¶ Quarta diſtinctio¶ De tentationeOn eſt diu ꝙ femina quedaꝫ adhuc forte viuens et in quadam ciuitate manens in qua ¶ ¶ Ap. lxix.abbates nr̄i euntes ad generale capitulū hoſpitari ſolēt pluresex eis lucri ſui cauſa hoſpicio ſuſcepit. Sentiens ſibi illa ad ingreſſuꝫ illorū benedici. fenū illis gratis dedit deinde pabulū. qͣnto plus dabat tanto plus habuit. Et cū hoſpitū ſuoꝝ meritis et oratione iā diues facta etſet bonis qꝫ omnibꝰ abundaret cepit defectū timere et dice̓ intra ſe. Nōpotes diu ſuſtinere tantas expenſas. mō ꝯtrahe manū ne forte pauꝑtatem incurras. Mira res. Mox vt hoſpitibus ſtipendia ꝯſueta negauit etidn̄s illi manuꝫ ſubtraxit. non enim in domo illa frater. Dabit̉. habitarepoterat. de qua germanus eius. Date. expulſus erat. Eadē ad ſe reuer-ſa cū ſe egere ꝯſpiceret de omiſſione penitentiaꝫ egit et priora reſumensOſſe vellem quomodo intellioperā iteꝝngendū ſit qd̓ chriſtꝰ ait vn̄i ¶ Cap. lxx.ditari cepithabēti dabit̉. ei āt qͥ nō hꝫ etiā qd̓ hꝫ auferet̉ ab eo Monach̓Ei qui habet gratiā hoſpitalitatis et caritatiue bono qͣꝫ animo ⁊ hilarivultū hoſpites ſuſcipit atqꝫ libent̓ pauꝑes introducit. dn̄o ꝓcurāte dabitur ei in preſenti tantū et nonnunqͣꝫ vt sͣ dictū eſt centuplū. et abundabit ⁊ in futuro vita eterna. Qui aūt gratiaꝫ hoſpitalitatis et elemoſinenō habet ita vt inuitus pauꝑes hoſpitesqꝫ videat et recipiat atqꝫ cummalo animo et murmure hoc ipſū qd̓ negare non poteſt impendat huiciuſto dei iudicio hoc ipſum qd̓ habet in ſubſtantia tꝑali vel in ſe ipſo deficit vel ab alijs rapitur atqꝫ diſtrahit̉ nec fideliū elemoſinis augetur¶ Nouiciꝰ. Satis placet expoſitio iſta et hoc ꝓpter exempla precedētia¶ Monachꝰ Licet frequent̓ ꝯtingat vt clauſtrales ꝓpter chriſtū largi locupletent̉ et ꝯtra ipſius mādatū tenaces depauperent̉. De vtroqꝫ tn̄ ſb̓N meinuelt prouincia dioceẜ Treueren̄iungamſitū eſt qd̓dā cenobiū nigri ordinis qd̓ ¶ Cap. lxxi.exemplū.lacus dr̄ nomē habens a re ꝑſonis poſſeſſionibꝰqͣꝫ pollens. ⁊ in religione ceteris terre noſtre cenobijs ampliꝰ florens Ad hoc die quadaꝫ ſaxoquidā hoſpitandi gratia diuertit qͥ multū caritatiue illic ſuſceptus edificatus receſſit. Nō multo poſt diues qͥdam in ſaxonia amicus eius in ex-tremis agens cū teſtamentū ſuū illo preſente faceret ait. Uellem aliqͦ legare ꝓ anima mea ſi ſcirem in qͦ loco optime eſſet locatū. Cui ille reſpondit. Iuxta Coloniā clauſtrū quoddā eſt valde religioſum in quo veraciter ſūt homines dei ⁊ in hoſpitalitate me teſte precipui nuſqua poteritiselemoſynā vr̄am melius. ⁊ anime veſtre locare vtilius qͣꝫ in eodem loco.Ad eius ꝯſiliū ſaxo vt puto quadraginta marcas argenti legauit et de