¶ Cōmendacō p̄tactē ꝯtēplacōis. ¶ ca. ix.Ago in oracone mens veſtra taliter deucōtempletur. taliter intentio vra ymagi-nem eius meditetur. ſcꝫ talē lucē q̄ ſic ſuꝑ ſolēut ſol ſuꝑ cadelam reſplendeat ymo talē queſic ſuꝑ innumera angeloꝝ et aīarū milia p̄ ſolemilies ſplēdida ut ſol ſuꝑ ſydera refulgēt. Vn̄dicitur in canonica iacobi. Om̄e datū optimuꝫet om̄e donū ꝑfectū deſuꝑ ē deſcēdēs a pr̄e luminū. Nō multū quippe a veritate oberrat. qui ta-lem dei ymaginē ante oculos cordis in oracōeverſat. Hec pn̄s viſio dei facie ad facieꝫ regnūceloꝝ vocatur. quia extra hoc corporeum celumymo extra omēm locum angeli et iuſti qui celinomīantur hac viſione fruūtur. Idcirco etiamqͣꝫuis deus in om̄ibꝫ creaturis eſſentialiter cre-dat̉ manere. ꝓp̓e tn̄ in celis id ē in iuſtis habi-tare p̄dicatur qꝛ ip̄i mhabitacōne eius fruēdoſentiūt et eū om̄ibꝫ rebus ieſſe gaudētes co-ſpiciūt quē ſibi minie adeſſe cognoſcūt qͥ ter-renā diligūt. Sicut emī videns ⁊ cecus in ſolepoſiti. vides eo fruitur. cecus eius lune pͥuaturqͣꝫuis pn̄tia ſolis vtriqꝫ eque aſſit. tamen eiuspſentia nō equaliter vterqꝫ ſentit. Sic deus hoſtm̄ mhabitare d̓r. qui eius pn̄tiā facie ad faciēvidēdo ut angeli. aut ꝑ ꝯtēplacōem ſpeculan-lando vt iuſti in hac vita fruuntur. In hijsautē nō eſſe dicitur qui eius viſionē priuantur