cōſuetudine. ⁊ maxime ſi natua̓boni ſunt faciliꝰ arcedunt. Nonnulli quū inuocati aduenerīt nōcere conantur. preſertim ſi negligenciꝰ quiſpia in ea re ſe habuerit. Hec enim om̄ā vera eē ac neceſſitate ones inuocatos venirea reſponſis eoꝝ diſcere poſſumꝰnō aūt ſimplicit̓ dicta neceſſitate ſꝫ perſuaſione q̄dam perfuſacōguntur Exorata tuis veni ſerinonibꝰ iſtūcMortales quos conſilio inuene̓deorū. Et in alio multo clarius?De celis hecate cur huc cōpulſavenire es. Et paulo poſt rn̄deturVicta hominū p̄cibꝰ celeſtia numina terram.Cogūtur petere ⁊ caſus aperirefuturos.Apollo quoqꝫ īquit cogiſe hocrn̄ſo declarauit.Carmībꝰ domitus phebeus fulgor ab altoDefluxit tacitus. purūqꝫ per aera vectusAfflatu ſpirās labenſqꝫ in cordaſonoroEt ſubijt mētem innocuam. ſanctiqꝫ capacem.Numinis ⁊ peꝑit mortali ex gutture vocem.Iſtis ipſis ſb̓icit dicēs nihil hijſclarius. nihil d̓inius: nihil veiꝰexcogitari poteſt. Spiritus enīa celeſti defluxus virtute animatum ⁊ organcū corpus ingredi

tur ⁊ anima tāꝙͣ baſi vſus ꝑ inſtrumēta corporis vocem redditHinc igitur patet coactos accedere ab hijs autē qͥ ſequētur necpoſſe qͥdē quū velint recedere perdiſcemusCeſſa nūc tadem ⁊ verb̓ iam parce. viroqꝫDa requiem ſoluēs priſca cedēſqꝫ figuras.Et remoue amēbris ac lintea dura reſolue. Et in alio.Soluite ſerta pedes. liquidis ⁊ſpargite lymphisEqꝫ manu ramū laurus aufertevirentis.Linea ſitqꝫ omnis deleta: omniſqꝫ caracter.uibus additph̓us: liēas ergodicit delendas ut recedere poſſit.Iſta enim ⁊ habitus corꝑis atꝫveſtitus: qm̄ inuocatoꝝ habentdeoꝝ effigiem ne recedat facilefaciūt Quam ergo diuinitatemhabēt: qui ad tanta miſeriam deiecti ſunt ut ab hominibꝰ detineant̉: neqꝫ virtute aūt ſapientiacogatur ſꝫ arte quadā maleficaīpellātur Nec ergo pythagoasnectu Porphyri nec qͥcumqꝫ illos appeſſat rc̄e vnꝙͣ dicere poteit ſꝫ nec bonos qͥdē appellae̓ demonas licꝫ eos qͣ a morlibꝰ preẜtim maleficis atꝫ magis ita illigantur. ut neqꝫ recedere quidēpoſſint quum velint. Nā ſi d̓maimpaſſibil̓ ōmno natura ē. qūo