Druckschrift 
Catholicon
Seite
57v
Einzelbild herunterladen
 

DeAanteC

prepoſitionis exigit accuſatiuū: vt accedo illū .i. cedo adillū: vſus tn̄ aliquoꝝ hꝫ vt dicat̉ Accedo ad illū ī quo ſine dubio ē ſuꝑfluitas p̄pōnis: vl̓ ī appōne vel ī ꝯpoſitōe.Accelero ras. raui. ratū. v̓bū neu. ꝯpōit̉ ex ad ⁊ celero ras.⁊ mutat̉ d. ī c. ⁊ eſt accelerare feſtinare: ⁊ cor. le. Gen̄. 18.Accelera tria ſata ſimille ꝯmiſce farine.Accendodis. ſum. v̓bū actiuū: ⁊ ꝯponit̉ ex ad ⁊ cādeo des.⁊ mutatur d. in c.Accento tas. frequētatiuū huiꝰ v̓bi accinonis. vel pōt eē īeodeꝫ ſenſu in quo accentuo uas.Accentus tus. tui. maſ. ge. ab accinonis. dr̄. vn̄ accētuo as..i. accentuatim ꝓferre. De hoc plenius dixi ſupra in pͥncipio ſecunde partis.Acceptio. ab accepti gtō addita o. format̉ hͦ acceptio huiꝰnis. Hic nota ꝙ acceptio ꝑſonaꝝ magnū pctm̄ ē. Adcuiꝰ ītelligētiā nota ꝙ ꝑſonaꝝ acceptio ē cū aliꝗd ꝑſoneattribuit̉ ꝑꝑ ꝓportōeꝫ dignitatis ip̄iꝰ. vn̄ ꝯſiderare oꝫ ꝗdignitas ꝑſone pōt attēdi dupliciter. vnoº. ſimpliciter ⁊ẜꝫ ſe: ⁊ ſic maioris dignitatis ē ille ꝗ magis abudat ī ſpiritualibꝰ gr̄e donis. Alio mō ꝑ ꝯꝑatōeꝫ ad bonū cōe. Cōtīgit .n. qn̄qꝫ ꝙ ille ꝗ ē minꝰ ſcūs ⁊ minꝰ ſciēs: pōt magisꝯferre ad bonū cōe. vꝫ. ꝑꝑ potētiā vl̓ īduſtriā ſeculareꝫ:vl̓ ꝑꝑ aliꝗd ho̓. ⁊ qꝛ diſpēſatōes ſpūaliū pͥncipaliꝰ ordinātur ad vtilitatē cōeꝫ: ẜm illd̓ Apl̓i ad Cor. Unicuiqꝫ dat̉manifeſtatio ſpūs ad vtilitatē. Iō qn̄qꝫ abſqꝫ acceptiōeꝑſōaꝝ ī ſpūaliū diſpēſatōe: illi ꝗ ſūt ſimpl̓r minꝰ bōi melioribꝰ p̄ferūt̉. Sic̄ ēt ⁊ d̓s gr̄as gratis datas qn̄ꝫ ꝯceditminꝰ bonis. Itē ſcias ꝙ circa ꝯſanguīeos p̄lati diſtīguēdū ē. qꝛ qn̄ꝫ ſūt minꝰ boni: ⁊ ſimpl̓r ꝑ reſpectū ad bonūcōe. ⁊ ſic ſi dignioribꝰ p̄ferāt̉ ē pctm̄ ꝑſonaꝝ acceptiōis īdiſpēſatōe ſpūaliū: quoꝝ p̄latꝰ eccl̓iaſticꝰ nō ē dn̄s vt poſit eas dare ꝓ libito: ſꝫ vt diſpēſator: ẜm illud Apl̓i. i. adCor̄. 4. a. Sic nos exiſtimet hō vt mīſtros xp̄i: ⁊ diſpēſatores mīſterioꝝ dei. Qn̄ꝫ v̓o ꝯſanguinei p̄lati eccl̓iaſticiſūt eq̄ digni vt alij: ⁊ ſic licite pōt abſqꝫ ꝑſonaꝝ acceptione p̄latos ꝯſanguineos ſuos p̄ferre. qꝛ ſaltē ī hoc p̄eminēt. qꝛ de ip̄is magis ꝯfidere pōt: vt vnanimiter ſecū nōgocia eccleſie tractēt. Eēt tn̄ hͦ ꝑꝑ ſcādalū dimittēdū ſiex hͦ. aliꝗ exēplū ſumerēt ēt ꝑꝑ dignitatē bona eccleſieꝯſanguīeis īdignis dādi. Itē ẜꝫ iura ſuffic̄ eligere bonū:n̄ āt reqͥrit̉ ꝙ aliꝗs eligat meliorē. Qd̓ ſic ītelligit̉. qꝛ qͣꝫtū ad hͦ ꝙ electio īpugnari nō poſſit ī foro iudiciali: ſuffic̄ eligere bonū: nec opꝫ eligere melioreꝫ. qꝛ ſic oīs electio poſſet hr̄e calūniā. Sꝫ qͣꝫtū ad ꝯſcīaꝫ eligētis nec̄e ēeligere meliorē: vl̓ ſimpl̓r: vl̓ ī ꝯꝑatōe ad bonū cōe. Itēhō ī iudicio dꝫ pauꝑi ſubuenire: ſꝫ illud Etcc̄. 4. ī iudicādo eſto pupillis miſericors: hoc tn̄ ītellige qͣꝫtum pōt fieri ſine leſione iuſtitie. Alioꝗn hꝫ locuꝫ illud qd̓ dr̄ Exo24. Pauꝑis quoqꝫ nō miſereberis ī iudicio.Accepto tas. ab accipio pis. deriuat̉ acceptꝰ. ta. tū. nomē i.carus: placitꝰ acceptabilis: ⁊ īde accepto tās. v̓bū actiuū.i. app̄ciari vel facere acceptū. Itē accepto tās. pōt eē v̓bū freq̄n. de accipio pis. acceptu. u. ī o. fit accepto tās i.freq̄nter accipere. Inuenit̉ et accepto abltūs d̓ acceptaduerbial̓r poſitꝰ: vn̄ nō dꝫ accētuari ī fine Ro. 4. Cuides accepto fert iuſtitiā ſine oꝑbꝰ.Accerſio ſis. ſiui. d̓riuat̉ ab accerſo ſis. Actuū. x. Accerſi ſymonem quendam qui cognominatur petrus. De hoc require infra in accio cis.Accerſo ſis. require in accio cis.Accido dis. di. caret ſup̄. ⁊ ꝯpōit̉ ex ad ⁊ cado dis. mutatad. in c. ⁊ cor. ci. ⁊ ē accidere ideꝫ qd̓ euenire: vn̄ accn̄s tis.ꝓ eo qd̓ ē ſub̓a. Et ſcias ꝙ accidit malū: euenit caſu: obtingit ſorte: ꝯtīgit fcō. Pōt ēt ꝯponi accido dis. ex ad. ⁊cedodis. ⁊ tc̄ ꝓdu. ci. ⁊ ē accidere valde: vl̓ iuxta cedere.Accieocies. ex ad. ⁊ cieo cies. ꝯponit̉. Uide ī accio cis.

Accingo gis. cinxi. xi. ī ctū. accīctū: ex ad ⁊ cingo gis. mutato d. ī c. ⁊ ē accīgere valde cīgere: p̄ꝑare: adornare. Et nōta ꝙ accīgimur bellaturi: p̄cigimur ituri: ſuccigimur miſtraturi. vn̄ v̓ſus. Ad pugnā cictꝰ: pre ꝑgit: ſubqꝫ mīſtrat.Accinonis. ni. centū. ex ad. ⁊ canonis. mutato d. ī c. ⁊ a. īi.⁊ ē accinere iuxta vl̓ iteꝝ: vl̓ ꝯcorditer canere: ⁊ cor. ciAccio cis. cieo. vl̓ cio. ꝯpōit̉ cū ad. ⁊ dr̄accieo cies. ciui. citū.i. appellare: aduocare. Sꝫ ātiꝗ ī tali ꝯpōne ſolebāt mutare d. p̄pōnis ī r. dicētes aruolare: aruenir̄: arcire: ſꝫ nosdicimꝰ aduolare: aduenire: accire: mutātes ī ꝯpōne d. inc. ſequēte c. Sic gͦ dr̄ accio cis. ẜꝫ modernos: arcio cis. ẜꝫātiquos. ⁊ ī eodē ſenſu. ⁊ ab vtroqꝫ iſtoꝝ d̓ſcēdit v̓bū d̓ſideratiuū ī ſo. vt ab arcio ātiquo d̓beret dici arceſſo ſſis.ſꝫ qꝛ arceſſo ſis. deſcēdit ab arceo ces. iō cā dr̄ie mutatiē pͥmū s. ī r. ī eo ꝙ deſcēdit ab arcio ātiquo: ⁊ dr̄ arcerſoſis. Itē ab accio moderno d̓ſcēdit acceſſo ſis. ſꝫ qꝛ ab accedo dis. ceſſi. ſil̓r deſcēdit acceſſo ſis. iō cā dr̄ie ī eo qꝛvenit ab accio mutatū ē pͥmū s. ī r. ⁊ dr̄ accerſo ſis. Inuenit̉ gͦ arcerſo ab arcio: arceſſo ab arceo: accerſo ab accio:acceſſo ab accedo. Inuenit̉ adhuc aliud v̓bū deſideratiuuꝫ ab accerſo d̓ſcēdēs: ⁊ ē qͣrte ꝯiugatōis: ⁊ ī eadē ſignificatōe cū eo: ⁊ hꝫ r. ī an̄penl̓. ſyl .ſ. accerſio ſis. Unde inAct. apl̓oꝝ. c. io. Uade ⁊ accerſi ſymonē quendā: ⁊ videꝙ p̄dcā d̓ſideratiua ſūt tertie ꝯiugatōis: ⁊ hn̄t p̄terita ⁊ſup̄. ad modū qͣrte. ita dic̄ Hug. Priſ. ēt ī pͦ maio. dic̄. Antiꝗſſimi freq̄nt̉ ar. ꝓ ad ponebāt: vn̄ on̄dit̉ recte dici abarceo v̓bo qd̓ nc̄ accio dicimꝰ qd̓ eſt ex ad. ⁊cio. ꝯpoſitūAccipio pis. Capio pis. ꝯponit̉ cū ad. ⁊ mutato d. īc. ⁊ a. īi.dr̄ accipio pis. ep̄i. p̄tū. ꝑ geminū c. ⁊ īuēit̉ accipio pis. inpl̓ibꝰ ſignificatiōibꝰ. Nā accipere .i. reciꝑe: ⁊ acciꝑe .i. audire: ⁊ acciꝑe .i. paſcere. Unde Uirgi. Illos porticibꝰ rexaccipiebat ī āplis .i. paſcebat. Iteꝝ acciꝑe .i. raꝑe. UndePaul̓. 2. ad Cor. Suſtinetis ſi ꝗs vos ī ſeruitutē redigit:ſiꝗs accipit: vnde h̓ accipiter tris. auis. qꝛ accipit .i. rapitEt nota dr̄iaꝫ. Accipimꝰ ab alio: ſumimꝰ ip̄i. Itē ſumimꝰꝑ nos: accipimꝰ a nolēte: tollimꝰ a volēte: eripimꝰ vi. auferimꝰ qd̓ dedimꝰ. Itē auferimꝰ īuiti: ⁊ ꝗcꝗd dedimusadimimꝰ vi. aſſummimus vſuAccipiter. accipio pis. idē qd̓ raꝑe ī vna ſignificatōe. vn̄ l̓accipiter tris. ꝓ qͣdā aue .ſ. ẜꝫ quoſdā ſparuiro vl̓ falcōvl̓ aſture. qꝛ accipit .i. rapit ẜꝫ Hug. Pap. v̓o dic̄ accipiterauis ī vngulis armata ab accipiēdo dcā: qꝛ ſibi capiat: ⁊ab alijs rapiat. iō vocat̉ accipiter .i. raptor: ⁊ ſcribit̉ ꝑ duoc. ⁊ cor. pi. vbiqꝫ. Ouidiꝰ de arte. Odimꝰ accipitreꝫ: qꝛ ſꝑviuit ī armis. Et vt dic̄ Ambro. ī hexame. 6. ꝗnto die accipitres ferūt̉ dirā ī eo aduerſus ꝓpos fetꝰ hr̄e īclementiā. Nā vbi eos aduerterīt tentare volatꝰ pͥmordia: e nidis eijciūt ſuis: ꝯtinuoqꝫ elimināt: ⁊ ſi morant̉ ꝓpulſantpēnis atqꝫ p̄cipitāt: v̓berāt alis: cogūt audere q̄ trepidātnec eis poſtea deferūt munꝰ alimonie. Quid mirū cū ſiraꝑe aſſueti nutrire faſtidiūt. cōſideremꝰ ad hͦ eos eē generatos: vt ēt aues ad cauēdū formido exerceat: nec paſim cura relaxēt: ſꝫ ꝑicl̓a a p̄donibꝰ declināda ꝓſpiciātDeīde cū his naͣ qͣdā p̄dicādi munꝰ īoleuerit: magis a tenera etate pullos ſuos īſtituere vidēt̉ ad p̄dā: qͣꝫ paſtꝰ abdicare ꝯpēdijs. Cauēt ne ī tenera etate pīgueſcāt ne ſouāt̉ delitijs: ne marceſcāt ocio: ne diſcat cibū magis expectare qͣꝫ q̄rere: ne nature ſue deponāt vigorē: ītermittūt ſtudia nutriēdi: vt ī vſus rapiēdi audere ꝯpellāt.Acclīo as. aui. atū. ꝯpōit̉ ex ad. ⁊ clino nas. ⁊ mutat̉ d. īc. ⁊ē acclīare ad ſe: vl̓ ad alid̓ flectere: vn̄ h̓ ⁊ hͨ acclinis: ⁊ hne. ⁊ acclinꝰ. na. nū. ī eodē ſēſu. ⁊ ꝓdu. cli. vn̄ ī aurora dr̄debebāt bacul̓ acclinia corꝑa viri .i. flexa ſiue īcuruata⁊ ab acclīo as. d̓riuat̉ hͦ acclīatoriū rij. locꝰ ī qͦ acclīari ⁊reꝗeſcere poſſumꝰ: vl̓ ſuꝑ qd̓ acclīat̉ vt cl̓citra vl̓ pl̓uīaAccola le. cōis ge. dr̄ ab accololis. ⁊ ſunt accole aduētitu