ParsIII¶ Dª cōpōne por.
per ꝓnomē: qd̓ ꝗdem ꝑtinet ad oēm maͣm: vt iſtiuſmodi:eiuſmodi. Sunt enī hō adiectiua gn̄alia. ⁊ iō adiectiuumſpāle ad talē ꝯpōnē venire nō potuit: ſil̓is tn̄ cōpoſitio videt̉ poſſe fieri in his gtīs vniuſmoris: vt ſit vnū nomē oīsge. īdecli. ⁊ erit ſenſus vniuſmoris .i. concors. vt iſti hoīesſunt vniuſmoris .i. ꝯcordes vel vnanimes. Un̄ in p̄s. Quihabitare facit vniuſmoris in domo .i. vnanimes ⁊ concordes. niſi enī veniāt ꝑ ꝯpōnē nō videt̉ latine dictū: qꝛ nonhꝫ a quo regat̉. ¶ Queſtio de eodem.5 inſuꝑ qͣre in ho ꝯpōnibꝰ qn̄qꝫ p̄cedat obliQuerli̓ quus: ⁊ qn̄qꝫ poſtponat̉: vt ſenatuſde cretum: ⁊ magiſtermilitū; ¶ Ad hoc dico vel rn̄deo ꝙ in ordine ꝯpōnis eſt magna vis faciēda. v̓bū enī ſemꝑ in cōpoſitiōe poſſidet finē: qꝛ magis finit qͣꝫ alie ꝑtes. ⁊ inde fuitneceſſe ꝙ ſemꝑ v̓bū declinaret̉ in fine. Ideꝫ facit ⁊ ꝑticipiū: qꝛ tenet naͣm v̓bi. nō aūt in tali ꝯpōne qn̄qꝫ tenet pͥncipiū qn̄qꝫ finē. pͥncipiū dat̉ ei qd̓ eſt digniꝰ. finis aūt īdigniori. Et hac rōne dicimꝰ ſenatuſdecretū ⁊ magiſtermilitū: qꝛ ſenatꝰ eſt dignior ſuo decreto: cū poſſit illud ꝯdere⁊ deſtruere. ⁊ magiſter eſt dignior militibꝰ ꝗbus p̄ſidet.Sil̓r in ꝯpōne facta ꝑ hūc gtm̄ modi. debitus ordo ẜuat̉:qꝛ finis debet̉ noī. tn̄ ad nomē reducant̉ adiectiua ita cōpoſita: vt ho: iſtiuſmodi. ⁊ ēt alia rōne: qꝛ iſte gtus modi ꝑficit ītellectū qͣlitatis in talibꝰ adiectiuis. ⁊ ẜm hoc illa qmagis ꝓficiūt ⁊ ſpecificāt in ꝯpōnibꝰ d̓bēt hr̄e finē: ⁊ qͣꝫtūad hoc finis dignior ē: cū ſit ꝑfectio rei. vn̄ nūqͣꝫ ē aduer.tꝑis rōne finis: ⁊ nuſqͣꝫ aduer. loci rōne finis. gͦ nāqꝫ videtur ꝙ deberet eē copulatiua: qd̓ tn̄ nō ē: īmo eſt cālis. Dicimꝰ ꝙ hec ꝑticula qͣꝫ h̓ alia de cā poſtponit̉ .ſ. qꝛ eſt ordinis ſubiūctiui. ¶ De geminatis ꝑ cōpoſitionem.pōt: hic qͣre ꝯtingat ꝙ q̄dā geminata veniātQ1Ct ad ꝯpōnē: ⁊ q̄dā nō: Nlā deus nō eſt vnumnomē ꝯpoſitū: nec fuit eſt vnū v̓bū ꝯpoſitū. ¶ Ad hͦ dicimꝰ ꝙ ſi ꝯpoſitio ſuꝑaddat aliꝗd geminatiōi vtilis ē cōpoſitio. ſi nihil ſuꝑaddat: nll̓a tūc dꝫ ꝯpoſitio ſuꝑuenire.Dicimus gͦ gn̄aliter ꝙ oīa īterrogatiua noīa vl̓ aduerbiapn̄t geminari: ⁊ de iure cōponi: qꝛ ꝯpoſitio ſuꝑaddit geminatōi: vt ꝗſꝗs: qͣliſqualis: qͣꝫtuſquātꝰ: quotquot: cuiuſcuiꝰ.Poſſeſſiuuꝫ vt cuiaſcuias: vbiubi: vn̄ vn̄: vtūt: qn̄qn̄. ⁊ itade oībus q̄ pn̄t reciꝑe cūqꝫ: vt qͣꝫtūcūqꝫ. Hec enim abſqꝫgeminatōe ſumpta īterrogatiua ſunt ⁊ īfinita: nec hn̄t generalē ꝓnūciationē .i. nō ſūt diſtributiua. ſꝫ ſi geminant̉abſqꝫ ꝯpōne adhuc nihil īmutāt: vt ꝗs faciet hoc: ꝗs geminata eſt ibi īterrogatio. Si v̓o ꝯponant̉ amittūt interrogationeꝫ: ⁊ fiūt collectiua ⁊ diſtributiua: vt ꝗſꝗs curritmouet̉ .i. oīs qui. ſil̓r qͣliſqualis .i. qͣliſlibet qͣlis. ⁊ vbiubieſt ignis eſt calor .i. vbicūqꝫ. ⁊ vtūt legit plato legit ſortes.i. vtcūqꝫ. ⁊ ita de alijs ꝯſil̓ibꝰ dd̓m eſt: qͣre nō gemināturꝓpter alterutrū cōponētiū .ſ. hūc abltm̄ re. De ꝯſtructione aūt huiꝰ noīs ꝗſquis: ⁊ dictionū recipiētiuꝫ cūqꝫ ſciasꝙ dictio gemina vt quiſꝗs: vel recipiēs cūqꝫ: vt quicūqꝫhꝫ vim duoꝝ caſuū .ſ. an̄cedētis ⁊ relatiui. vn̄ reꝗrit duoverba poni in ꝯſtructiōe: ⁊ ponēda ſunt in eo caſu in quoponit̉ relatiuū facta explicatione: ſiue in eo caſu poni debet quē reꝗͥrit verbum ſequēs īmediate: vt video ꝗcūqꝫhomo currit .i. video oēm hoīem qui currit. ⁊ quēcunqꝫhominem video currit .i. omnis homo currit quē videoſimiliter video quicquid eſt hic ītus .i. video omne id qd̓eſt hic ītus. Et quicquid video eſt hic ītus .i. omne eſt hicintus qd̓ video. vel video quiſquis hō eſt albus .i. videooēm hominem qui eſt albus.¶ De geminatione ꝓnominum per compoſitionem.9Nhic eſt ignorādū ꝙ tria ꝓnoīa geNon aute minata cōpoſitionē hn̄t in actō ⁊abltō tm̄: vt meme tete ſeſe ⁊ hoc tm̄ in ſingulari faciuntp̄ter ſeſe: qd̓ geminat̉ tā in ſingulari qͣꝫ in pl̓ali. Si gͦ dica
13De c1G1tur noſnos ille ille nō eſt cōpoſitio: ſꝫ geminatio tm̄. Querit̉ vn̄ cōtingat illa cōpoſitio tm̄ in duobꝰ caſibꝰ: Ad hocdicit Priſ. ꝙ iſti ſoli caſus monaſyllabi reperiunt̉ ſingulares in his tribꝰ ꝓnoībꝰ: ⁊ īde ꝓceſſit cōpoſitio: qꝛ regūtur vno acuto accētū. Et ſcias ꝙ hec p̄dicta ꝯpoſitio ē vtlis: qꝛ vbi talis geminatio reꝑit in actō ⁊ abltō iſtoꝝ ꝓnminū: ſtatī habet̉ reſpectꝰ ad cōpoſitionē q̄ ī nobis ē .ſ. adaīaꝫ ⁊ corpꝰ vt diligo meme .i. diligo me ẜꝫ vtrūqꝫ hoīeꝫvn̄ in Saluſtio habet̉. Hoīes ꝗ ſtudēt ſeſe p̄ſtare ceterisaīalibꝰ: ſeſe dr̄ qͣꝫtū ad aīaꝫ ⁊ corpꝰ. Et videmur in hͦ imtari grecos ꝗ duobꝰ obliꝗs caſibꝰ iſtoꝝ ꝓnominū ꝗbꝰ vſiſūt in ſingulari nūero monaſyllabas ſyllabicas adiectiones addut. Iam habemꝰ ꝙ geminatio facit cōpoſitionēin īterrogatiuis: ⁊ ī his tribꝰ me te ſe: vbicūqꝫ fit alibi geminatio nulla ē ibi ꝯpō: qꝛ nihil ibi ꝯpō ſuꝑaddat: vt dedeus: tantum .n. valet iſta geminatio ſi eſt cōpoſitio quātum. ſi nō eſt compoſitio. ⁊ ideo talis compoſitio tanquāprorſus inutilis recuſanda eſt.¶ De prepoſitionibus que cum noībus componunt̉aūt multū de p̄poſitiōbꝰ q̄ cū noībꝰDubitatu cōponunt̉: vt impius: qꝛ videt̉ heꝑticula in. hr̄e naͣm aduerbij negatiui in ho cōpoſitione.Negare .n. magis ad aduerbiū ꝑtinet qͣꝫ ad p̄poſitioneꝫ.Sil̓r ſi dicam remitto: videt̉ ꝙ hō p̄poſitio ſit cenſendafieri magis ex aduerbio inſeꝑabili ⁊ v̓bo qͣꝫ ex p̄pōne īſeparabili. Nā ꝑ ītellectū aduerbij exponit̉: ⁊ nō ꝑ p̄pōnē:vt remitto .i. iteꝝ mitto. Cū gͦ vis ſignificatiōis ſit in oībꝰpartibus ꝯtēplāda: vt dicit Priſ. dd̓m eſt ꝙ remitto ꝯponit̉ ex aduerbio inſeꝑabili ⁊ v̓bo. Itē p̄pō ſemꝑ eſt in triſitiōe: vt dicit Priſ. vn̄ nō pōt ꝯſtrui cū ntō ꝑꝑ ītrāſitōeꝫſuā. nec cū vtō. gͦ repugnat ntō. Nō ergo dꝫ ſecū ꝑ ꝯpōneiungi: qꝛ repugnātia nō bn̄ ꝯueniūt nec in vna ſede morātur. gͦ in. nō recte cōponit̉ cū pius: ſi ē ibi dicēda p̄pō. Adp̄dicta dicimꝰ ꝙ impiꝰ ꝯponit̉ ex in. p̄pōne ⁊ pius: qꝛ licetin appoſitiōe nō neget: pōt tn̄ in ꝯpoſitiōe negare: qꝛ ſepefacit p̄pō in cōpoſitiōe: qd̓ nō pōt facere in appoſitōe. Sidicat negare ꝓpriū eē aduerbioꝝ. Dico ꝙ ſic qͣꝫtū ad reꝫv̓bi: ſꝫ qͣꝫtū ad rē noīs bn̄ cōuenit p̄pōni: ſi ꝯponat̉ de prepoſitōe inſeꝑabili: vt remitto: qꝛ dicit Boe. ꝙ dꝫ dici aduerbiū inſeꝑabile. Dico ꝙ nō eſt veꝝ. Prepoſitiōes eniꝫinſeꝑabiles bn̄ ꝯſtituūt ītellectū explicabilē ꝑ aduerbiūſꝫ nō dꝫ iō dici aduerbiū inſeꝑabile: qꝛ in hoc ſūt aduerbia exilis naͣe ſic̄ p̄pōnes q̄ ex adiuncto trahūt certitudinē intellectus. ⁊ ita ītellectus quē īnuūt nō eſt aduerbialis ſed affinis aduerbiali. ¶ Pͣ. Immutāt ſicut p̄pōnes:qꝛ qn̄qꝫ augēt: vt inſeruio .i. valde ſeruio. quādoqꝫ priuat:vt inhonoro. ſimiliter recludo .i. iterum claudo. ⁊ ſic vaganaturam hn̄t ſicut p̄pōnes: qꝛ magis in naturam p̄ponuꝫcedūt. Nō enim aduerbia ſunt adeo debilis nature vt p̄poſitiōes: qꝛ illa egēt vno extremo: ſed p̄pōnes duobꝰ extremis. Quod aūt obijcit̉ de trāſitione nō obſtat: qꝛ p̄poſttio duas habet facies vt v̓bum trāſitiuum. Reſpicit enīſequētem caſum trāſitiue. ⁊ ideo in eo finit depedētiamſuam. Id aūt qd̓ an̄cedit ſiue ſit v̓buꝫ ſiue dictio caſualisreſpicit intrāſitiue: vt ſum in domo. ⁊ ex parte an̄ vagaad oēs caſus. ex parte aūt poſt finē ſuuꝫ terminat in actovel abltō qui apud latinos ſunt p̄cipue trāſitiui. ſed apucgrecos a tribꝰ caſibus eaꝝ trāſitio ⁊ depēdētia terminat.ſ. gtō dtō ⁊ actō. Dicimus itaqꝫ qͣꝫtū ad intrāſitionē quaꝫhn̄t ex parte an̄ p̄pōnes ſunt nate cōponi: qꝛ ītrāſitio mēgis eſt apta componi .i. vniformitati compoſitoꝝ: ſꝫ qͣꝫtūad trāſitionē quam habēt a parte poſt veniūt ꝑ appoſiticnem ſequētis caſus .i. ꝑ regimē. vel ideo dictum eſt ꝑ appoſitionem .i. ſeparationem: qꝛ nō eſt de rōne vt cōponantur cum actō vel abltō per ſe: cum incidat ibi magna traſitionis diuerſitas. ſed ꝑ cōpoſitionem dr̄ p̄poſitio venite