Druckschrift 
Dialogus miraculorum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Secunda diſtinctio De contricione.tale qͥd ꝯtigiſſe in ciuitate Remēſi Eo inqͥt tꝑe Remis fui in ſtudiodn̄o Philippo poſtea Tolonienſi archiep̄o. cuiꝰ magiſter et pedagoguserā. ꝯtīgit ibidē militē quendā infirmari vſqꝫ ad mortē Inſtinctu diaboli idem miles ſi bene meminimi. hēbat auunculi filiā ꝯcubinā. cui tantoglutinatꝰ fuerat amore. vt āmonicōe nec excōicacōe neqꝫ aliqͣ verecūdia hūana poſſet vel vellet ab ea ſeꝑari Timore āt mortis vocauit ſacerdotē ſatis purā et lacrimis deōnibꝰ ſuis peccatis illi faciens ꝯfeſſiōꝫQuē ſacerdos moneret vt illicitā abiuraret ꝯmixtionē. ipſāqꝫ ꝑſo- cognatā ſuā Rn̄dit. dn̄e non poſſū. Et ille Si in tali voluntate mortufueris gaudio celeſtis vite pͥuaberis et eterna tormenta te ſuſcipient Milite in ſua obſtinacia ꝑſeuerante receſſit ſacerdos corꝑe dn̄i. qd̓ ſecū detulerat ad cōicādū infirmū Nutu diuino extra domū ſacerdoti occurritſanctꝰ Gernardꝰ abb̓ Tlareuall̓. quē interrogaſſet qͣre infirmū cōicaſſet. cāmqꝫ que nota erat ōnibꝰ intellexiſſet. ait ſacerdoti. Reuertere me ad infirmū Reuerſi ſunt āt. Cuꝫ ſcūs vir militi morituro ſalutis erant ſuaderet et ille p̄ter iſtā ſolā rem iam dcām in ōnibꝰ obedienciā ſpōderet nouiſſime ſubiunxit Nunqͥd non doles non potes habere volūtatē recedēdi ab illa. rn̄dit. dn̄e valde doleo me de hoc non poſſe dolere.Audito hoc verbo abb̓ mox dixit ſacerdoti vt corpꝰ dn̄i daret infirmo.Mira res. Atatim vt ſaluator intrauit. fcā eſt ſalꝰ illi domui Ab illa enimhora ꝑfecte mutata ē voluntas eiꝰ ꝑuerſa. vt āpliꝰ odiret quā illicite amauerat. ita vt ſancto viro multis lacrimis diceret grās deo me liberauit qꝛ libenciꝰ videreꝫ bufonē qͣꝫ illā. Sicqꝫ in bona ꝯfeſſione etꝑfecta contricōe migrauit ad dn̄m Nouiciꝰ. miror vtꝝ ꝯtricōm illā meruerit p̄dicto dolore. ſiue dn̄ici corꝑis ꝑticipacōe Monachꝰ. Xp̄s. in ſuo ſacramento ad iudiciū intrat. niſi grā eiꝰ p̄cedat. Puto em̄ ꝓpter orōesviri ſancti grām xp̄i abiſſū cordis eiꝰ illūinaſſe. dolorē ſterilē fecūdaſſe. neet vir btūs iudicaret̉ de p̄ſūpcōe et morientis pena creſceret in ſua damnacōe Ecce hōis huiꝰ ꝯtricio ſiue pm̄a multū fuit ſera et pene morti contigua vera tn̄ teſte ſcō abbate cuiꝰ meritū illā credit̉ habuiſſe Nouicius. reuera iuſtoꝝ pn̄cia morientibꝰ multū ē neceſſaria Nonachꝰ. Hocſanctꝰ Gregoriꝰ manifeſtat in qͣdā Omel̓. loquens de qͦdā ꝑuerſo iuuenequi ſe deuorandū draconi clamabat. quē fratꝝ circūſtanciū orō fugauitet contricionis graciam infirmo obtinuit. Audi eciam adhuc de quo-dam viro ſeculari. cuius contricio finalis tam vera ymo tam veriſſimafuit vt per. eam non ſolum mereretur remiſſionem peccatorum ymo eciāgloriam miraculorum.