē officij. ⁊ pōt cōponiab aſſiſtens: qͣſi aſſiſtētes ſecretis. vel pōt cōponi ab a. p̄poſitione latina ⁊ hͦ abltō ſecretis. qm̄ ab ipſis ſecretisqͥ ei cōmittunt̉ dicit̉ aliꝗs aſecretis: vt dixi in abatis.Aſer beatus dicit̉: qꝛ Gen̄. 30. Quū peperiſſet eū Zelpha:dixit Cya. Hoc pro beatitudine mea: beataꝫ quippe medicent mulieres: ꝓpterea appellauit eū aſer: ⁊ ſcribit̉ ꝑvnū .ſ. cor. n. primaꝫ. vn̄ in Aurora dicit̉. Neptalim ⁊ Iudas Beniamin ⁊ Gad Aler.
Aſia q̄dā femīa fuit qͥ olim tenuit īperiū oriētis: a qͣ dictaeſt aſia regio illa. vn̄ aſianª na. nū. ⁊ aſiaticꝰ ca. cū. vl̓ an̄aīterp̄tat̉ elatio vel eleuatio: ⁊ ideo dicta eſt terra illa ſic.qꝛ illa ꝑs mūdi ſit elatior ⁊ altior. Inuenit̉ etiā hec aſiaꝓ qͣdā palude prima ꝓducta: q̄ in noīe regiōis breuiat̉.vn̄ Lucanꝰ in. 6. Europam miſeri lian aſiamqꝫ timere.Aſilū li. ge. neu. domꝰ refugij qd̓ romulus fecit: ſꝫ mō ē eccleſia. ⁊ ſic dr̄ ab a qd̓ ē ſine ⁊ ſilō qd̓ ē tactꝰ: qꝛ n̄ ſit phasalicui ibi tāgere ⁊ offendere aliuꝫ. Machabe. li. ij. ca. 4.Suaſiſſet de aſilo ꝓcedere. ⁊ ꝓdu. penl̓. Uirg. ī. 7. Enei.Hīc lucū īgētē: que Romulus acer aſilū Rettulit: ⁊ gelida mōſtrat ſub rupe luꝑcal. Papͥ. v̓o dic̄ ꝙ aſilū ē templuꝫ: qd̓ Remꝰ ⁊ Romulus ꝯſtituerūt: ad qd̓ ꝗcūqꝫ cōfugeret ab oī noxa liber eēt. Itē dr̄ hic aſilus li. maſ. ge.muſca q̄ boues ſtimulat: quā greci oeſtrū vocāt: ⁊ ruſtici tabanū. videt̉ dici ab a qd̓ ē ſine ⁊ ſilon qd̓ ē tactꝰ ꝑ ꝯͣriū: qꝛ eius tactꝰ nimis ſentit̉. De predictis duobꝰ dicet̉in greciſ. Turpat aſilus apes miſeris ſuccurrit aſilum.A ſinfonia .i. cōſonantia ab a. ⁊ ſimphonia: ⁊ acuit̉ penul.Aſinthethon quedā figura eſt de qua ſupra dixi in quartaparte vbi egi de ſcemate.Aſinꝰ: a ſedeodes dr̄ h̓ aſinꝰ ni. qͣſi aſidus a ſedēdo. qꝛ homines anteqͣꝫ haberēt equos aſinis īſidebāt. vl̓ cōpōit̉ab a ⁊ ſenos ſenſus qͣſi ſine ſenſu: qꝛ brutū ⁊ ſtolidū aīalē. dr̄ etiā aſinꝰ: qͣſi alta ſinēs: ſꝫ tūc eſt ethy. nō ꝯpoſitio.vn̄ aſellus li. dimi. ⁊ hͨ aſina: ⁊ hͨ aſſella di. ab aſello dcā.⁊ aſininꝰ na. nū. ⁊ aſinariꝰ ria. riū. qd̓ ꝑtinet ad aſinuꝫ: vtmola aſinaria: quā trahit aſinꝰ ad molendū: ⁊ aſinariꝰ qduc̄ vl̓ ꝗ paſcit aſinos. Et ſcias ꝙ aſina fac̄ abltm̄ pl̓alē īabꝰ ad driā ſui maſ. qd̓ fac̄ ī is tn̄ īuenit̉ ī is. vn̄ ī pͦ. Reg.ca. 9. Et de aſinis qͣs ꝑdidiſti nudiuſtertiꝰ ne ſollicitꝰ ſis:qꝛ īuētę ſūt: ſicut .n. īuenit̉ filia filiabꝰ ⁊ filijs: nata natabus ⁊ natis: vt on̄di ſupra in tertia ꝑte: vbi egi de primadeclinatiōe. Et ſcias ꝙ vt dicit baſiliꝰ in hexameron homelia. 8. Intelligit aſinꝰ ⁊ hoīs ꝯſuetꝰ vocē ⁊ nouit it̉ qd̓ſepiꝰ ambulauit: ad audiēdū ita vehemēter acutꝰ: vt nullus ei de terreſtribꝰ cōꝑari poſſit. Recognouit bos poſſeſſorē ſuū: ⁊ aſinꝰ p̄ſepe dn̄i ſui. Piſcis v̓o neqͣqͣꝫ pōt dinoſcere nutrimēta p̄ſtātē. nā aīalia aqͣtica nō ſolū mutaſꝫ ēt īſcia ⁊ īmitia ſūt ⁊ īdocta ⁊ ad oēm vite ſocietatemprorſus hoībus intractabilia vide in bos ⁊ in canis. Itēqūo terreſtria aīalia docta ſunt ⁊ tractabilia erga hoīesreſpectu piſcium: dicam in camelus.Aſmodeus dei penul. produ. nomen eſt demonis. Tho. 3.Demon nomine aſmodeus occiderat eos.Aſopus pi. penul. ꝓdu. vn̄ in doctrinali dr̄. Aſopum retrahas europam ſiue piropū. Aſopus eſt nomen fluuij: piropus nomen gēme.Aſparagꝰ dictꝰ eſt: qꝛ ſpinoſus ⁊ aſper ſit frutex eiꝰ q̄dā herba ē. ⁊ ēt ſic dr̄ ꝑuulus piſcis: ſꝫ optimi ſaporis: ⁊ et boletus vocat̉ aſparagꝰ ⁊ cor. penl̓. vt dicit magr̄ Bn̄. ⁊ vt dicit Pap̄. Aſparagi in cibo ſūpti ſtomacho ꝓſunt: calidiſunt: in aqͣ cocti oēs veſice caſus curāt ⁊ calculos frāgūt.ſper ra. ruꝫ. durus acerbꝰ: truculentꝰ. ⁊ cōparat̉ aſperioraſprimꝰ. vn̄ aſpere riꝰ. rime. aduer. ⁊ hͨ aſperitas tis .i. durities. truculētia. ⁊ aſpero ras .i. aſpeꝝ facere v̓bū actiuū⁊ cōponit̉ vt exaſpero ras. ⁊ cōponit aſper ab a. ⁊ ſpera.Aſpergo gis. ſi. ſuꝫ. ex ad ⁊ ſpargo cōponit̉. ⁊ mutat̉ a ſimplicis in e. ⁊ ſubtrahit̉ d. ⁊ eſt aſpergere diſtāter oꝑire. ꝑfundere. vn̄ hec aſpergo ginis .i. aſperſio. ⁊ aſꝑgo eſt nomē cuiuſdā auis marine. ⁊ aſpergo veſtis feminaꝝ vl̓ veſtimētoꝝ ſuꝑfluitas. qd̓ etiā ſirina dr̄. vn̄ aſꝑgineꝰ nea.neū. item ab aſpergo hoc aſperſoriuꝫ. ⁊ aſpergito ta. frequētatiuū. aſperſo ſas. aliud frequentatiuū. a quo aſperſito tas. aliud frequentatiuum.Aſpergo ginis. fe. ge. in aſpergo gis. vide.