bitauit. Statimqꝫ ad eiꝰ aduentū ingensturba ſerpentū qͣi ꝑſecutorē paſſa ꝓfugit.¶ De quatuor excellētiſſimis p̄rogatiuisbti Anthonij. In qͥbꝰ manifeſtat̉ gl̓ia eiꝰquā habuit etiā in hͦ md̓o. Ca. III.Erciuꝫ myſterium contēplandū de temptatōne ſanctianthonij dicit̉ coronatio. Coronauit quippe illū deus nō ſoluꝫin celeſti regno gl̓ia ⁊ honore. Sed etiā inhoc mūdo admirādis p̄rogatiuis ex qͥbꝰnos qͣtuor p̄cipue decurremus.Prima dicit̉ corꝑis ꝯſeruatio.¶ Secūda mentis illuſtratio.Tercia mūdialis cōmotio.Quarta ſancta ꝯſūmatio.¶ Prima p̄rogatiua ſctī Antonij dicit̉ corporis cōſeruatio. Nā vt aſſerit athanaſiꝰcū poſt viginti ānos in ſolitudine exactosinuētus eſſet tam ab his qͥ ꝓpoſitū eiꝰ imitari cupiebāt qͣꝫ ab alijs amiciſ ⁊ notis obſtupuerūt vniuerſi: ⁊ oris gratiaꝫ ⁊ corꝑisdignitatē. qd̓ nec ꝑ quiete ītumuerat: necieiunijs demonūqꝫ certamine decorē amiferat. q̄ in eo ſine dei gr̄a fieri minime potuiſſent. ¶ Secūda p̄rogatiua btī Anthonijdicit̉ mētis illuſtratio. Nam licet lr̄as nodi dicerit. mira tn̄ ſagacitate pollebat ingenij ⁊ venuſtate dicēdi Aliqn̄ ph̓i duo gētiles venerūt ad eū putātes Anthoniū ſepoſſe diciꝑe. quos cū vidiſſet paganos intellexit ex vultu. Et ꝓcedēs ad eos ꝑ interpretē ita dicere cepit. Quare tā longe ſtultū hoīeꝫ ſapiētes viſitare voluerūt. Illisdicentibꝰ nō eſſe illū ſtultū ſꝫ nimiū ſapiētem. vigilanter reſpōdit. Si ad ſtultū veniſtis ſuꝑfluus labor veſter ē. ſi aūt putatꝭme ſapiētē ⁊ē. ⁊ ſapiētia bona ē. imitamiq̄ ꝓbatis: qꝛ bona ꝯuenit imitari. ſi ego advos veniſſeꝫ vos imitarer. Sꝫ qꝛ vos adme qͣſi ad ſapientē veniſtis: eſtōtē xp̄ianiſicut ⁊ ego ſum. Abſceſſerūt ph̓i vtrunqꝫmirātes ⁊ acumē ingenij ⁊ elegantiam loquendi. Alios qͦꝫ mūdi ſapiētes qͥ eū irridere cupiebāt. qꝛ lr̄as ignoraret. tali diſputatōne colligauit dicens. Reſpondete mihi quid prius eſt ſenſus an lr̄e. ⁊ quidē cuius exordiū eſt. Senſus ex literis: an litete oriunt̉ ex ſenſu. Illis aſſerentibꝰ qꝛ ſen-ſus eſſet auctor litterarū ait. Igit̉ cui ſēſusincolumis eſt h̓ literas non requirit. Obſtupuerūt illi tantā in viro dei ſagacitateꝫanimi admirātes. Quid plura ⁊ claruitſpū ꝓphetico: ⁊ diuinas reuelatiōes habuit: ſic ptꝫ in exēplis ſequētibꝰ. Uirgo q̄daꝫq̄ a tripolitane regiōis ciuitate Buſirideerat. morbo paraliſis grauiſſime vexata aparentibꝰ ad anthoniū adducebat̉. Erātaūt in eoꝝ ſocietate monachi quidam quiiter oſtendebāt. Illi ꝟo monachi noluerūtpuellā vſqꝫ ad Anthoniū ꝑducere. ſed eaꝫcū parentibꝰ dimiſerūt apud beatū ꝯfeſſorē monachū Pannuciū qui effoſſo ꝓ chriſto oculo ſub Maximiano ꝑſecutore. talidehoneſta mēto corꝑis plurimū gl̓iabat̉: ꝑuenerūt itaqꝫ monachi ad Anthoniū. Cūqꝫ de puelle morbo referre diſponerēt. relatione eoꝝ ſenis ſermo p̄uenit. ⁊ oēm debilitatis ⁊ itineris vſqꝫ ad ſanctū Pannucium cauſam. qua ſi ip̄e interfuiſſet expoſuitRogantibꝰ aūt eū monachis vt parētibꝰcū filia ꝑmitteret̉ ingreſſus: non conſenſitſed ait. Ite ⁊ inuenietis puellaꝫ curatam.Et adiecit nullus debet ad meaꝫ humilitatem venire. quia largitio curationū noneſt humane miſericordie: ſed Ieſu xp̄i quivbiqꝫ in ſe credentibꝰ preſtare cōſueuit auxiliū. Quāobrem et illa ꝓ qua petiſtis ſuis precibus liberata eſt. Et cū ego oraremad dn̄m mihi prefentia ſanitatis eius indulta eſt. Exeūtes igit̉ monachi foras adbeatū Pannūciū ⁊ filiā ſoſpitē ⁊ parentesletos inuenerūt. Non multos aūt poſt dies cū duobus fratribꝰ euntibus ad Antonium aqua in itinere defeciſſet. vt vno ſitimortuo: alter iaceret in terra morteꝫ expectans. Anthonius ſedens ad ſe duos monachos vocat. qui forte ibidē ſunt reperti.precepitqꝫ vt lagenā aque aſſumentes. inuaderent iter quod ducit ad egyptū. dixitqꝫ vnus ē frībus huc aduenientibꝰ modomigrauit ad dn̄m. alter ſi nō occurritꝭ addet̉. hic em̄ mihi nūc oranti reuelatum eſteſt. Statim monachi feſtinātes extinctuꝫcorpus inueniunt: terraqꝫ id operientesalterū refocillatum ſuo iunxere comitatui.dei nanqꝫ iudiciū fuit vt vnus moreret̉: alter ſuꝑuiueret. hoc tn̄ in Anthonio mirabile eſt: ꝙ in monte remotiſſimo ſedens rem