Druckschrift 
Epitomata, sive Reparationes Logicae veteris et novae Aristotelis : iuxta viam et expositionem Alberti Magni
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

GSecundi perihermentas Scd̓m dubium eſt. An ponendū in enūciatōe affirmatiua vel nēgatiua debeat eſſe vnū vel plura. Ut reſpōdet ph̓s ꝙ dꝫ eē qͥd vnū ⁊ hoc vo-ee ⁊ ẜcatōe ſil̓. qꝛ alias ꝓpō nō poſſet multiplicari. Tertiū eſt. qͥd eſt innominabile. Ad hoc d̓t ph̓s ꝙ innomīabile nihilaliud eſt qͣꝫ nomē infinitū vel etiam verbum infinitum Quartū eſt vtꝝ nomē infinitū ẜcet qͥd vnū. Et reſpōdet ph̓s ꝙ nomēinfinitū ẜc at quodāmodo vnū infinite .i. indeterminate. Et d̓r notanterinfinite. qꝛ drā ē īter ẜcare aliqͥd ſimpl̓r ⁊ ẜcare aliqͥd īfinite vl̓ īdetermīateQuare ph̓s vocat hic nomē infinitū innoīabileQuIVINE Solo alberti ꝙ ides qꝛ nomē infintum rihūnominat. vn̄ d̓t boetius cū dico hō aliquā rē ꝯſtituo ẜcando. ſꝫ cū dico nōhō qd̓ ꝯſtitutū eſt tollo nihil entiū vel nō entiū pono. Alij dicunt̉ ꝙ vocatip̄m innoīabile. qꝛ an̄ tempus ſuū nō fuit ſibi nomē impoſitū.Suꝑius dictū fuit ꝙ nomē infinitū remouet̉ a ꝯſideratōe logi-T ci. gͦ male d̓thic ph̓s ꝙ p̄t eē ſubiectū in enūciatiōe. Soº ꝙ ꝓtāto remouet̉ nomē infinitū a ꝯſideratōe logici. qꝛ ex eo nō p̄t ꝯſtitui enū-ciatio ꝓprie dicta in qͣ aliqͥd determīate enūciet̉ de aliqͦ. Sꝫ qꝛ enūciatio qn̄qꝫ accipit̉ ꝯmuniter ꝓ omī oratōe in qua aliqͥd enūciat̉ de aliquo. ſiue hocſit determinate ſiue indeterminate. ſic d̓t hic ph̓s ꝙ nomē infinitū p̄t eſſeſubiectū enūciatōis. ⁊ ita loqͥtur hic de enūciatōe ꝯmuniter. vn̄ ꝯcludendod̓t ph̓s ꝙ oīs affirmatio eſt ex noīe ⁊ verbo vel ex infinito noīe ⁊ ꝟbofinit̓o. qꝛ p̄ter verbū nulla eſt affirmatio vel negatio. Et d̓r notāter ⁊ ver-bo finito. qꝛ verbū in enūciatōe poſitū nō p̄t eſſe infinitū vt pͥus dictū fuitSecundum capitulum. Quare prima eſt affirmatio ⁊ negatio eſt homo ⁊c̄.In hoc ſcd̓o capitulo ph̓s docꝫ multiplicare ꝓpōes de ē ſcd̓o adiacēter Quotuplices ſunt ꝓpōes de hoc ꝟbo ē. Soº duplices. qꝛ q̄daꝫOſunt de hoc verbo ē ſcd̓o adiacēte. q̄dā de e tertio adiacēte. ꝓpōde ē ſcd̓o adiacēte d̓r in qͣ poſt hoc ꝟbū ē nullū ſeqͥtur materiale p̄dicatuꝫvt pꝫ dicēdo hō ē. aīal ē. Sꝫ ꝓpo de ē tertio adiacēte ē qn̄ poſt hoc verbū ēſeqͥt̉ materiale p̄dicatū. vt dicēdo hō ē iuſtꝰ hō eſt alb-Nulla ē ꝓpō de ē pͥmo adiacēte. gͦ nō erit aliqͣ de ē ſcd̓o adiacēte. Lvl̓ tertio adiacēte. ꝯn̄a ꝓbat̉ a ſil̓i. Soº ꝙ nō ē ſil̓e ⁊ rō illius ē qꝛpͥmi nō ē adiacere ſꝫ tm̄ ſcd̓i vel tertij. qꝛ adiacere eſt ad alterum iacere. ⁊ergo adiacere p̄ſupponit alterum ſcꝫ pͥmum.Eſt ſemper ponitur ſcd̓o loco. ergo om̄is ꝓpō eſt de eſt ſecundo adiacente ⁊ ꝑ ꝯſequens nō eſt aliqua ꝓpo de eſt tertio adiacente. An̄s patꝫ exemplariter cum d̓r homo eſt albus homo eſt iuſtus. So-lutio alberti ꝙ licet hoc verbum eſt ſit ſemper ſcd̓m ordine. quia ſemꝑ ponitur ſcd̓o loco nō tamen eſt ſemꝑ ſcd̓m numero quia in tali ꝓpoſitōne ſtꝭtria ſcꝫ ſubiectum p̄dicatum ⁊ copula. qꝛ ergo cōponibilia ſunt an̄ ꝯpoſi-tionem. ergo eſt in illis ꝓpōnibus eſt tertium numero.t iiij