pro emendatiōe talis. Neceſſarium eſt ut ſentiat tunc in ſe quandam ad eundem de quo fit ſermo conpaſſionem piam dulcemqꝫ miſericordeꝫ⁊ caritatiuum affectum. Et etiam requiritur utnon nimis longum texat ſermonem de tā mala materiā et deſpicabili. Sicut pia et benignamater non delectatur in narrando longe mala filij ſui Nec etiam dicit illa niſi ex neceſſitate utputa ipſi medico aut illis qui eius ſaluti poterūt prodeſſe et malum adiacens auertere Sicꝫnarrando ſuſpirat alte triſtat̉. dolet et abbreiuatſermonem quantum preualet. et quantum videtur ſufficere ad oſtēſionem in firmitatis queſibi tante triſticie cauſa exiſtit. Sed dum quisloquitur malum d̓ alijs ex loquacitate ſunt ſigna oppoſita. Quoniam tunc ſentit in dignacōnem animi contra eos de quorum malis loquit̉et cum quādam amaritudine fellis corrodit etmordet ipſos abſentes. ⁊ verbis ſuis venenātislinguaqꝫ ſuā et gladius acutus acuata laceratet dilaniat ſine miſericordiā et ſine aliquā conpaſſione. Nec ponit finem verbis ſuis quia ſaciai̓ neqͥt eius vorax inuidia quin licet crudasomnes carnes et totum ſanguinem eius quemdeuorat quātum in eo eſt abſumſerunt. Et quāuis conſcientiā ſua ſibi clamet ꝙ taliā āgendoneminem edificet et nonnunquam audientes