plura bn̄ficia ſil̓eꝫ curā hn̄tiapoſſit reciꝑe ſi ei al̓s canoniceꝯferant̉: ⁊ ea ſil̓ licite r̄tinere:talis diſpēſatio: cū nō ſit veriſil̓e ſedē ip̄aꝫ cū illo p̄dictū patiēte defectū voluiſſe ſi hoc fuiſſet exp̄ſſū eidē ī pl̓alitate bn̄ficioꝝ hꝰ mōi diſpēſare: velutiꝑ ſurreptionē obtēta. nulliꝰ penitꝰ ē momēti. G Reg. x. ī cōcilio ge. lug.De bigamis. Rubrica.Itercatiōis antiq̄dubiū pn̄tis declaratiōis oraculo decidentes bigamosomni pͥuilegio clericali declaramꝰ eē nudatos. ⁊ coertionifori ſecularis addictos ꝯſuetudine cōtraria nō obſtāteꝫ ip̄isqͦꝫ ſub anathemate ꝓhibemus

deferre conſurā vel habitū clericalem. ¶ Nno. iiij.De officio vicarij.Omana eccl̓ia: ⁊ īfra. Cum remen̄.archiep̄s ī officialēalicuiꝰ ſuffraganeiſui ex cōicatiōis ſentētiā ex aliqua rōnabili cauſa ꝓfert: illosqͥ vices ip̄iꝰ gerūt: ꝓpter hocexcōicatiōis vīculo nō aſtringit: cū nō cōicent ob id officiali eideꝫ in crimīe: qͥ eccl̓iaſticecenſure diſtrictiōe ꝓeo ꝙ ſuūexercēt officiū nō artāt̉. ¶ Eatn̄ q̄ ip̄i gerēdo huiꝰ mōi vicesagūt eo talit̓ excōicato manēte: ſi iuriſditionē tm̄ recipiūtab eodeꝫ: nō poſſunt obtinerevigorē. Onifaciꝰ octauꝰ.Icet in officialē ep̄i perI

ſuꝑ eo ⁊cͣ. nō pōt ⁊. c. cū ſingula: hoc tenet ber. de elec. dudū. ij.bar brix. lxx. di. ſanctoꝝ. ⁊ īno. sͣ de p̄bē. de multa. oſti. aūt dixitꝙ ī diſpēſatiōe q̄ habꝫ fieri ꝓpter neceſſitatē vl̓ vtilitatē eccl̓ieeandē pt̄ateꝫ hn̄t ep̄i poſt decre. de multa. quā pͥmo habebāt perpredictū. c. ſanctoꝝ: ſed illā q̄ habꝫ fieri ob p̄rogatiuā ꝑſone facit ſolus papa: ⁊ ſic ītelligit ip̄e pe. d̓ ſāp.⁊ ab. dictam decre. demulta. in fi. ſꝫ pͥmamẜuat curia: ⁊ hoc ī p̄dictis iuribꝰ. xxj. q.ij. ſiqͥs iā trāſlatꝰ.g Guo. ex talis diſpenſatōis virtute pͥma duo q̄ habuit ſoluꝫ retine poterit: vt.jͣ. de p̄ben. nō pōt..ij. reſponſo.h Curā. ī curatoem̄ ⁊ ſimplici bn̄ diſpēſant ep̄i ẜm om̄s:vt no. ī decre. duduꝫ..ij. de elec.i Momēti. no. luteras ſurrepticias ipſo iure nō valere. dehoc dic vt no. sͣ d̓ reſcrip. ad audiētiā. ij.Arercationis. bigaCme nudatus eſt om̄i pͥuilegioclericali ⁊ aſtrictꝰ ſeculari foro: nec valetꝯſuetudo in ꝯtrariū:⁊ ꝓhibetur ſub anathemate ne tonſuraꝫdefer at.b Altercatōis. hoc ideo dicit: qꝛ olim ſuꝑ hoc erant opiniones.dicebat hu. ꝙ bigamus gaudebat pͥuilegio clericali ⁊ canonis:qꝛ tenebat̉ portare conſurā: sͣ de vi. ⁊ ho. cle. clericus ſi tonſuram: ⁊ erat de foro ec. ar. lxxxj. di. dictum. ⁊ ad minores ordīesaſcendere poterat. xxxiiij. di. ſi quis viduā. ij. in fi. a contrarioſenſu. ⁊. c. lector. 10. ⁊ alij ꝯtra. ꝑ. c. lxxxiiij. di. quiſqͥs. ⁊ ibi hecaltercatio: vbi dicit̉ quiſqͥs clericus viduā aut ſecundā vxoremduxerit: om̄i eccleſiaſtice dignitatis pͥuilegio mox denudet̉. laicali ſibi tm̄ cōmunione ꝯceſſa: ⁊ ꝑ illd̓ denudet̉: videbat̉ nō eſſepͥuatus ſꝫ pͥuandꝰ: pn̄s ergo conſtitutio declarat hoc. ſi. C. ar.tute. l. veteris. C. de poſtu. here. inſti. l. qd̓ certū. C. de furtis.apud antiquos.c Bigamos. vere vel interp̄tatiue: vt qꝛ duas vxores habuit: l̓cum vidua vel corrupta ꝯtraxit sͣ. e. de bigamis xxvj. di. deinde:⁊ hoc verum ē de his qui ſic in minoribꝰ ordinibꝰ ꝯtraxer̄t: ſecusſi in ſacris: sͣ. e. nuper. ⁊. c. a nobis.d Om̄i. pͥuilegio. qd̓ multiplex eſt. xvij. q. iiij. ſiqͥs ſuadentꝭ: sͣde fo. compe. c. ij. ⁊ hoc qͦ ad ꝑſonam. uē ꝙ nō vexent̉ aliqͥbꝰ vexationibꝰ in ꝑſona vel rebus. C. de ep̄i. ⁊. cle. l. j. ⁊. ij. ⁊. l. generali: ⁊sͣ de vi. ⁊ ho. cle. c. vl. ⁊ iō dr̄ om̄i puilegio ⁊ ꝯp̄hendit et pͥuilegiūfori: ⁊ hoc ſequet̉.e Addictos .i. aſtrictos. C. de ep̄i. au. l. addictos.f Cōſuetudine. q̄ erat in quibuſdā locis frācie: nō gͦ valex ꝯſuetudo in hoc caſu: ſic̄ nec in illis: sͣ de ꝯſue. c. j. ⁊. ij. sͣ de elec. quiaſepe: de qͣ dic vt. viij. di. fruſtra. de ꝯſue. c. vlt̓.g Anathemate. interminatio eſt nō canon late ſnīe: qd̓ ꝓbat̉ deiurepa. relatum: de qͦ dic vt sͣ de ſagit. c. vno. d̓ ſimo. ſic̄ tuis: ⁊ ꝑio. lxiij. di. ſalonitane.Omana. ſucceſſor officialis excōicati excōicatus non ēniſi in crimine dānato cōicet: illa auteꝫ que exercet illoexcōmunicato manente non valent: ſi iuriſditione ſolum ab eo recepto hoc facit.i Excōicatōis. maioris. nā excōicatus minori ea q̄ ſunt iuriſditionis exercet: vt. sͣ de cle. ex. mi. ſi celebrat.k Rationabili cā. aliter nō dꝫ fieri excōicatōis ſnīa. jͣ. de ſen. ex.cum medicinalis. ⁊ potuit eſſe rationabilis cā cū officialis ep̄i peccat ī his q̄ ſunt iuriſditōis: qꝛ idē ē conſiſtoriū ep̄i ⁊ ſui officialiſtunc archiep̄i eos ſic̄ ep̄os punire poſſunt. jͣ. de ap. romana. j. reſponſo. Si vero officialis epiſcopi aliquid poſſideret vel faceret

vt pͥuatus: tūc archie p̄s eū plus punire nō poſſet niſi ſic̄ alios ſb̓ditos ep̄oꝝ: ī caſibꝰ no. sͣ de offi. or. paſtoralis: ⁊ hoc ꝓbatur. jͣ defo. compe. romana. §. ij. et vltimo.l Ip̄iꝰ. officialis vl̓ officialatꝰ: nec putes ꝙ officialis aliū officialem generalē dare poſſit: ad hoc sͣ. e. clericos. vbi de hoc ꝑ oſti. ⁊gar. licꝫ ſpālē cāꝫ delegare poſſit ⁊ et̄ pluresff. d̓ iudi. l. cū p̄tor: poſito tn̄ ꝙ generalē officialē dederit ſic̄ īterdūſit de facto: ille tn̄ excōicatꝰ nō ē. vt h̓ dicitvel h̓ nō dr̄: ꝙ officialip̄e officialē dederit: ſꝫep̄s aliū officialē deditexcōicato pͥmo. Querit̉ an excōicatꝰ ſit ſecūdꝰ? ⁊ videbat̉ ꝙ ſic:cū lata eēt ſentētia inofficialē: ad hͦ rn̄det.Queri ſolet: qͥd ſi qͥsde legauit cāꝫ poſtea excōicat̉: nūqͥd expirauitdelegati pt̄as? de hͦ recurre: sͣ de offi. dele. lꝫ⁊ ꝙ nō expiret bn̄ facitjͣ. ti. ꝓxi. ſi is cui. Siv̓o ep̄s ē excōicatꝰ: necip̄e nec ip̄iꝰ officialis:cū eoꝝ idē ſit ꝯſiſtoriūde cauſis cogͦſcēt: qͥd gͦtunc fiet? adeat̉ papa:vt ꝓuideat: sͣ. eo. li. deſup. neg. p̄la. c. j.m Propter hoc .ſ. ꝙgerūt vices officialisex cōmiſſiōe ep̄i vl̓ ip̄ius officialis facta an̄excōicatiōꝫ: vel dic vi sͣn Ob id .ſ. ꝙ gerunt vices eius. Io. an.o Crimine. qꝛ tunc eadem ſententia ſunt ligati: ſupͣ de ſenten.excōmū. ſi cōcubine.p Qui. ita ꝯſtrue qͥ .ſ. officialis nō artat̉ diſtrictiōe cēſure eccleſiaſtice ⁊ ꝓeo ꝙ ſuū ⁊cͣ. gͦ ſi ideo eſſent excōicati: tūc ſucceſſoreseadē ſentētia ligarēt̉: pone ī termīs: excōicauerat archiep̄s ep̄m.monuerat officialē ꝙ de cauſis nō cogͦſceret̉ qͥ nō deſinebat: excōicauit eū: ſucceſſor ꝑtīcipauit ī crimīe dānato vn̄ ligatꝰ eſt: alia lr̄aeſt in plurali: exercēt ⁊ artant̉: qͣſi dicat eo ꝙ vices gerētes exercēt officialis officiū non ligant̉ ſententia.Ipſi .ſ. vicarij officialium.r Uices. officialis ſaltem nunc excōmunicati.s Cum. al̓s tamen: al̓s taliter: ⁊ dic taliter id eſt etiam ꝓpteraliā cauſam non ꝓpter officialitatem.t Tantū. ergo ſi ab ep̄o ſecus: qꝛ officiali excōicato ſi ep̄us alijcōmittat tenet cōmiſſio: vt ſuperius dixi.u Recipiūt. de facto. qꝛ de iure ille iuriſditionē demādare nō pt̄qui excōicatꝰ eſt. xxiiij. q. j. audiuimꝰ: de re iudi. ad ꝓbandū.x Uigorē. nō em̄ potuit excōicatꝰ qd̓ nō habebat ꝯmittere .j. q.vij. daibertū de iurepa. ꝙ autē. In caſu tn̄ excōicatus vtit̉ iuriſditione. jͣ. de here. p̄ſidentes: ⁊ eſt ſpālis caſus in odiū hereſis.a Icet. ex generali ꝯmiſſiōe nō pt̄ officialis īquire corrigeredeponere ⁊ punire ſubditoꝝ exceſſus. hoc dicit: ⁊ fuit hecdecre. tracta de quadā extrauagāti alex. iiij. que incipiebat duduꝫvbi quidā officialis ep̄i abbatē depoſuerat: qui appellauit ad archiep̄m: ⁊ officialis archiep̄i ſententiā ꝯfirmauit: appe latum fuit adpapam: ⁊ papa p̄dictas ſentētias infirmauit. quod hic dicit̉: tenebat oſti. de inſti. ex frequētibus.b Officialē. qͥ interdu miſſus dn̄icꝰ appellat̉: de reg. c. ij. de fri. etma. c. j. official̓ iſte ordinariā hꝫ iuriſditiōꝫ: īterponit em̄ decretūī alienatiōibꝰ reꝝ minoꝝ ⁊ emācipatiōibꝰ: ⁊ oīa que ad iuriſditionē ꝑtinēt expedit. C. de offi. eiꝰ qͥ vices al. iu. ob. l. ij. et. jͣ. de iudi.c. vl. ſed talia cū cauſe cognitionē requirāt ẜm leges nō delegant̉ff. de offi. procō. l. nec quicꝙͣ. §. j. ergo ſequit̉ ꝙ ex iuriſditiōe ordinaria hoc facit nō ex delegata ẜm inno. ⁊ oſti. qui hoc no. sͣ. e. ti.ſua: ⁊ guil. ī ſpe. de ordi. ī pͥn. goſ. ꝯͣ in ſūma iſtiꝰ ti. pͥmū tene: etadde rōneꝫ decre. sͣ. e. li. de ꝯſue. c. ij. ⁊ qd̓ ibi dixi: licet aūt negarinō poſſit eos iuriſditiōꝫ hr̄e ordinariā: tamē nō in omnibꝰ recurrit̉ ad eos ſicut ad dātes: hinc ē qd̓ de caſibꝰ hic ⁊ .jͣ. c. ꝓxi. exp̄ſſis