¶ D vodimētis accerParsII.
ſi aliqn̄ hō irregulares vocū ꝯgeries inueniant̉. De cōpoſitis ab inde ⁊ longe īfra dicā in īpedimēto diſtinctionis.hec de accentu partiū etiā indeclinabiliū dicta ſunt.¶ De ſex impedimentis accentus.loco reſtat determinare de īNunc ſeptime pedimētis accētus. ¶ Sciasergo ꝙ īpedimēta regularū de accētu traditarū ſūt ſex .ſ.cōciſio: differētia: cōſortiū: vſus: encleſis: diſtinctio.¶ De vnoquoqꝫ iſtoꝝ nunc per ordinē videamus.impedit naͣlē accētū: qꝛ ſupra quācūqꝫConciſC ſyllabā fuerit accētꝰ in ītegra dictione:ſuꝑ eādē remanet ī corrupta: vt amat ꝓ amauit. circūflectit enī hāc ſyllabā mat ſic̄ amauit: ⁊ eādē ꝓdu. Sil̓r deſinētia ī as: ſeu gētilia: ſiue pͥma circūflectur vltimā cauſa ꝯciſiōis: qꝛ illa eadē circūflectebat̉ ī ītegris: vt noſtrasveſtras: cuias: arpinas: rauēnas: ⁊ his ſil̓ia: quoꝝ ntī olimſuerūt nr̄atis: vr̄atis: cuiatis: arpinatis. rauēnatis penul.circūflexa. Sil̓r ꝗris: iſtic: illic: circūflectūt vltimā: qꝛ ītegra eoꝝ fuerūt ꝗ̄ritis: illicce: iſticce: q̄ nr̄o tꝑe ꝑ ꝯciſioneꝫꝓferunt̉: ſic̄ vult Priſ. in. 4. lib. dicēs vbi determinat dedeſinētibꝰ in as. Illud idē ꝯtingit ī vocatiuis apocopatisquoꝝ ntī corripiunt̉ ī an̄penl̓. qͣꝫuis ibidē ſit accētꝰ acutꝰvt v̓giliꝰ o v̓gili: mercuri omercuri: martyriꝰ o martyri:vulteꝰ vultei: gaiꝰ gai. Tales enī vocatiui acuūt penl̓. qͣꝫuis ipſa ſit breuis: ſic̄ illa eadē acuit̉ īntīs eoꝝ: ⁊ acueret̉in illis vtīs v̓gilie: mercurie: matyrie: ſi vſus hēret: gͦ ſubtracta vltīa vocali oportuit ꝙ accētꝰ acutꝰ remaneret ſuper eandē ſyllabā: ſuꝑ quā fuiſſet ī ītegris: ſic̄ ꝓbat Priſin li. 7. b. vbi determiat de vtō ſingulari ſcd̓e declīatiōis.Oſtēdit ēt ibidē ꝙ vultei: pōpei ſūt duaꝝ ſyllabaꝝ: ⁊ i. ēibi ꝯſonās: ⁊ gai monoſyllabū eſt. vide in tertia parte vbiagit̉ de ntō ſcd̓e declīatiōis. ¶ Sꝫ obijcit̉ ꝯͣ hoc documētu de cōpoſitis ab īde aduerbio: vt exīde: ſubīde: deindeꝓinde. qm̄ hec ītegra habēt accētū ſuꝑ an̄pe. ſꝫ facta cōciſiōe habēt accētū ſupra hāc ſyllabā in: vt exin: ſubin: ꝓin:dein. Ad hoc dico ꝙ ītegra nō habuerūt accētū acutū ſuper an̄penl̓. ꝑ naͣꝫ cū penl̓. eſſet lōga poſitiōe: ad quā ꝑtīebat pͥncipalis accētª: ⁊ iō facta corruptiōe ſiue ꝯciſiōe vl̓time ſyl. accētꝰ reuertit̉ ad locū ſuū .i. ad ſyllabā in. ¶ Itēobijcit̉ de hoc v̓bo petijt ꝓ petiuit: qꝛ nō hꝫ accētū ſuꝑ penul. Dico ꝙ mutatio tꝑis hoc fecit: qꝛ petiuit ꝓdu. pe. ſedpetijt cor. ꝑꝑ vocalē ſequētē. Sil̓r deū acuit penl̓. ꝓ deorū: ⁊ nō videt̉ regulā ꝯciſiōis ẜuare: qꝛ deū acuit penl̓. ſeddeoꝝ flectit. Dico ꝙ hoc fit ꝑꝑ ſubtractionē vocalis. Regula .n. de ꝯciſiōe ītelligit̉ remanēte eadē vocali: ſic̄ vultPriſ. in. 7. li. vbi agit de vtīs ſcd̓e declīatiōis. In abſciſiōibus inꝗt: ſi ea vocalis in qͣ eſt accētꝰ ītegra manet: ſeruatēt accētū ītegrū: vt audijt audiuit: nr̄as nr̄atis: illic illice.¶ De mutatione accentus cauſa differentie.differētie ſepe mutat̉ vel corrūpit̉ naͣlis acCauſa centꝰ: vt pone aduer. acuit vltimā ad differentiā huiꝰ v̓bi pone̓: qd̓ circūflectit pͥmā. Sil̓r circū quādo poſtponit̉ caſuali acuit vltimā ad dr̄iaꝫ huiꝰ noīs circū: vt maria oīa circū. Sil̓r gͦ nomē circūflectit vltimaꝫad dr̄iaꝫ huiꝰ cōiūctiōis ergo. Et alio: ⁊ aliquo hn̄t accentuꝫ in fine ad dr̄iaꝫ noīuꝫ: ſicut alias ⁊ hoc poſſeſſiuū cuiin fine acuit̉ ad dr̄iaꝫ huius īfiniti noīs: cuiꝰ ia. iū. ¶ Sꝫquerit̉ qͣre in multis alijs talis dr̄ia nō ſeruat̉: vt mō: ſero cito: crebro: vero. Deberēt enī ⁊ hec mutare accētū addifferētiā noīuꝫ. Ad hoc dico ꝙ ſufficit dr̄ia tꝑis in vltīaſyllaba: qꝛ qn̄ ſunt aduerbia habēt vltimā correptā: ſꝫ qn̄ſunt noīa ꝓducūt eā. Tū datiui ⁊ ablatiui aduerbial̓r poſiti nō mutāt accētū: vt liꝗdo: ſecreto: tuto: ⁊ ſil̓ia que nōtrāſeūt in aduerbia: qͣꝫuis ponant̉ aduerbial̓r. vn̄ hn̄t vltimā lōgam ſicut ⁊ noīa: vt vult magiſter ⁊ bene. ¶ Hicnota ꝙ ſicut dicit Priſ. in. ij. li. in tractatu de aduerbijs.
ſe ījνcμιιηανιS aυCCl.Aduerbia veniētia a noībus ſcd̓e declinationis ꝯuertūto. in e. longā: vt huic claro clare: huic optimo optīe. Multa aūt ex ſupradictis noībꝰ ipſa terminatiōe datiui ꝓ aduerbijs accipiunt̉: vt falſo: ꝯſulto: poſtremo: ſedulo: augurato: manifeſto: pͥuato: p̄cario: merito: ⁊ ſepe corripiunt o.terminalē qn̄ aduerbia trāſeūt: vt cito: ſero: mō: neceſſario dr̄ ⁊ necͣie: verū ⁊ vero: pͥmū ⁊ pͥmo. Iſta ẜꝫ magiſtruꝫ⁊ bn̄ ꝓducūt o. ⁊ ſil̓ia: vt vidiſti. Excipit in̄ tria ſpāl̓r debus etiā Priſ. exēplificat vt patuit. vn̄ dic̄ magiſter ⁊ bn̄.In o. ꝓductā dtī ⁊ abltī: ſiue ponant̉ caſual̓r ſiue aduerbialiter: vt merito: p̄ter gerūdia q̄ ẜꝫ donatū cōia ſunt: vtlegēdo: ⁊ p̄ter cito: ſero mō ⁊ alia pauca que poſita aduerbial̓r cōia ſunt. vn̄ pꝫ ꝙ hō dtī in o. aduerbial̓r poſiti nonacuunt̉ in fine. nec etiā alia aduerbia niſi pauca exceptisaduerbijs in. o. q̄ fiūt a ꝓnoībꝰ: vt eo: alio: aliquo ⁊ ſil̓ibꝰſicut dixi ſupra: qn̄ determīaui de aduerbijs terminantibus in o. ꝓpter hoc multi dicūt ꝙ multo: tāto: quāto: cuꝫſint dtī aduerbial̓r poſiti nō debēt in fine acui: cū nō ſintꝓnoīa: nec ēt ſequant̉ regulā ſcd̓i mōi ꝓnoīuꝫ: vt ꝗs: vnꝰ:totꝰ: aliꝰ: ⁊c̄. Ho enī q̄ deſcēdūt a noībꝰ ſequētibꝰ regulaꝫſcd̓i modi ꝓnoīs: q̄ ꝗdā putauerūt ꝓnoīa acuūt vlti. ſic̄ ⁊aduerbia ī o. q̄ veniūt a ꝓnoībꝰ: vt illo: eo: alio. ⁊ cōpoſita a qͦ: vt ſiqꝰ neqª aliqͦ ecquo quoquo: oīa iſta a quo aduerbio loci ꝯponunt̉. Canis āt nō mutat accētū ad dr̄iaꝫhꝰ verbi canis: qꝛ vtraqꝫ eſt pͥncipalis ꝑs ⁊ certā hꝫ dr̄iaꝫꝓpter accn̄tia ſua ⁊ neutra depēdet ab altera: ſꝫ vbi dr̄iahꝫ locū dꝫ vnū ab altero per ordineꝫ depēdere. ita pōt inꝯſil̓ibꝰ dici ⁊ ē v̓bū vtile ⁊ notabile niſi ī aliꝗhꝰ cōis vſusꝯͣdicat: vel exp̄ſſa auctoritas: ⁊ gn̄al̓r obſeruandū.¶ De mutatione accētus cauſa conſortij.cā qn̄qꝫ regula naͣlis accētus nō ẜuaConſorit tur. vn̄ cuia cuiū. acuūt penl̓. ꝑꝑ ꝯſortium maſculini qd̓ ē cuiꝰ: ⁊ vtraqꝫ pluraqꝫ acuūt penl̓. ꝑtꝯſortiū maſculinoꝝ ⁊ neutroꝝ ſuoꝝ in ꝗbꝰ penul. de neceſſitate acuit̉: vt vterqꝫ vtrūqꝫ: pleruſqꝫ plerūqꝫ. Pōt tn̄eſſe in cā ꝯiūctio encletica ſiue epictaſis .i. ſyllabica adiectio .ſ. qꝫ. Itē pōt dici de ꝯpoſitis ab hoc v̓bo facio: q̄ retinent a in cōpōne q̄ ꝓpter cōſortiuꝫ pͥme ꝑſone in qͣ an̄penul. acuit̉ eadē facta penul. acuit̉ in ſcd̓a ꝑſona: vt bn̄facio cis. qͣꝫuis ipſa ſit breuis. Sil̓r tepefacio cis. cit. Si v̓ocorrūpat̉ illa vocalis a. vt īficio. tūc nō ſeruat̉ ꝯſortiū accentꝰ: vt inficio cis. cit. ſicut vult Priſ. in. 8. li. c. dicēs. Sꝫv̓o facio verbo vel fio integris manētibꝰ aliud v̓bū infinitū ante ea cōponat̉: nō ſolū ſignificatiōes ⁊ cōiugationes ītegras eis ẜuamꝰ: ſed ēt accentꝰ: vt calefacio cis. cit.tepefacio cis. cit. In ſcd̓a .n. ⁊ tertia perſona pen. acuimꝰqͣꝫuis ſint breues. ſil̓r calefio fis. fit. ⁊ tēpefio fis. fit. finales ẜuāt accētꝰ in ſcd̓a ⁊ tertia ꝑſona: quos hn̄t ī ſimplicibus. Idē ēt cōtingit in hoc v̓bo fideiubeo bes. bet. qꝛ ſecunda ꝑſona ⁊ tertia acuūt penul. ꝓpter cōſortium pͥmeꝑſone: qͣꝫuis hec ſyllaba in. ſit breuis. ¶ Et hac rōne poſſumus dicere vſucapio pis. pit penul. acuta ꝑꝑ ꝯſortiumpͥme ꝑſone: ſed iā multi grauāt eā qd̓ laudo: ⁊ bn̄ pōt fiericum ſit breuis. Idē cōtingit in hoc v̓bo bn̄placeo vt dicatur bn̄places cet. penul. acuta ꝓpter ꝯſortiū pͥme ꝑſoneꝙ enī beneplaceo ſit cōpoſitū pꝫ per hoc nomē beneplacitū deriuatū ab eo: vt bn̄placitū eſt dn̄o habitare in eo:vel lego ad beneplacitum tuum.¶ Vſus turbat accentum.qn̄qꝫ regule p̄dicte gn̄alē accēUſu mediatē tu nō ẜuāt: vt ſatiſdare penultacuta cū deberet eā grauare: qꝛ breuis ē ſic̄ dicimꝰ: circūdare penul. grauata. ſꝫ vſus dꝫ aliꝗd rōnis hr̄e. Dico gͦ idiō cōtigiſſe: qꝛ in digeſto ⁊ in alijs li. legalibꝰ hoc v̓bū ſatiſdare ꝑ dīſionē ꝓfert̉: vt reus dꝫ adeſſe: ſatiſqꝫ dare. Etiō hoc v̓bū dare ſeruat accētū acutuꝫ quē hꝫ in ſimplici-