Druckschrift 
Catholicon
Seite
12v
Einzelbild herunterladen
 

ParsII. De 75c2n ⁊A .erbi9º

Pars De deſinentibus in as.aduerbia terminata in vltima acuuntur: vtIn S alias ẜm ꝙ eſt aduer. acuit̉ in vltima ad diferētiam noīs alias de alius alia: qd̓ in fine grauat̉. De deſinentibus in er.aduerbia terminata cor. penult. vt grauiter:In E niſi poſitio interueniat: vt prudēter. De deſinentibus in es.deſinentia cor. penulti. vtIn es aduerbla quinquies. Aduerbia terminata in itus.Aduerbla vt funditus diuinitus. Incin itus terminata corripiūt penulti.terminata acuunt vltimaꝫ:In c. aduerbla vt huc adhuc: hinc abhinc:hac illac iſtac: illic iſtic: quoꝝ etiā integra erāt illice iſticeilluc iſtuc. excipit̉ donec qd̓ vltimā corripit ſicut ⁊ nec. ⁊ideo penultima acuit̉.In l.termimata in l. pauca inueniuntur: ⁊Aduerbia corpenult. in triſſylabis ⁊ deinceps:vt inſimul edepol. ſimul enim pͥmam cor. Facetus. Gratus ⁊ oꝑtatus ſtudeat ſimul oībus eſſe. Diſſyllaba v̓o habent in penul. accentum: vt ſemel. De dubijs aduerbiorum.cōſueuit de accētu quorūdam aduerDubitart hioꝝ: ſicut de his que cōponunt̉ a magis: minus: modo: ſuper: tn̄: tenus: vbi: inde: longe. de quibus per ordinem videndum eſt. De compoſitis a magis.Multo Maglꝰ due ſunt partes: ⁊ ſic duobꝰ acq ſic̄ dicit Hug. in roſario ſemꝑcētibus regēde. ſil̓r etiā quanto magis. Et ſcias ꝙ multo⁊ quāto ſunt noīa aduerbialiter poſita: ⁊ nō mutāt accētum noīum. vn̄ non debent acui in fine. ſil̓r multo maxime dicitur. De compoſitis a minus.cōpoſita etiam hn̄t dubitationem: deA minuꝰ quibus Hug. in roſario dicit. Paulominus ⁊ nihilominus qn̄qꝫ ſunt dictiones cōpoſite: qn̄qꝫor̄ones. Cum aūt paulominus eſt dictio cōpoſita debetꝓferri ſub vno accētu acuto poſito in antepenul. ⁊ eſt aduerbium remiſſiuū: ⁊ tātum valet qͣꝫtum fere: vt paulominus ꝯſūmauerūt me in terra. Qn̄ v̓o ſunt due dictiones ⁊ paulo ablatiuus ⁊ minus nomē vel aduerbiuꝫ: vtpaulo minus: debēt ꝓferri ſub duobus accētibus: lꝫ minus cor. Et minus cōparatiue tenet̉: tam nomē qͣꝫ aduerbiuꝫ: vt paulo minus minoratꝰ ab angelis ⁊ minuiſti euꝫpaulo minus ab angelis. Item iſte eſt doctor: ſed ipſe eſtpaulo minus ip̄o doctus. Itē hoc aīal eſt paruū: ⁊ hoc eſtpaulo minus illo. ſil̓r eſt de dictōe nihilominus. Cū eniꝫeſt dictio cōpoſita debet regi vno acuto accētū in antepenul. collocato: ⁊ eſt ꝯiūctio aduerſatiua: ⁊ valet tātumqͣꝫtuꝫ tn̄: vt ipſe me offendit: ⁊ ego nihilominus bn̄feci eiQū̄ v̓o eſt oratio .ſ. ablatiuus nihilo ⁊ minus nomē vl̓ aduerbium debet ꝓferri duobꝰ accētibus ſicut paulo min⁊ minus tenet̉ cōparatiue ſiue noīaliter ſiue aduerbialiter accipiat̉: vt iſte multū comedit ⁊ iſte nihilo minꝰ iſto.noīaliter tenet̉ hic. Hoc aīal eſt magnū: ⁊ illud nihilo minus eſt illo. ⁊ ſemꝑ in tali ꝯſtructiōe intelligimus minusad regimē illius ablatiui ſicut eſt in paulo minꝰ. Quo minus per q ſcriptū ſemꝑ ſunt due dictiōes. Nā cominus ꝑc. .i. ꝓpe: vna dictio eſt: tn̄ Papias dicit. Quominꝰ .i. alternō: quaſi pro vna dictiōe ſumēs. De ſiquominꝰ ſunt dueopiniones. Nam Hug. in roſario dicit tres eſſe dictiōes.Ioan. 14. Si quo minus dixiſſem vobis: qꝛ vado pararevobis locum. ⁊ ſunt ſub tribus accentibus proferende: ⁊eſt ſi coniūctio: minus ponit̉ pro aduerbio negādi .ſ. non.

AL1 4αυυιυ. Cuenquo eſt nomē. ⁊ ibi ſuꝑfluit. vel ibi ponit̉ aduerbial̓r queideſt aliquo modo ⁊ eſt ſenſus. Si non eſſent: vel aliquomodo nō eēt in domo patris mei māſiones multe dixiſem vobis: qꝛ vado parare vobis locū. Alij dicūt ꝙ ſuntdue dictōes .ſ. ablatiuus ſiquo ⁊ minꝰ aduer .i. ſi in aliquominus. ⁊ ẜm vtrāqꝫ opinioneꝫ minus acuit penul. Cominus ⁊ eminꝰ cōponunt̉ a manus: ⁊ cor. mi. vn̄ v̓ſus. Eminus ad lōge ſed cōminus ad prope ſpectat. De compoſitis a modo.a modo q̄ſtionē hn̄t: vt quomodoCompoſſta nullomō ⁊c̄. Ad hoc dic̄ ꝟus.in p̄dicto libello ꝗ roſariū dicit̉: ꝙ quo mō: nullo mō nonſunt dictiōes cōpoſite ſꝫ due dictiōes: vn̄ duobꝰ accētibꝰdebēt regi. Ponit̉ tn̄ qn̄qꝫ qūo pro qͣliter: ⁊ tūc in ſignuꝫhuius rei ꝙ ille due dictiōes ponunt̉ pro vna: pn̄t ꝓferriſub vno accētu. ſed qn̄ retinent̉ in vi noīum: tūc ſub duobus accētibꝰ debēt ꝓferri. Sil̓r dicēduꝫ eſt de nullo mō⁊ vllo modo. Priſ. etiā dicit in. 15. li. vbi agit ve abnegatiuis. Al̓ie partes accipiunt̉ pro aduerbioꝝ diuerſis ſignificationibꝰ: ⁊ eſt qn̄ due partes ponunt̉ pro vna: vt nullomodo: nullatenus. Ex p̄dictis v̓bis duplex ē opinio. Quidam dicūt ꝙ penul. p̄dictoꝝ acuit̉: qꝛ ſub vno accētu ꝓferunt̉ vt pro vna dictione notent̉. Alij dicūt Priſ. iō dixiſſe duas partes pro vna poni: nō ꝙ ſint due ſꝫ potiꝰ vnacōpoſita: qd̓ Priſ. nunqͣꝫ negat: ſꝫ duas inꝗt: eo ꝙ due ītegre partes ꝑ cōpōneꝫ ibi iuncte īueniunt̉. De ſolūmodo⁊ tātūmodo ⁊ nullomodo vſualiter tenet̉ ꝙ ſint ſub vneaccētu ſicut cōpoſita dictio ꝓferēda. Pn̄t nihilominꝰ eēdue partes: ſꝫ in alio ſenſu. quo enim ⁊ mō due ꝑtes ſuntſi quo modo tres partes ſunt vel eē pn̄t: vel due: ſiquo ⁊mo. Quicꝗd tn̄ ſit ꝓfert̉ mō diſiunctim penul. acuēdo. De compoſitis a ſuper.A ſuper compoſita vt deſuper inſuperdubitationē habēt:Quidā enim dicūt ꝙ ſunt due dictiōes. ⁊ ſic ſub duobusaccētibus ſunt ꝓferēde. ⁊ ſuꝑ tenet̉ loco caſus: nam ſi caſus ſequit̉ ꝯſtat duas eē dictiōes: vt de ſuꝑ terrā. Alij qd̓verius creditur eē dicūt vnam dictionē eſſe compoſitāDicit enim Priſ. in. 14. li. in tractatu p̄poſitionū a. ꝙ prepoſitio carēs caſu ſolum p̄ponit̉ ꝑ cōpoſitioneꝫ. vn̄ cumdicit in regula generali ꝙ prepoſitio compoſita cū dictione habente penultimā acutā antepenul. eā facit: dat ꝑopoſitum ītelligi ꝙ ſi penultima eſt correpta in ſimplici: īcōpoſitione nihilominus fit cor. vnde inuenit̉ deſuper ⁊deforis. idem a ſimili dic de aforis. De compoſitis a tamen.De compoſſtis verūtamen: ſitamen: ſedtaa tamē querit̉: vt attamenmē. Pug. dicit ꝙ ſunt due dictiōes ⁊ ſub duobꝰ accētibꝰꝓferēde. vn̄ verū tamē duobꝰ accētibus debet ꝓferri: ⁊ibi veꝝ eſt nomē: ſed ponit̉ pro hac ꝯiūctione cōpulatiuaſed. tn̄ eſt ꝯiunctio aduerſatiua. Sil̓r dicit de at tamen.⁊ ſed tamen. ⁊ dicit ꝙ at ⁊ ſed ſunt ibi copulatiue coniunctiones. tamen v̓o eſt aduerſatiua coniunctio. ⁊ dicit etiēꝙ Priſ. non facit mentionem de compoſitione p̄dictoꝝAlij dicūt ꝙ tamen cum predictis componit̉: ⁊ ſub accētu acuto in antepenul. poſito ſunt predicte dictiōes ꝓferēde: vt verūtamen attamen ſedtamen ſitamē. ⁊ hoc qn̄ponunt̉ in vi vnius ꝯiūctionis: ſicut pro ſed vel pro ſil̓i dictiōe. Pn̄t etiā p̄dicte eſſe or̄ones ſiue due partes: ⁊ regduobꝰ accētibꝰ: ſꝫ in alio ſenſu: vt ſi dicā. Frater ioannesianuēſis qui cōpilauit hunc librū dicit ꝙ deinceps acuitpenl̓. veꝝ tn̄ eſt ꝙ multi aliter dicūt: ⁊ ita de ſil̓ibꝰ. ſꝫ tūctamē ponit̉ pro ſed ⁊ verū eſt nomen. ⁊ hoc cōiter tenet⁊ hoc credo verū. Dico ergo ꝙ verūtamē ⁊ attamē ⁊ huiuſmodi debēt acui in penul. vt dcm̄ eſt. ſiue velis dicere