II

C Serta piſtinētio¶ De ſimplicitatenec acqͥeſcerēt ſuſpenſi ſunt a diuinis. Iudicantes vero eandē ſuſpēſionēfriuolam vnanimiter prepoſitū elegerūt Henricus autē vt turbatos amplius turbaret ſolus aliuꝫ prepoſitū elegit cū quo ⁊ pro quo fratruꝫ pacē litibus et damnis nō modicum turbauit. Iuſto dei iuditio eodē annoprimus omnium defunctus eſt et aperto ore ſepultus obtinuitqꝫ prebendam illius adoleſcens cōſilio eius intruſus Audiui veraciter nulla arteos eius potuiſſe claudi vt omnibus pateſceret quanta culpa eſſet in cauſis vendere linguam. ¶ Nouitius Rogo vt vicio duplicitatis poſtpoſito ad ſimplicitatē ſermo redeat que in cauſis vt predictū ē etiā linguasdiſertas eneruat ¶ Monachus Hoc plenus ſequentis capituli declarabit or̄o. ¶ Capitulum. xxix.Ominus Innocentius papa vir litteratiſſimus ⁊ ſermonis diſe-ti ſicut mihi retulit Ceſarius monachꝰ noſter abd̓ qn̄qꝫ Prumiēſis qͥ preſens tūc erat ita in cuiuſdā ſacerdotis ſimplici ſermonecompunctus eſt vt eccleſiam quā propter illitteraturaꝫ perdere meritodebuerat per eā obtineret. Cui cum quidam clericus eccleſiā ſuaꝫ neſcioquo pacto abſtuliſſet ⁊ ille appellatus ab eo corā iaꝫ dicto Innocētio cōparuiſſet verbiſqꝫ ꝯpoſitis ⁊ ſētencijs pōderoſis pro ſe allegaſſꝫ ſimplexile ſacerdos ſermonem eius interrūpens ait. Sancte peter ip̄e non dicitveꝝ magnam enim mihi fecit iniuriam. Conſid̓erās illū dn̄s papa ſimplicem hominem reſpondit. Enarra mihi cauſam tuā. Et ille. Ego neſcio latine loqui loquere inquit vt noſti bene te intelligā. Tunc ille ſatis timideſatiſqꝫ corrupte hijs verbis vſus eſt. Sancte pater. iſte clericus multashabet eccleſias ⁊ ego tm̄ habui vnam ⁊ eandē mihi rapuit mō hēt vnaꝫcū alijs. Hoc tibi cōqueror. Cui papa ꝯpaſſus ait eiꝰ aduerſario. Quid̓ad hoc loqueris frater? Qua auaritia nō ſinebat te pluribꝰ eſſe cōtentūeccleſijs quin iſti pauperi etiā ſuam auferres. Tam ſimplicis nature eſt vtſi cauſā habuiſſet iniuſtam nunqͣꝫ veniſſet ad curiam Romanaꝫ Iuſticiaaudaciam illi ꝯtulit. Precipio tibi ne eū in eccleſia ſua de cetero inqͥeteset ego de eccleſijs tuis diſpēſabo. Quo audito timēs ceſſit qꝛ ſimplicitaspro eius aduerſario pugnauit. ¶ Nouitius. Cū ſimpliciū ꝟba et oꝑa ſe-culi prīcipes tm̄ venerentur puto ꝙ in illoꝝ or̄one deus plurimū iocun-detur. ¶ Nonachus. Hoc tibi ſimplex Pauius on̄dit ſꝫ et ego recētiori-bus tibi pandaꝫ erepuis. ¶ Capitulum. xxx.H clauſtro ꝯuerſus quidam ſimplex ſatis grauiter tētabat̉. Quiſtans in or̄oe hijs ꝟb̓ vſus ē Uere dn̄e ſi nō liberaueris me dehac tētatiōe ego matri tue de te cōquerar. Diꝰ dn̄s mgr̄ ſimpli-.r. 2.