ꝯſilio ſic̄ viderimus expedire.¶ Idē p̄ceptori hoſpital̓ ſāctiIo. hieroſol̓. ī hiſpania ⁊ ꝯmēdatori ac frībꝰ domꝰ d̓ curuariahoſpital̓ eiuſdē.Bbate ſane ⁊ īfra. Abbas d̓ honefac. ꝓ ſe ⁊ cōuētu ſuo ꝓponēs locū d̓ roſell̓.eē p̄dicti mōaſterij iure dn̄ij vl̓qͣi: ⁊ cū ſuis fībꝰ ex largitōe regis aragonie ad ip̄ꝫ mōaſteriūꝑtīere: petijt adiudicari eideꝫmōaſterio locū ip̄m: ⁊ vos exīde amoueri. ¶ Allegabat̉ āt ꝓꝑte vr̄a ꝙ fct̄a vob̓ donatō d̓ p̄dictis valida exiſtebat: ꝙͣuisilla ſub ſarracenoꝝ tūc exiſterēt ptāte: qꝛ n̄ ſimpl̓r ſꝫ ſb̓ ꝯditōne fuere donata: videlꝫ ſi admanꝰ fideliuꝫ deuenirēt. In qͦcaſu ꝯceſſio poterat ⁊ debebat
habere vigorē: qꝛ ip̄i donatiōireꝝ donataꝝ nat̉a l̓ qͣlitas nōobſtabat: ⁊ ſalubre ac laudabile qͥdē erat ſpectae ac p̄ſtolaritp̄s qͦ illa xp̄ianoꝝ dn̄io ſubderēt̉: qͣre mox cū ꝑuener̄t ad ipſos: fuer̄t ad vos totalit̓ deuoluta. ¶ Multū qͦꝫ diſtabat: anip̄i mōa ſterio d̓ bonefac̄. l̓ p̄dicto mōaſterio populeti ab eodē rege fct̄a donatō fuiſſꝫ: qꝛ ⁊ſi liq̄bat p̄dicta mōaſterio populeti ab ip̄o r̄ge ac ab illo abbati ⁊ ꝯuētui d̓ bonefac. fuiſſecollata: nō tn̄ ob hͦ ꝯſtabat dictū r̄gē ip̄i mōaſterio d̓ bonefac. illa dōaſſe l̓ mādaſſe dōariNec ꝓ eo ꝙ voluit ⁊ ſtatuit: vtedificaet̉ ibi mōſteriū: poterat⁊ d̓bebat ītelligi: eū p̄dicta vl̓eoꝝ aliqͣ ꝯſtruēdo monaſterio
hinc eſt ꝙ papa nō pt̄ eligē: niſi pͥus illos admoneat: sͣ. d̓ elec. venerabilē. qd̓ nō eſt in eccleſijs: ī qͥbꝰ ſiue ſint cathedrales ſiue inferiores ſtatuta ſūt tꝑa: sͣ de elec. ne ꝓ defectu. de ꝯceſ. p̄ben. c. ij. vn̄ tꝑislapſus ſufficit: qꝛ dies ſtatuta ⁊cͣ. sͣ. d̓ loca. c. potuit.Bbate fane. Diuidit̉ hec decre. in fex ꝑtes. In qͣꝝ pͥma poīt̉actoꝝ petitio ⁊eꝰ cā. In ſcd̓a q̄ incipitibi: allegabat̉: poniturtriplex d̓fēſio reoꝝ. Int̓cia q̄ īcipit ibi: ꝓ ꝑie:ponit̉ duplex actoꝝ replicatio. In qͣrta q̄ īcipit ibi: ſꝫ ad hoc. ponit̉.reoꝝ duplicatō. In qͥnta ibi: p̄fatꝰ. poīt̉ cauſediffinitio ꝑ cardinaleꝫſct̄a. In ſexta ibi: nosigit̉. poīt̉ pape ꝯfirmatio. Et hoc dicit d̓cre.ī ſūma. Qui petit remcertā cā exp̄ſſa: ſi illaꝫcām n̄ ꝓbat ſuccūbit:lꝫ aliā ꝓbet maxīe poſtmodū emergētē.h Cōuētu. qd̓ face̓ dꝫqd̓ dic vt sͣ de reſcrip.edoceri.e Dn̄ij l̓ qͣi. videt̉ ꝙtalis libellꝰ admittendꝰn̄ ſit: cū hec ſint aduerſa. Ex iure eī dn̄ij dic̄ſe dn̄m: ex iure qͣi dn̄ijdicit aliū eē dn̄m: ⁊ ſicdicit ſe dn̄m ⁊ n̄ dn̄m:⁊ ſic qͣi ꝯͣriꝰ debēt repelli: d̓ ap. ſollicitudinē.cū ſuis ꝯcor. nec dꝫ iudiciū eē ī pēdēti l̓ dubiū. ff. d̓ iudi. n̄ quēadmodū. Circa hꝰ libelli formā noͣ ꝙ petitio iſta: peto talē rē iure dn̄ij hꝫ locū: cuꝫ qͥs emit rē abeo qͥ illiꝰ rei dn̄s ē. ⁊ eī rē tͣdidit: ⁊ ſic dn̄iuꝫ. ff. d̓ acqͥ. re. do. l. tͣditō.rectę gͦ ſe dn̄m dicēs dn̄iuꝫ ſiue cāꝫ ſue petiōis poīt. petitō āt rei iureqͣi dn̄ij locū hꝫ. cū qͥs bona fide rē emit a n̄ dn̄o: ⁊ rē ſibi tͣditā bonaſide r̄cepit. credēs vēdētē vēditōis ⁊ tͣditōis tꝑe dn̄m eē. ff. d̓ publi.l. ſꝫ ⁊ ſi res. §. vl. ⁊ ſufficit ēptori hūiſſe bonā fidē: lꝫ vēditor malā fidē hūerit: ⁊ callido ꝯſilio vēdiderit: vt. e. l. §. p̄tor ait. Si tal̓ ēptoran̄ꝙͣ vſucapiat a poſſeſſiōe eadit: perit rē a poſſeſſore iure qͣi dn̄ij: ⁊appellat̉ actō publiciana. Si āt pꝰ vſucapionē a poſſeſſiōe cadat: tōn̄ ꝯpetit publiciana: ſꝫ dat̉ ciuil̓ actō .ſ. rei vēdicatō ẜm qͦſdā vtil̓: ẜꝫalioſ directa. ff. d̓ publi. l. j. Dicta ē āt publiciana a publicio actōe qͥeā īueīt: vt īſti. d̓ ac. §. alie. Ad hͦ āt vt actor obūeat: oꝫ eū ꝓbae titulū: ⁊ rē ſibi fuiſſe tͣditā: ⁊ bōaꝫ fidē hūiſſe tꝑe ēptōis ⁊ tͣdit. qd̓ p̄ſumit̉: niſi ꝯͣriū ꝓbet̉. ⁊ ꝙ credat mō vēditorē l̓ donātē tꝑe ꝯͣctꝰ dn̄ꝫ n̄fuiſſe: al̓s publiciana n̄ ꝯpetēt: ⁊ format̉ libellꝰ Peto talē rē mihi reſtitui iur̄ dn̄ij l̓ qͣi. hoc ē dicē̓ qͣi dn̄ij. ac ſi vſucepiſſet qd̓ n̄ vſucepit: ⁊d̓ ſola ꝯſuetudīe admittit̉ tal̓ libellꝰ ſb̓ diſiūctōe vn̄ dicē deberet: peto talē rē iure qͣſi dn̄ij: qꝛ mō certꝰ ē reꝰ. In ſupͣdicto āt libello quācūqꝫ ꝑtē diſiūcte ꝓbauerit actor obtīebit ẜm formā petitōis: ⁊ ſi deficiat ī vna ⁊ abſoluat̉ reꝰ: poſtea poterit ītētare alterā ꝑtē diſiūcte:n̄ ob. exceptōe rei iudi. qꝛ hec ē mō alia cā ꝙͣ pͥma: sͣ d̓ cā poſ. c. vlt̓.⁊ de hoc īſti. d̓ ac. §. alie. ſic̄ cū ī iudicio peto rōneꝫ tutele: ⁊ ꝓſequoralterā ſpēm tm̄: lꝫ fiat abſolutio ī illa ſp̄e l̓ ſimpl̓r: nihilominꝰ al̓sſpes poſtea ꝓſeqͥ potero. ſi excipias d̓ re iudi. te r̄plicatōe doli r̄pellā.C. d̓ iudi. lꝫ. Sꝫ eī qd̓ dictū ē ꝙ mala fides tͣdētis n̄ nocet accipiētirē bōa fide: qͦ minꝰ vſucapiat̉: ꝯdicit aut̓. C. d̓ p̄ſc̓p. lō. tē. aut̓. malefidei: q̄ dicit ī male fidei poſſeſſore alienāte ceſſat lōgi tꝑis p̄ſc̓ptio.Dic ꝙ lꝫ p̄dicte leges corrigāt̉ ꝑ aut̓. vt bona fides tͣdētis exigat̉: nihilominꝰ qd̓ d̓ publiciana dr̄ locū hꝫ: vt qͥ rē hūit bōa fide ⁊ iuſto titulo. lꝫ tͣdēs hēat malā fidē: ⁊ lꝫ accipiēs vſucaꝑe n̄ poſſit ꝓpt̓ malā fidēxͣdētis: tn̄ a qͦcūqꝫ poſſeſſore p̄t̓ꝙͣ a dn̄o publiciana rem vēdicabit. ꝯͣdn̄m āt n̄ currit pſc̓ptio: lꝫ tͣdēs hēat bonā fidē. Diſtīguit̉ tn̄ vtruꝫdn̄s ſciuerit ſuā rē talit̓ alienatā. ⁊ tūc currit ei p̄ſcripto longī tꝑis:niſi res eſſꝫ furtiua: qꝛ tūc n̄ currit ei p̄ſcriptō ꝓpt̓ vitiū. qd̓ ei adheret. Si ignorauit: p̄ſc̓ptio lōgi tꝑis ei n̄ currit: p̄ſc̓ptio āt lōgiſſimabn̄ currit: vt ī p̄dicta aut̓. male fidei: hoc gͦ n̄ vetat aut̓. qͥn locū hēatpubliciana. lꝫ fuerit mala fides tͣdētis. Sꝫ ad hoc vt lōgi tꝑis p̄ſcriptio locū hēat reqͥrit̉ tͣdētis ⁊ accipiētis bōa fides ẜm leges: ẜm canōes v̓o ſola p̄ſēptio. xl. an. locū hꝫ: ⁊ ſꝑ cū bōa: sͣ d̓ p̄ſc̄p. c. vl. ber.cꝰ fuit hec glo. lꝫ n̄ ꝑ oīa ad lr̄aꝫ quā h̓ ꝓpt̓ ſuas r̄miſſiōes poſui: qͣsalibi facit ad eā: ⁊ vides ꝙ ſētit ber. talē libellū d̓ ꝯſuetudīe admitti: ⁊ ſatis eē pt̄: cū ꝯſuetudo ſit optīa legū int̓pres: sͣ d̓ ꝯſue. cū dile-
ctus. ⁊ hoc et̄ no. guil. ī ſpe. d̓ cā poſ. ⁊ ꝓprie. §. notādū ver. alie.⁊. §. ſe. ī fi. Alij vt tan. dicūt ꝙ illi ſb̓tilitati ciuili: ꝙ libellꝰ alt̓natiuus n̄ r̄cipiat̉: n̄ ē ſtādū ẜm canonicā eqͥtatē: ad hoc. jͣ. ī fi. c. ⁊ sͣd̓ iudi. dilecti. d̓ ī īteg. r̄ſti. ꝯſtitutus. vbi d̓ hoc ꝑ inno. ⁊ oſti. ⁊ ꝑoſti. d̓ elec. q̄relā. Alij dicūt ꝙ h̓ ⁊ ī ſil̓ibꝰ nō fuit obiectū: qꝛ benefuiſſet repulſa tal̓ petitio ꝓpt̓ rōnes allegatas ī pͥn. glo. ⁊ ſicintelligunt p̄diciamdecre. ꝯſtitutus. Alijdicunt ꝙ vbi actorincertus eſt ex factoalieno: ⁊ nil ſibi pōtimputari: tūc admittitur alternatiuus libellus. ff. quoꝝ lega.l. j. §. ꝙ autem nonnūꝙͣ: al̓s non: ⁊ ſicſoluunt contraria.Ranfre. ⁊ inno. dicunt: ꝙ vbicūqꝫ quiſꝓbabiliter dubitat:non ſolum rationealieni facti: ſed etiaꝫprij poteſt in eodeꝫlibello plures proponere actiōes: nec cogitur eligere etiaꝫ ſiſe nō compatiātur:⁊ ſic intelligatur decre. conſtitutus. al̓sſi nō eſt probabile dubium: e ligere cogit̉..ff. de tribu. ꝙ in heredem. §. eligere. vbiplene de hoc: ⁊ addequod dixi sͣ. eo. li. deelec. vt quis duas. Alij dicunt: ꝙ lꝫ iſte libellus videat̉ ꝯtrarius:nō eſt. qꝛ rei vendi. ⁊ publicana nō ſunt ꝯtraria ſꝫ diuerſa: cum adeundem finem tendant: cū āt tendūt ad diuerſum finem: tunc hn̄tlocū ꝯtraria: ⁊ hoc tenet guil. in ſpe. vt sͣ. ⁊ ſuꝑ hoc adde qd̓ dixid Largitione. ſꝫ ꝑ hoc nō habebat locū vendicatio: cuꝫ n̄ dicat̉.jͣ. de regu. iu. nullus pluribꝰ.ꝙ traditio ſecuta fuerit. C. d̓ rei ven. l. ẜuū. vbi emptor n̄ traditū ſibi pn̄tem vendicare n̄ pt̄. ad idem. C. de here. ven. qͥ tibi. ff.de rei ven. ſi ager. Sꝫ dic illud veꝝ ī pͥuato: ſecus in eccleſia. C.de ſacroſan. ec. vt inter diuinum. ⁊ sͣ de ꝯſue. c. ij. vbi de hoc: ⁊ exhac exp̄ſſione ſuccubuit abbas. vt patebit infra.e Pertinere. hoc verbū late pꝫ. ff. de v̓. ſig. verbū. de fide. īſtru.inter dilectos.f Allegabat̉. ſcd̓a ꝑs. Propoſitū fuit pͥmo ꝓ ꝑte hoſpitalarioꝝ:ꝙ auꝰ ip̄iꝰ regis caſtru curuarie cū ſuis finibꝰ infra qͦs erat locꝰ deroſellis. pͥus hoſpitalarijs ꝯtulerat: rn̄ſum fuit ꝑ monaſteriuꝫ ꝙtalis donatio nō valebat: cū facta ſuiſſet eo tꝑe qͦ res donata eratin ptāte hoſtium non in dn̄io donatoris: ⁊ ꝓ hac ꝑte facit: qꝛ liberhō fundus hoſtiū ⁊ q̄ natura fieri nō ꝯcedit. in ſtipulatōem veīrenō pn̄t. ff. de v̓. obli. liber hō. ⁊. l. ſi ſtipuler. ⁊ ſi aliqͥd alicui ſit relictū. qd̓ ꝓpt̓ qualitatem relicti haberi nō potuit: nō tenet legatū:lꝫ interdū eſtimatōem habeat cū diſtinctōe legis. ff. de lega. iij. fideicōmiſſa. §. ſi ẜuo. Cōtra hanc allegatōem monaſterij allegabat hoſpitale. vt ſequit̉.g Uigorem .ſ. adueniente ꝯditōe vt ſeqͥt̉ ⁊ reqͥrit̉. ad hoc. ff. deac. emp. ⁊ ven. l. vl. ⁊ legatū: qd̓ non valꝫ: ſi leget̉ ſb̓ ꝯditōe valꝫꝯditōe adueniente. ff. de leg. j. cetera. in pͥn. ff. de ꝯdi. ⁊ demō. qͥ heredi. in fi. ⁊. l. qͥ ſb̓ ꝯditione.h Ratura. l̓ qͣlitas: qꝛ res donata nō erat liber hō l̓ res ſacravel religioſa l̓ ineſtimabil̓. ff. de v̓. ob. int̓ ſtipulātem. §. ſacraꝫ:reges em̄ qͥ ſpūalia poſſide̓ nō pn̄t: nec illa pn̄t donare. ⁊ recipientes ſunt ſacrilegi. xvj. q. vij. ſi qͥs deinceps.i Laudabile. qͣi dicēt: nec ex virtute ꝯditiōis debuit infringi donatio. qꝛ erat laudabilis ⁊ honeſta.k Mox. C. de ſacroſan. ec. vt int̓ diuinum. ⁊ sͣ dixi in. iiij. glo.l Ipſos .ſ. chriſtianos.nMultū. bonꝰ aduocatꝰ hoſpitalarioꝝ pͥmo ꝯfirmauit ius ip̄orū. ſcd̓o īpugnat ius monachoꝝ duplici rōne. Et hec ē prima:dicebāt hoſpitalarij: monachi n̄ on̄dūt donatōeꝫ regis. vt ī libellodixer̄t. dicebāt monachi ſatis eſſe ꝙ on̄debāt donatōem factam arege monaſterio populeti. ⁊ ab ip̄o monaſterio populeti monaſterio de bonefac. reſpondebant hoſpitalarij id multum diſtare. vtſequitur.