¶ DeAanteN
G
Antifraſis ſis. penul. cor. fe. ge. ꝯtrouerſia: cōtrarietas. Dehoc require in quarta parte in tractatu de tropis. Utrūautem antifraſis faciat deriuationē dixi in tertia partevbi egi de ſpeciebus nominum.Antigonus ni. penul. cor. vnde in aurora dicit̉. Maior alexander: antigonuſqꝫ minor.Antigraphꝰ. graphus .i. ſcriptor ꝯponit̉ cū anti: qd̓ eſt contra. ⁊ dr̄ h̓ antigraphꝰ phi .i. cancellariꝰ. ꝗ ⁊ archigraphusdr̄. qꝛ reſcribit lr̄is miſſis ad dn̄m ſuū. vn̄ h antigraphiaphie. ⁊ hec archigraphia phie .i. eiꝰ dignitas .ſ. cācellaria.⁊ cor. penul. antigraphus: ſꝫ antigraphia acuit penulAntilibanus ni. penul. cor. ea pars libani vel ſuꝑ libanumquę occidētalē partē reſpicit: quaſi cōtra libanuꝫ. Et cōponitur ab anti ⁊ libanus ni. pro monte quodam.Antiloquus qua. quū. qui primo loquitur ab anti ⁊ loquor⁊ cor. lo. vnde antiloquium quij. prima locutio.Antimetabola le. penulti. corri. vel antimetabole les. grece. ⁊ tūc acuitur in fine. De hoc dixi in quarta parte vbiegi de coloribus rhetoricis.Antiochia chie. dr̄ ab Antiocho pr̄e Seleuci: qui eā edificauit: a quo etiā ⁊ Seleūcia alia ciuitas dicta eſt. Uel dicitur ſic ab anti ⁊ ocis qd̓ eſt velox: qꝛ cōtra velox .i. oceanum eſt poſita. vnde antiochenus na. num. patrium.Antipaſtꝰ dicit̉ pes. qꝛ fit ex ꝯtrarijs ſyllabis .ſ. ex breui ⁊lōga. ⁊ ex lōga ⁊ breui: vt amauere. ⁊ dicit̉ ſic ab anti cōtra ⁊ paſtos: qd̓ eſt ſpacium. qꝛ contrarijs ſpacijs ꝯſtet.Antipater tris. penul. cor. vnde in aurora dicitur. Uir probus: antipater: idumeus cōſulit illi.Antipētimemeris ris. penl̓. cor. ꝯponit̉ ab ātī ⁊ pētimemeris. Et ē ātipētimemeris q̄dā ſpēs ceſure ꝑ quaꝫ vocalisnaͣl̓r correpta ꝓducit̉ ī pͥncipio ſcd̓i pedis. ⁊ dr̄ ſic. qꝛ pētimemeris fit in pͥncipio tertij pedis. hoc ē ī pͥncipio ſcd̓ivt ī hoc v̓ſu. Mors ecce nō tardat. ⁊ iō labit̉ hora.Antiphona ne .i. ꝯͣpſalmū ſonās: vl̓ qꝛ ꝑs illiꝰ canit̉ ab vnaꝑte chori. alia ab altera. ⁊ dr̄ ab anti qd̓ ē ꝯͣ ⁊ phonos: qd̓ē ſonꝰ. ⁊ ſcribit̉ ꝑ ph. ⁊ ꝑ o. ī penul. ſyl. nō ꝑ a. Pōt ēt ſcribi per f. ⁊ cor. penul. Pap̄. v̓o dicit. Antiphona grece voxreciproca duobus choris alternatim pſallentibus.Antiphora re. penulti. cor. vide in quarta parte vbi egi decoloribus rhetoricis.Antipos podis. ppl̓s ſubterraneꝰ ꝯͣ nos hn̄s pedes vt putātꝗdā: ab āti qd̓ ē ꝯͣ. ⁊ pos qd̓ ē pes. vl̓ ab anti ⁊ pes pedis.Pap̄. v̓o dic̄. Antipedes. penul. cor. dicti ꝙ ꝯͣrij nr̄is veſtigijs putant̉. Itē antipodes genus mōſtri in libyaplātasverſas habent poſt crura ⁊ octenos digitos in plantis.Antiptoſis penl̓. corripit. quedā figura allothece: ſub quaꝯtinetur antitheſis. Uide ſupra in quarta parte. in capi.de allotheca ſecundum Priſcianum.Antiquarius. ab antiquus dicit̉ hic antiquarius rij. ꝗ antiqua babꝫ in memoria vel ſcribit. Et differt a librario. qꝛlibrarius dicitur qꝛ noua ⁊ vetera ſcribit. Antiquarius ꝙſolum vetera. Antiquarius etiam dicitur ſenex ātiquꝰ.Antiquitus aduer. penul. cor. ab antiquus dicitur.Antiquus qua. quum. dicit̉ ab anti. ⁊ eſt antiquꝰ ſolo euovetus ānis. Et ꝯparat̉ antiꝗor quiſſimꝰ: vn̄ hec antiquitas tatis .i. eui lōgitudo ⁊ antiquo quas .i. antiquū aliꝗdfacere vel dicere ẜm Dug. Pap. vero dicit. Antiquare .i.euacuare aliꝗd ad priſtinum ſtatuꝫ reuocare Hebre. 8.Quod autem antiquatur ⁊ ſeneſcit ꝓpe īteritum eſt.Antiſima. ſima .i. curuū ꝯpōit̉ cū āti. ⁊ dr̄ hͦ antiſima. īdeclinabile talis .ſ. figura: qͣſi ſima ꝯͣ ſima .i. curuū ꝯͣ curuūDec nota ponit̉ ad illos v̓ſus: quoꝝ ordo ꝑmutādꝰ ē. headē nota cū pūcto ponit̉ ī his locis vbi ī eodē ſenſu duplices verſus ſunt. ⁊ dubitatur ꝗs potius eligendus ſit.Antiſmicus ca. cuꝫ .i. vrbanus non amarus: non iracūdus.⁊ dicitur ab antiſmos. ⁊ cor. mi.
Antiſmos quidam tropus eſt de quo dixi ſupra in quartaparte. in tractatu de tropis.Antiſtites tis. ge. communis .i. ſacerdos quaſi ſtās propopulo. qꝛ ante ſtat ⁊ orat pro plebe. ⁊ cor. ſti.Antiſtitium ab antiſtes dicit̉ hoc antiſtitiuꝫ tu .i. ſacerdotium vel dominium: quod ⁊ hec antiſtitia tie. dicitur.Antiſta ſte .i. ſacerdotiſſa. ab antiſtes dicitur.Antiſto ſtas. ab antiſtes dicitur ātiſto ſtas. vel antiſto as..i. excellere: preſtare: precellere.Antiſtropha phe .i. ꝯͣ ꝯuerſionē ſimplicē. ⁊ ē ātiſtropha qn̄finito v̓ſu reīcipit̉ ip̄ꝫ rn̄ſoriū vl̓ eiꝰ medietaſ: ab āti ⁊ ſtropha. De hͦ vide ī ſtrophꝰ. ita vl̓t Pug. Pap̄. v̓o dic̄ antiſtropha reciproca ꝯuerſio qn̄ totū rn̄ſoriū ꝯuertit̉. ⁊ corAnthiteſis ē q̄dā ſpēs metaplaſmi: d̓ qͣ dixi ſupra ī (ſtro.qͣrta ꝑte ī ca. d̓ metaplaſmo. Et ẜꝫ Hug. Antitheſis ē ꝯͣria pō: vt ī duobꝰ pͥmis v̓ſibꝰ Boe. ſꝫ aſſignat̉ ibi a ꝗbuſAntitheta te. quoddam ſcema: de quo (daꝫ antitheta.dixi ſupra in quarta parte de ſcemate.Antitheton quedam figura eſt: de qua in quarta parte intractatu de ſcēmate.Antonomaſia ſie. quidā tropus eſt. ⁊ acuit penl̓. de quo ſupra in quarta parte dictū eſt in tractatu de tropis.Antracitis lapis p̄cioſus: ſic dictꝰ. qꝛ ip̄e ſit ignei coloris vtcarbūcul̓s: ꝗ ātrax dr̄. ſꝫ cādida vena p̄cīctꝰ: cꝰ ꝓpͥuꝫ ē ꝙiactatꝰ ī ignē velut īter mortuos extīguit̉. ⁊ eꝯͣrio aꝗs ꝑAntrax carbūcul̓s: vl̓ calcul̓s .i. lapis. (fuſus exardeſcit.Antropofagi gēs aſperrima que humanis carnibus veſcitur. ⁊ ſunt ſub regiōe Scythie. Et componitur ab antropos qd̓ eſt homo: ⁊ fagin qd̓ eſt comedere. ⁊ cor. fa.Antropomorphite heretici ſic dicti. qꝛ in ſimplicitate ruſtica deū hūana credūt habere mēbra ab antropos .i. homo. ⁊ morphe: qd̓ eſt mutatio. ⁊ theos: quod eſt deus.Antrophos .i. hō ab ana qd̓ eſt ſurſuꝫ. ⁊ tropos qd̓ eſt ꝯuerſio: qͣſi ſurſum ꝯuerſus ⁊ erectꝰ: vt ſuū creatorē aſpiciatcū alia aīalia ꝓna ſpectēt terrā: vn̄ apl̓s nos admonensdicit. Que ſurſum ſunt q̄rite vbi xp̄s ē in dextera dei ſedēs: q̄ ſurſum ſunt ſapite: nō q̄ ſunt ſuꝑ terrā. Pap̄. dicitſic. antropos quaſi anatropos .i. ſurſum verſus.Antropoſpatos hūana paſſio qn̄ qd̓ ē hoīs attribuit̉ deo.Uide ſupra ī qͣrta ꝑte ī tractatu de coloribꝰ rhetoricis.Antꝝ tri. grecū e: latine ſpecū dr̄: vl̓ antra qͣſi atra .i. obſcura loca ẜm Papͥ. vn̄ in hymno Ioannis baptiſte. Antradeſerti teneris ſub ānis ciuiū turmas fugiēs petiſti.Anubis. Iubes ꝯpōit̉ cū a qd̓ ē ſine. ⁊ dr̄ h̓ anubis .i. mercuriꝰ qͣſi ſine nube. ē .n. deꝰ ẜmonis. qꝛ oīa reuelat. ⁊ idēdr̄ cīocephalus a cinos qd̓ ē canis. ⁊ cephas caput. qꝛ cūcanino capite depīgit̉ apud egyptios ꝑꝑ ſagacitateꝫ. eſt.n. canis aīal valde ſagax. ⁊ ꝓduc̄ nu. ſic̄ nubes. Un̄ Uigiliꝰ. Oīgenūqꝫ deū mōſtra ⁊ latrator anubis ẜꝫ Hug.Anularis ab anulus dr̄ h̓ ⁊ hec anularis ⁊ hoc re. qd̓ ꝑtietad anuluꝫ. ⁊ h̓ anularis ſubſtātiue ſcd̓s digitꝰ a minimoqꝛ ibi frequēter ponit̉ anulus ꝓdu. penul. ⁊ ſcribitur perſimplex l. ⁊ formatur a genitiuo anuli i. ī a. ⁊ addita ris.Anularius. ab anulus dicitur. hic anularius rij. qui facitanulos. ⁊ hoc anulariū rij. locus vbi fiunt anuli.Anulus vel anꝰ ꝓ culo dicit̉ hic anulus li. pro rotūditate.Uel dr̄ anulus ab ano ꝑ diminutionē qͣſi anulus .i. circūlus. qꝛ in ſe redeat vt anus. vn̄ anulatꝰ ta. tū .i. anulū habēs. Quidā tn̄ dicūt ꝙ anulus nō venit ab anus ꝑꝑ p̄dictā cām. ſꝫ ob aliā. Fuit .n. ꝯſuetudo olim ꝙ ſi aliꝗs eēthomicida vl̓ adulter deferret ſimiā ī collo os ſuū ad ſimīe culū tenēs. ſꝫ qꝛ hoc nimis erat opprobrioſum fecerūt torquē rotūdū quē ī dedecꝰ deferebāt ī digitis. ⁊ tūcnobiles fecerūt illū fieri aureū vl̓ argēteū: qd̓ magis videbat̉ honori qͣꝫ d̓decori. ⁊ ex eo tꝑe ꝯſuetudo īoleuit vtnobiles d̓ferret anulos. ⁊ iō dicūt ꝗdā ꝙ anulus dictus