Pars¶ De mutatōe ꝯſonātiū

aliqn̄ t. hēat ſonū de c. vt dcm̄ eſt: nō tn̄ accipit ſonuꝫ de t.vn̄ dictōes q̄ ſcribunt̉ ꝑ c. debēt ꝑ c. ꝓnūciari. vt facio cis.iacio cis. aſpicio cis. illicio cis. Ea v̓o q̄ ſcribunt̉ ꝑ t. accipiūtqn̄qꝫ ſonū de c. vt dixi in quatio tis. potior ris. ſentio tis. ſitio tis. ¶ Si aūt queras qūo cognoſcit̉ an facio ſcribat̉ ꝑc. vel ꝑt. Dico ꝙ ad ſecūdā ꝑſona cognoſcit̉ q̄ ꝑ c. ꝓnūciatur. vt facio cis. Et ita de alijs ſil̓ibꝰ. quatio tis. ſentio tis. ⁊ſil̓ia oīa ſcribunt̉ ꝑ t. lꝫ ꝓnūcient̉ ꝑ c. qd̓ pōt cognoſci ad ſecūdā ꝑſonā ⁊ pl̓alē numeꝝ. Dicimꝰ enī quātio tis. qͣtimꝰ.ſentio tis. ſentimꝰ. ⁊ ita de ſil̓ibꝰ dicas. Amicicia v̓o pudicicia iuſticia ⁊ hō ꝑ c. ſcribunt̉ ſic̄ ꝓferunt̉: qꝛ formant̉ a gtōſi veniunt a nominibꝰ ſecunde declinationis: vel a datiuoſi veniūt a noībꝰ tertie declinatōis addita cia. Uiolētia v̓o⁊ aſtutia ſcribunt̉ ꝑ t. ſꝫ ꝓnūciant̉ ſono de c. qꝛ formant̉ agtō violēti aſtuti addita a. Prudētia aūt ⁊ negligentia ſcribunt̉ ēt ꝑ t. lꝫ ꝓnūcient̉ in ſono c. qꝛ formant̉ a datiuis: prudēti negligēti addita a. ⁊ ſic de ſil̓ibꝰ dicas. Sꝫ pōt dubitari de vingintiunꝰ: qꝛ h̓ t. nō accipit ſonū de c. Dico ꝙ i. hiceſt ī iūctura ꝯpōnis: ⁊ ſic nō ē ꝯͣ regulā datā: qꝛ regula h̓ hꝫexceptōeꝫ: lꝫ Hug. nō excipiat hec. vn̄ ad p̄dictas tres exceptiōes dꝫ addi: ⁊ niſi i. ſit in iūctura ꝯpōnis: vt vigītiunus.X. duplex noīe apex cis. mō pro gͣs. vt ī hoc noīeꝯſonās eſt. mō accipit̉ pro cs. vt in hocgrex gis. Trāſit tn̄ ⁊ in u. ꝯſonātē. vt nix niuis. necnō ī ctvt nox ctis. ſuppellex ſuppellectilis. Sꝫ hec ꝯͣ regulā declinari vident̉: qꝛ videlꝫ oīa noīa deſinētia in x. faciūt in cis:vl̓ in gis genitiuū: exceptis qͣtuor noībꝰ q̄ vident̉ ꝯͣ regulādeclinari .ſ. nix uis. nox ctis. ſenex nis. ſuppellexctilis. Cōpoſita v̓o ſimpliciū declinationē ſeq̄nt̉. vt ꝑnox ctis. exlexexlegis. ſubit ēt x. loco aſpiratiōis. vt veho xi. traho xi. vertit̉ in f. vt efficio effero. ¶ Et ſciēdū ꝙ quotiēſcūqꝫ ex p̄pōp̄ponit̉ cōpoſitis dictiōibꝰ a vocali īcipiētibꝰ: vl̓ ab his tribꝰ ꝯſonātibꝰ c. p. t. ītegra manet. vt exaro. exeo. exigo. exoleo. exuro. excutio. expeto. extraho. Quida v̓o dixerunt ꝙetiā x. ſequēte s. ītegra manet: vt ſi dicat ſequor expers. ſꝫiſti vident̉ facere ꝯͣ grecoꝝ ꝯſuetudinē. illi enī s. ſequentenūqͣꝫ x. p̄ponūt ſꝫ k. Meliꝰ gͦ vt dicit Priſ. ī pͦ maio. nos xſolā ponimꝰ q̄ ponit̉ pro cs. Cuiꝰ rōnē nō ſolū ip̄e ſonus auriū iudicio poſſit reddere: ſꝫ ēt ꝙ geminari s. aliqͣ ꝯſonātean̄cedēte mīme pōt. geminari aūt videret̉ poſt ꝯſonātē. ſix. an̄cedēte q̄ loco cs fūgit̉ ipſa ꝯſequat̉: vt dicat̉ exſequieexſequor. Qd̓ ſi liceret licebit ēt a ſil̓i poſt bs vel psͣ: qͣs loco x. duplicis ꝯſonātis accipimus addere ſ. vt dicat̉ obſſeſſus abſſeſſus: qd̓ minime licet: qꝛ nō pōt duplicari ꝯſonāsalia ſubſequēte ꝯſonāte: qm̄ nec an̄cedēte niſi ſit liꝗda an̄mutā: vt ſuppellex: ſuffrago: ſuffluo: effluo: effringor: vt dicit Priſ. in. i. li. tractatu de b. Tn̄ duplex ꝯſonās vt x. pōt īueniri an̄cedēte ꝯſonāte: vt lanx falanx: ⁊ ſequēte: vt expeto. ¶ Et noͣ ꝙ ſic̄ dicit Priſ. in. 14. li. nulla alia pars in x. deſinit apud latinos niſi noīa: ⁊ ex p̄pō q̄ greca ē: ⁊ vix ⁊ paxaduerbiū comicū: quo vtit̉ Terētiꝰ: qd̓ ſil̓r grecum eſt. Etſcias ꝙ x. īcipit ab i. cū alie ſemiuocales ab e. īcipiāt. Et eſtrō qꝛ in i. termīat̉ apud grecos. Uocat̉ enī xi: ſic̄ docet alphabetū grecū. vn̄ ꝑ apoſtrophē dicimꝰ ix. Un̄ h̓ noͣ ꝙ vocales dicunt̉ qꝛ ꝑ ſe vocē faciūt ſine ꝯſonātibꝰ. vn̄ q̄libꝫ vocalis ꝑ ſe facit ſyllabā: vt amo: ⁊ īchoāt vocales a ſuo noīe⁊ in ſe terminant̉ ſiue in nomē ſuū. Cōſonātes aūt dicunt̉qͣſi cū alio ſonātes .i. cū ſono vocalis. Nō enī pn̄t ꝓferri cōſonātes ſine ſono vocalis: ⁊ hoc ſatis pꝫ ī eoꝝ ꝓlatiōibꝰ. ſic̄cū dicimꝰ be. ce. de. ſil̓r nō pn̄t ꝑ ſe ꝑficere ſyllabā ſine preſentia vocalis: vocalis v̓o ſine eis ſyllabā facit. Tātū eniꝫfere refert īter vocales ⁊ ꝯſonātes qͣꝫtū inter aīas ⁊ corꝑaAīa enī ꝑ ſe mouet̉ ⁊ mouet corpus. Corpus aūt nō mouetaīam: nec ꝑ ſe mouet̉: ſic̄ pꝫ in cadauere. ita ⁊ vocales ꝑ ſemouent̉ ad ꝑficiēdū ſyllabā: ⁊ ip̄as ꝯſonātes mouēt ſecūCōſonātes v̓o ſine vocalibꝰ īmobiles ſunt ad ꝑficiēdā ſyl-

¶ De mutatōe ꝯſonātiūlabā. Semiuocales aūt ab e. īcipiūt: ⁊ in ſe termināt abſqꝫx. que ſola ab i. īcipit ꝑ apoſtrophē greci noīs xi: qꝛ neceſſefuit cū x. ſit ſemiuocalis a vocali īciꝑe ⁊ ī ſe termīare. Quex. nouiſſime a latinis aſſumpta: poſt oēs ponit̉ lr̄as ꝗbꝰ latine dictiōes egēt. Ꝙ aūt ab i. īcipit eiꝰ nomē: on̄dit et Seruius in cōmēto qd̓ ſcribit in Bonatū his v̓bis. Semiuocales ſunt ſeptē q̄ ita ꝓferunt̉ vt īchoent ab ē lr̄a ⁊ deſināt īnaͣlē ſonū: vt f. l. m. n. r. s. x. ſꝫ x. ab i. īchoat. Idē etiā Eutropius ꝯfirmat dicēs: Una duplex ꝯſonās x. q̄ iō ab i. incipitꝙ apud grecos in eādē deſinit: vt xi. Mute aūt a ſe īcipiētes ⁊ in e. vocalē deſinētes exceptis k. ⁊ q. qͦꝝ altera ī u. altera in a. finit̉ ſua ꝯficiūt noīa. Incipiūt gͦ mute a ſono muto ſiue a ſono ꝓpͥo ⁊ terminat̉ in ſonū vocalis. cū gͦ pl̓imūdenoīet̉ lr̄a a pͥncipio: ⁊ ſonꝰ mutaꝝ ſit in pͥncipio mutꝰ: ſic̄pꝫ in eaꝝ ꝓlatiōe merito vocate ſunt mutē. Incipiūt gͦ vtdixi mute a ſono muto ſiue a ſono ꝓpͥo ⁊ terminant̉ in ſonū vocalis ē: vt be. ce. de. excepta f. quā ꝗdā iō poſuerūt ſemiuocalē: vt Seruiꝰ ſupra: qꝛ īcipit a vocali .ſ. ab e. ſic̄ ſemiuocalis ⁊ terminat̉ in ſonū ꝓpriū. hoc tn̄ nō facit eā ſemiuocalē: nomē enim lr̄e nō mutat eē lr̄e. Un̄ dicit Priſ. in pͦmaio. Nihil enī aliud ſemiuocalis hꝫ lr̄a hec f. niſi noīs ꝓlationē q̄ a vocali incipit: ſꝫ hoc ptātē lr̄e mutare nō d̓buit.Si enī eēt ſemiuocalis neceſſario terminalis noīum inueniret̉: qd̓ mīme reꝑies. Nec an̄ l. vl̓ r. ī eadē ſyllaba poſſetponi: ꝗ locus mutaꝝ eſt dūtaxat: nec cōeꝫ an̄ eaſdē poſitāfaceret ſyllabā. Uolo ēt te ſcire ꝙ qͣꝫtū ſemiuocales vincūtur a vocalibꝰ tātū vincūt ⁊ ipſe mutas vt ſupra tetigi. qd̓pꝫ ex eo ꝙ vocales hn̄t tres ꝓprietates: ꝑ ſe enī ꝑficiūt: vocē inchoāt noīa ⁊ termināt ſil̓r. Semiuocales aūt harumduas tm̄ hn̄t. Nā īchoatiue ſunt dictionū ⁊ terminales vtnil ⁊ ita de alijs ſemiuocalibꝰ q̄ qn̄qꝫ īchoāt dictiōes: qn̄qꝫtermināt. tertiā v̓o nō hn̄t .ſ. qꝛ ꝑ ſe vocē nō ꝑficiūt: ⁊ ita vīcunt̉ a vocalibꝰ. Mute v̓o nec ꝑ ſe vocē faciūt: nec oēs termināt noīa: lꝫ q̄dā eaꝝ termināt noīa: ſic̄ c. d. t. ⁊ hoc ī paucis noībꝰ exercēt. nā pauca noīa deſinētia in eas īueniunt̉inchoāt tn̄: ⁊ ita vnā tm̄ ſibi vēdicāt ex illis tribꝰ ꝓprietabus. Uincunt̉ gͦ a ſemiuocalibꝰ ẜm ꝙ ſemiuocales a vocalibꝰ: qꝛ lꝫ īchoēt: tn̄ raro termināt noīa. Tn̄ ⁊ apud grecosvocales ⁊ ſemiuocales tm̄ termināt noīa: nō mute: ⁊ merito. Illa enī debēt eē in fine que multū ſonāt. qꝛ oīs ꝓlatioplus feſtinat circa finē ⁊ plus ſonat. vn̄ ēt oratores exaltātvocē ſuā in fine vel circa finē. Hn̄t gͦ ſemiuocales ſecūdāeuphoniā. nā melius ⁊ perfectius ſonāt qͣꝫ mute: ſicut ⁊ vocales ipſis ſemiuocalibus. Hec dicta ſunt de ſemiuocalibus gratia dei: ⁊ de x.Y. vocalis parbaris ſicut ⁊ .3. vn̄ qn̄ y. ponit̉ intereſt ſemꝑ: ⁊ ſcribit̉ tm̄ in grecis noībꝰ ⁊duas vocales ē vocalis: ⁊ per ſe ſyllabicat̉. vn̄ ꝓſopopeyaeſt ſex ſyllabaꝝ: ⁊ ita de ſil̓ibꝰ dicas. Quia aūt mētio factaeſt de x. ⁊ z. q̄ ſunt duplices cōſonātes: ⁊ .i. aliqn̄ duplex eſtꝯſonās: ideo hic dicā de i. oſtēdens qn̄ ſit duplex ꝯſonās: ⁊qn̄ ſimplex. Deinde etiā ſubiungā de u. conſonante.E eſſe ſimplex ꝯſonās: ⁊ aliqn̄ duplex. u. v̓oI. Polert tm̄ eſt ſimplex cōſonās. ¶ Notandū eſtergo ꝙ i. ꝯſonās poſita naͣliter inter duas vocales viꝫ ſuāretinētes: al̓s ſeruātes ⁊ maxīe in ſimplici dictiōe: accipit̉pro duplici ꝯſonāte: ⁊ debet ſyllabicari cū ſequēte ſyllaba:vt maior: troia. Si enī i. remaneret vocalis eſſent tres vocales iuncte ſine vlla media cōſonāte: ⁊ inde ꝓueniret hiatus intolerabilis vt vult Priſ. in. 3. li. maio. In tenuia autēremanſit i. vocalis ⁊ eſt ratio hꝰ hec. qꝛ noīatiuus pluralisneu. ge. formatus ab ablatiuo ſingulari deſinēte in i. debꝫſuꝑare illum ablatiuū vna ſyllaba: vt mari maria: forti fortia. Hoc aūt nō fuiſſet in hac dictōe tenuia niſi i. remanſiſſet vocalis. ¶ Pͣ. Qn̄ i. eſt duplex cōſonās debet ſyllabicari cū ſequēte ſyllaba: qd̓ nō fuit in tenuia. ¶ Notādū ēt ꝙ

a 4