ParsDe coloribus rhetoricisIIII
aliꝗd intelligit̉. Per v̓bū ſpūalis de xp̄o ſiue eccleſia ſenſus elicit̉: cū idem ẜmo patriarche de dn̄ica paſſione ⁊ reſurrectiōe fideliter accipit̉. Allegoria facti tropologiam:hoc eſt moralē ꝑfectioneꝫ deſignat: vt Tunica polaris ⁊polimita: quā iacob patriarcha filio ſuo ioſeph fecit variarum virtutū gr̄am: quā deus pater vſqꝫ ad terminū vitenoſtre indui ⁊ p̄cepit ⁊ donauit īſinuat. Allegoria v̓bi eādem moꝝ ꝑfectionē deſignat: vt Sint lūbi veſtri p̄cincti⁊ lucerne ardētes ī manibꝰ veſtris. Et allegoria facti anagogicū: hoc eſt ad ſuꝑiora ducētem ſenſuꝫ expͥmit: vt Septimus ab adā enoch trāſlatꝰ de mūdo: ſublatum futurebtītudinis: q̄ btītudo poſt oꝑa bona ſeculi hꝰ: qd̓ ſex etatibus peragit̉: electis in fine ẜuat̉: figurate d̓ſignat. Allegoria v̓bi eadē vice celeſtia gaudia demōſtrat: vt Ubicūqꝫfuerit corpꝰ illuc ꝯgregabunt̉ ⁊ aꝗle: qꝛ vbi mediator de⁊ hoīum eſt corꝑe: ibi nimiꝝ ⁊ nunc ſubleuate ad oculosaīe: ⁊ celebrata gl̓ia reſurrectiōis: colligunt̉ corꝑa ſctōꝝ.Nōnunqͣꝫ aūt in vna eadēqꝫ re vel v̓bo hiſtoria: ſil̓ ⁊ myſticus de xp̄o vel eccleſia ſenſus: ⁊ tropologia: ⁊ anagogefiguraliter ītimat̉: vt Tēplū dn̄i iuxta hiſtoriā domꝰ quafecit ſalomon. Iuxta allegoriam corpꝰ dominicū: de quoait. Soluite tēplū hoc ⁊ in tribꝰ diebꝰ excitabo illud. Siue eccleſia eiꝰ cui dr̄. Tēpluꝫ enī dei ſctm̄ eſt qd̓ eſtis vos.Siue ꝑ tropologiā ꝗlibet fidelis. ꝗbus dr̄. An neſcitis qꝛcorꝑa veſtra tēplū ſunt ſpūſſctī ꝗ in vobis eſt. Per anagogē ſuꝑne gaudia māſionis: cui ſuſpirabat ꝗait. Beati quihabitāt in domo tua dn̄e in ſecula ſeculoꝝ laudabunt teSil̓i mō qd̓ dr̄. Lauda hieruſalē dn̄m: lauda deū tuū ſyon̄. Qm̄ ꝯfortauit ſeras portaꝝ tuaꝝ bn̄dixit filijs tuis inte. De ciuibꝰ terrene hieruſale: de eccleſia xp̄i: de aīa quoqꝫ electa: ⁊ de patria celeſti: iuxta hiſtoriā: iuxta allegoriāiuxta tropologiā: iuxta anagogē recte accipi pōt. Iuxta allegoriā de eccleſia xp̄i dicimꝰ ſequētes exēplū Gregorij: qin moralibꝰ ea q̄ de xp̄o ſiue eccleſia ꝑ figurā dicta ſiue facta interp̄tant̉: allegoriā ꝓprie nūcupare ſolet.Omoenſis que magis eſt nota demōſtratio. ⁊ īeſt minus note rei ꝑ ſil̓itudineꝫ eiusterp̄tat̉ ſil̓itudo. Alij dicūt omozēſis: qͣſi rei vniꝰ notitia.⁊ dr̄ ab omos qd̓ eſt vnū: ⁊ enſis qd̓ eſt noticia. Huiꝰ ſunttres ſpēs: icon. parabola: paradigma .i. imago: cōparatioexēplū. Et ſcias ꝙ quotiēs ꝓ rei notē ſil̓itudine intelligimus rē quā minꝰ notā habemꝰ omoenſis ē. Fit aūt ſic̄ Pōpeius teſtat̉ aūt a rebꝰ notis: aut a rebus incognitis: autarebꝰ imparibꝰ. Et he ſunt tres ſpēs qͣs annectit Bonatꝰ.interp̄tat̉ ſil̓itudo ꝑ quā minꝰ noteSmozenſiꝰ rei ꝑ ſilitudinē eius q̄ magis eſt nota pandit̉ demōſtratio ẜm Hug. Et eſt idē qd̓ omoenſis:de qua immediate ſupra dictum eſt.eſt ꝑſonaꝝ inter ſe vel eoꝝ q̄ ꝑſonis acciduntIcOn cōparatio: vt Uidimus gl̓iam eius gl̓iam qͣſivnigeniti a pr̄e. Itē. Neqꝫ nubēt: neqꝫ nubent̉: neqꝫ ducētvxores: neqꝫ enim vltra mori poterūt: eqͣles eniꝫ angelisſunt vt dicit Beda. Hu. v̓o dicit. Icon onis. fe. ge. ⁊ hec icnia nie. fe. ge. ⁊ hec icona ne .i. imago vl̓ ſignū. Et ē icon inter ſe vel eoꝝ que ꝑſonis accidunt cōparatio .ſ. cum figuram rei ex ſimili genere conamur exprimere. Et dicit̉ abicon quod eſt imago vel ſignum.Parabol a gimile eſt regnū celoꝝ grano ſynaeſt reꝝ gn̄e diſſimiliuꝫ cōparatio: vtpis. Itē ſic̄ moyſes exaltauit ſerpentē in deſerto: ita exaltari oportet filiū hoīs. Itē. Exijt qui ſeminat ſeminare ſeme ſuū. Et vt dicit Hug. para .i. iuxta cōponit̉ cū bole qd̓eſt ſnīa: īde parabola .i. ſil̓itudo ſiue cōparatio ex diſſimilibus rebꝰ: ſic̄ eſt cū Lucanus cōparat ceſarē leoni: non exſuo ſꝫ ex alio genere ſil̓itudinē faciēs. Et dr̄ parabola qͣſi iuxta ſnīam. Nō enim ipſa eſt ſnīa que ſonat: ſed iuxta
De coloribus rhetoricis5ſnīam: vnde parabolicus ca. cum .i. ſil̓itudinarius ria. riū.Uide de hoc in ſuo loco.eſt ꝓpoſitio vel enarratio exemParadiGma plihortātis aut deterrētis. Portātis: vt Pelias hō erat ſil̓is nobis. paſſibilis: ⁊ or̄one orauit vt nō plueret ſuꝑ terrā ⁊ nō pluit. Itē in euāgelio. Reſpicite volatilia celi: qm̄ nō ſerūt: neqꝫ metūt: neqꝫ congregāt in horrea: ⁊ pater veſter celeſtis paſcit ea. Deterrētis.vt In illa hora ꝗ fuerit in tecto ⁊ vaſa eius in domo nond̓ſcēdat tollere illa: ⁊ ꝗ in agro ſil̓r nō redeat retro. Hemores eſtote vxoris lothẜm Bedā. Et vt dicit Hug. paradigma cōponit̉ a para qd̓ eſt iuxta: ⁊ digma qd̓ ē dignitas:vel nomē decus laus ⁊ gl̓a. ⁊ dr̄ hoc paradigma matis .i.ꝓpoſitio exēpli. vel exēplū dicti vel facti alicꝰ ex ſil̓i veldiſſimili gn̄e ꝯueniēs ei quā ꝓponimꝰ rei: vt Tā fortiterperijt apud hyponē ſcipio qͣꝫ vtice cato. Uel paradigmaẜm alios dr̄ a para qd̓ eſt iuxta: ⁊ digma ſnīa: qͣſi iuxta ſentētiam rei on̄ſio ⁊ ſic differt ab allegoria. Et qꝛ omoenſis⁊ ēt paradigma dr̄ ſil̓itudo q̄dā: iō dicit Iſi. agēs de paradigmate ꝙ ſil̓itudo fit tribꝰ modis. qn̄qꝫ a pari ad pareꝫqn̄qꝫ a maiori ad minꝰ. qn̄qꝫ ecōuerſo a minori ad maiꝰHec de ſcemate ⁊ tropis a Bonato poſitis dicta ſufficiāt.Nūc de coloribꝰ rhetoricis: ⁊ de ꝗbuſdā figuris q̄ non ponunt̉ a Bonato vel Priſ. cū figuris locutiōis: ſunt tn̄ ī honore in theologia. ⁊ pn̄t reduci ad ſcemata vel tropos: mixtim videamus. Colores eniꝫ liciti ſunt ſermones: ⁊ multi colores ꝯueniūt cū figuris locutionis.De coloribus rhetoricis.Olores autem rhetorici: ⁊ figure p̄dicte de ꝗbus h̓ intendimus ſunt ſexagintadue .ſ. adiunctum.agnominatio: antimetabola: antipoſoA3Meltra: antitheta: antitheton: ātropoſꝑatos:apoſiopeſis: apoſtrophe: articulus: braciologia: catatipoſis: climax: cōplexio: cōcordia: condupl̓ꝰcatio: ꝯiūctio: ꝯtētio: ꝯͣrium: ꝯuerſio: correctio: diaforoſis:diaſirtos: diffinitō: dubitatio: ebaſis: emphaſis: endiadis:epidioceſia: epilogus: epimone: ethiopeia in ſuo loco eſt:embaſis: euphonia: euphemiſmos: exalage: exclamatio:fātaſia: gragatio: ipalage: ipo fora: lepos: litote: occupatiooliopomenon: omopaſia: omophoſis: pizātia: preciſio: profoneſis: proſopopeia: protheſeoſparalāge: ratiocinatio: repetitio: ſententia: ſyntheſis: ſomothopheia: ſubiectio: traductio: tranſitio: tropologia.vel adiunctio eſt qn̄ res ꝯp̄hēdit̉:Adiunctum nō īterponit̉ v̓bū: ſed pͥus aut infine locat̉: vt Extinguit ſpēm ſiue morbus ſiue ſenectus.Itē morbo vel ſenio forme decus euacuatur.fit qn̄ dictōes plures iungunt̉Agnominatio in pͥncipio aut in fine ſyllabeſenſu tn̄ diſſimiles: vt Curia curarū genitrix nutrixqꝫ maloꝝ. Inuictis victos inhoneſtis equat honeſtos. Hic color ꝯuenit cū qͣdā ſpecie ſcematis q̄ dicit̉ paronomaſia.eſt mutatio ſermonis cū ſnīa:Antimētabota vt nō vtēdas viuas: ſꝫ edasvt viuere poſſis. vn̄ doe trinale. Cū v̓bis v̓tit antimetabola ſenſuꝫ. Nō vt edas viuas: ſed edas vt viuere poſſis. Etdicit̉ ab anti qd̓ eſt ꝯͣ: ⁊ mēta qd̓ eſt trās: ⁊ bole qd̓ eſt ſnīaqͣſi trāſlata cum ꝯͣrietate v̓boꝝ ſnīa. ⁊ reducit̉ ad tropuꝫꝗ dr̄ metaphora. Uel vt dic̄ Hug. antimetabola ē cōuerſio v̓boꝝ q̄ ordine mutato ꝯͣriū efficit ſenſum: vt Nō vtedā viuo: ſꝫ vt viuā edo. ⁊ declinat̉ hec antimetabola level hec antimetabole antimetaboles.q̄ a greciſmo ponit̉ ſub ſcemate eſtAntipoſo. ⁊ rn̄ſio tacite obiectiōi fcā: vt Nihil
g 3