ca. penultimo dicit. Qꝭ viſio eſt ſummuꝫp̄mium ⁊ ip̄a eſt actus intellectus. Et ini. li. de doctrina xp̄iana idem dicit. Hec ē.ſumma merces vt ꝑfruamur deo: ſummamerces eſt btītudo. ⁊ fruitio eſt actus voluntatis q̄ viſionem cōcomitat̉. ¶ Tertium dubiū erat vtrū beatitudo principalius cōſiſtat in actu voluntatis qͣꝫ intellectꝰEt rūdet Riccardus ꝙ ſic. Prima quia ſicut inter habitus vie charitas eſt donumpͥncipalius ẜm. Augꝭ. xv. de trini. ca. xviij.Ita inter habitus patrie: charitas patrieeſt donū pͥncipalius. Sed in patria nobilior habitus habet nobiliorē actuꝫ. Ergodeū ꝑfecte diligere: qͥ eſt actus charitatispatrie eſt actus nobiliſſimus anime. cū gͦin nobiliſſimo actu pͥncipaliſſime cōſiſtatbeatitudo. ⁊ diligere ſic actus voluntatispͥncipalius cōſiſtit in actu volūtatis qͣꝫ ītellectus. Scd̓o ꝓbatur ꝙ beatitudo pͥncipalius cōſiſtat in actu volūtatis qͣꝫ intellectus ex eo ꝙ volūtas eſt nobilior potentiaqͣꝫ ſit intellectus. Nam Bern̄. in li. d̓ libero arbi. dicit rōem eſſe quodā modo pediſſequam volūtatis. Et Anſel. in li. de cōceptū ꝟginali. Dominiū totius regni aīmeartribuit volūtati. Et Ariſto. in. vij. politice ca. v. potētia q̄ eligimus pͥncipalior ēAdhuc id ꝓbat̉ qꝛ volūtas in ſuo actu cogi nō pōt: nec circa ea q̄ ſūt ad finē neceſſitari. Intellectus aūt cogi pōt: ⁊ circa ea q̄ſunt ad finē neceſſitari. Inſuꝑ magis poteſt tranſformare aīam volūtas qͣꝫ intellectus ⁊ ſuū obiectū reſpicit ſub ratione nobiliori. Bonū enī eſt obiectū voluntatis.Ens obiectū intellectus. Ratio aūt bonieſt ꝑfectior qͣꝫ ſit ratio entis. Tertio ꝓbat̉:qꝛ d̓s eſt vltimus finis: maxime ſub rōneq̄ bonū qd̓ patet qꝛ ex hoc ꝙ creature ordinant̉ in ip̄m vt in finem maxime eſt in eisratio bonitatis ſicut ꝑ hoc ꝙ ip̄m reſpiciunt vt exemplar: maxime eſt in eis rō veritatis. Sed d̓s ſub rōne quā ſummū bonūeſt volūtatis obiectū ſub rōne qͣ ſummumens vl̓ verū eſt intellectus obiectū. gͦ volūtas magis reſpicit deū ſub rōe finis qͣꝫ intellectus. Sꝫ d̓s ſub rōe qͣ vltimus finiseſt beatificās. gͦ ſub rōne q̄ eſt beatitudīsobiectū: pͥncipalius tēdit volūtas in ip̄mqͣꝫ intellectus. Et ſic cōſiſtit btītudo pͥnci-palius in actu volūtatis qͣꝫ intellectus/¶ Q beatitudo nō poteſt eſſe in bonis p̄ſentis vite. ¶ Capitulū. III.Ertiū myſteriū contēplādū dr̄ beatitudinis obiectūin qͦ tria ſunt dubia abſoluēda¶ Primū vtrū btītudo ſit qͥd creatū.pcd̓m vtrū btītudo poſſit amitti.¶ Tertiū vtrum btītudo poſſit ī hac vitahaberi. ¶ Ad primū dubiū rn̄det Riccardus vbi ſupra. ⁊ Tho. pͥma ẜe. q. iij. ꝙ beatitudo vite humane dupliciter poteſt accipi. Uno mō ꝓ illo bono in quo perfecte⁊ plenarie reqͥeſcit humana vita. Alio mōꝓ ꝑfecta quiete humane vite in illo bonoq̄ conſiſtit in ꝑfecta hoīs coniunctiōe cumillo bono. Primo mō btītudo accipitur ꝓbeatitudinis obiecto. ⁊ ſic beatitudo ē qͥdincreatū .ſ. ip̄e deus. Beatitudo aūt ſecūdo mō accepta eſt aliqͥd exiſtens in beatotanqͣꝫ eius vltima ⁊ plenaria ꝑfectio ⁊ ſiceſt aliqͥd creatū. Cum enī beatitudo cōſiſtat in viſione dei. videre deū eſt actꝰ creature videntis. ¶ Scd̓m dubiū fuit vtrumbtītudo poſſit amitti. Et ad hoc dicimusex ſententia ſancti Tho. pͥma ẜe. q. v. Ꝙbeatitudo poteſt tripliciter cōſiderari.Primo in ſua imꝑfectione.Secūdo in ſua generali ratione.¶ Tertio in ſua ſpeciali reſtrictiōe.¶ Primo poteſt beatitudo conſiderari inſua imꝑfectione. ꝓut .ſ. beatitudo eſt illa īperfecta qualitas que in hac vita haberipoteſt ſiue ſit felicita cōtemplatiua ſiue ſitactiua. Hec quidem amitti poteſt ſicꝫ nōde facili. ſicut patet in felicitate cōtemplatiua que amittitur vel ꝑ obliuionem putacū corrumpitur ſcientia ex aliqua egritudine vel etiā ꝑ aliquas occupationes: qͥbꝰtotaliter abſtrahitur aliquis a cōtemplatione. Patet etiam idem in felicitate actiua. voluntas enī homīs tranſmutari pōt:vt in viciū degeneret a ꝟtute. Ideo ph̓usdicit in .i. ethicoꝝ aliquos eſſe in hac vitabtōs non ſimpliciter. ſꝫ ſicut homines qͦꝝnatura mutationi ſubiecta eſt. Secundopoteſt beatitudo cōſiderari in ſua generali ratione. ⁊ ſic beatitudo nō poteſt amittiCum enī ſit ꝑfectum bonum ⁊ ſufficiens