rrationabiles ſꝑ ꝓbauimus. ac diſcretionis exꝑtes. Nos quidemnō de pͥncipalibꝰ mādatis ſine quibꝰ non pōt nr̄a ſalꝰ oīno ꝑſiſtereita decreuimꝰ. ſꝫ d̓ his q̄ ſine ꝑiculo ſtatꝰ nr̄i vel relaxare poſſumusvel tenere. vtpota de irremiſſo rigore ieiunij. d̓ vini ſiue olei ꝑpetueabſtinētia. de ꝓgreſſu cellule penitꝰ cohibēdo. de lectiōis ſeu meditationis inceſſabili iugitatē. Ceterū ſuꝑ obſeruātia illoꝝ pͥncipaliūmādatoꝝ ꝯſtātiſſime definiēdū ē. ac ꝓ his etiā mors ſi neceſſe fuerit nō vitāda. ꝓ quibꝰ immobilit̓ ē dicendū. Iuraui ⁊ ſtatui. De illꝟo corꝑalibꝰ exercitijs q̄ ad modicū dicūt̉ eē vtilia. ita ē vt diximꝰſtatuēdū. vt ſiqͣ ſuꝑuenerit certior pietatis occaſio q̄ illa ſuadeat relaxari nll̓a ꝓ his lege teneamur. ſꝫ p̄termiſſis eis ad vlteriora liberetranſeamꝰ. Prefigēs ſiquidē ſibi legē vnuſqͥſqꝫ ſub libertatis gr̄aꝯſtitutus. ꝑnicioſa ſemetipſum obligat ſeruitute. vt ea q̄ licite īmoetiā laudabilit̓ cū gratiarūactōe p̄ſumere potuiſſet. ſi neceſſitas forte cōpulerit velut trāſgreſſor ꝑcipere compellat̉. Ubi enī nō ē lex.nec p̄uaricatio. Hāc beati ioſeph inſtitutōe atqꝫ doctrīa velut diuino oraculo ꝯfirmati. in egipto reſidere maluimꝰ. tn̄ expleto ſeptēannoꝝ nūero ſpōſionē noſtrā impleuimꝰ. primūqꝫ ſenioribꝰ noſtrꝭhonorē debitū ſoluimꝰ. deīde aculeo nr̄e ſpōſiōis auulſo ad ſcithiotice ſolitudinis ſecreta remeauimus.Collatio piamonis d̓ doctrīa ſenioꝝ hūilit̓ ſuſcipiēda. .xcvij.Idē in libro ſeptē collationū poſterioꝝ collatiōe prīa.Oſt ꝯſpectum atqꝫ colloquiū illoꝝ triū ſenū. qͦꝝ collatōes ſancto fratre eūcheriocompellēte vtcūqꝫ digeſſimꝰ ad vicū cui nomē ē dyoltos ꝑuenimꝰ. ⁊ abbatē piamon oīm anachoritaꝝ illic inhabitātiuꝫſeniorē eorūdēqꝫ p̄ſbiteꝝ. velut quandā ſublimiſſimaꝫ turrim pͥmꝰaduertit circūſpectantiū intuitꝰ. Cuiꝰ ꝟtutes atqꝫ mirabilia q̄ pereū etiā ſub ꝯſpectu nr̄o diuīa gr̄a teſtimoniū meritis eiꝰ reddēte ꝑfecta ſunt ꝑ̄termittēda credidimꝰ. Nō enī de mirabilibꝰ dei. ſꝫ d̓ inſtitutis ſtudijſqꝫ ſanctoꝝ q̄dā q̄ remīſci poſſibile ē. nos ſpopondimus memorie tradituros. vt neceſſariā tm̄ ꝑfecte vite inſtructionēnō inutilē abſqꝫ vlla emendatiōe vicioꝝ ac ſuꝑuacuā admirationēlegētibꝰ p̄beremus. Cū itaqꝫ beatꝰ piamon ſumma nos gratulatōeſuſceptos hūanitate etiā ꝯgrua refeciſſet. de cenobio ſyrie ob deſideriū ꝑfectionis nos illo adueniſſe agnoſcēs. ita exorſus ē. Quiſqͥshoīmo filij cuiuſlibet artis periciā aſſeqͥ ꝯcupiſcit. niſi om̄i cura atꝫvigilātia eiꝰ ſe quā noſſe deſiderat diſcipline ſtudijs mancipauerit.fruſtra eoꝝ ſimilitudinē exoptat attīgere quoꝝ curā atqꝫ induſtriādetrectat emulari. Nouimꝰ enī nōnullos ita ad hec loca de veſtrisregiōibꝰ adueniſſe vt cognoſcēdi tm̄ modo gratia fratꝝ monaſteriacircūirent. nō vt has regulas ob qͣs huc cōmeauerant atqꝫ inſtituta ſuſciperēt. Ꝙͣobrem ſi vos dei cauſa ad emulationē nr̄e cognitionis attraxit. om̄ibꝰ inſtitutis quibꝰ illic p̄mordia veſtra p̄uenta ſuntpenitꝰ abdicatis. quecūqꝫ ſeniores noſtros agere vel tradere videritis ſumma humilitatē ſectamini. Neqꝫ vos moueat aūt ab imitatione diuertat ac retrahat etiā ſi vobis ad p̄ſens alicuius rei vel facti ratio vel cauſa nō liqueat. NNūqͣꝫ rōne veritatis intrabit. quiſqͥsa diſcuſſiōe ceperit erudiri. qꝛ videns eū inimicus ſuo potius qͣꝫ patrum iudicio ꝯfidentē. facile in id vſqꝫ ꝓpellet. vt etiaꝫ illa que maxime vtilia ac ſaluberrima ſunt ſuꝑflua ei videāt̉ ac noxia. Ꝙͣobrēordo atqꝫ principiū ꝓfeſſiōis noſtre quēadmodū vel vnde deſcenderit primū debetis agnoſcere. Tūc enī poterit quis deſiderate artis efficacius aſſequi diſciplinā. ⁊ ad exercendā eā ardentiꝰ incitaricū autoꝝ atqꝫ fundatoꝝ eiꝰ agnouerit dignitatē..xcviij.duobꝰ generibꝰ bonoꝝ mōachoꝝ.Ria ſunt ī egypto generamonachoꝝ. Primū eſt cenobitaꝝ. Secundū anachoriItaꝝ. Terciū rephenſibile ſarabaitaꝝ. Cenobitaꝝ diſciplina a temꝑe p̄dicationis apoſtolice ſumpſit exordiū. nam multitudinis credentiū erat cor v. ⁊cͣ. Taliſqꝫ erat tunc oīs eccleſia. qͣlesnūc ꝑ paucos in cenobijs inuenire difficile eſt. Sed cū poſt apoſtoloꝝ exceſſuꝫ tepeſcere cepiſſet credentiū multitudo. ea vel maximeque ad fidē chriſti de alienigenis ꝯfluebat. a quibꝰ apoſtoli ꝓ ipſisfidei rudimētis ⁊ inueterata gētilitatꝭ ꝯſuetudine nihil amplius expetebāt. niſi vt ab immolaticijs ydoloꝝ ⁊ fornicatiōe et ſuffocatꝭ ⁊ſanguine temꝑarent atqꝫ iſta libertas quē gentibꝰ ꝓpter infirmitatem prime credulitatꝭ indulta eſt. etiā illius eccleſie ꝑfectionē q̄ hieroſolimis ꝯſiſtebat paulatim ꝯtaminare cepiſſet. non ſolum hi quiad fidē chriſti ꝯfluxerant. verūetiā illi qui erāt eccleſie principes abilla diſtrictōe laxati ſunt Nōnulli enī exiſtimantes id qd̓ videbantgentibꝰ ꝓ infirmitate ꝯceſſum ſibi etiam licitū. nihil ſe detrimēti ꝑpeti crediderūt. ſi cum facultatibꝰ ſuis fidem chriſti ſeq̄rent̉. Hi autem quibꝰ adhuc apoſtolicus inerat feruor. diſcedētes a ciuitatibꝰſuis ab illorumqꝫ ꝯſortio qui ſibi vel eccleſie dei remiſſioris vite negligentiam licitā eſſe credebant. in locis ſuburbanis ac ſecretioribꝰcōmanere et ea q̄ ab apoſtolicis per vniuerſum corpus eccleſie ge-
neraliter meminerant inſtituta priuatim ac peculiariter exercere ceperunt. atqꝫ ita monachi ſiue monozontes a ſingularis ac ſolitarievite diſtrictione noīati ſunt. Un̄ ꝯſequēs fuit vt ex cōmunione cōſortij celle ac diuerſoria eoꝝ cenobia vocarent̉. Iſtud ergo ſolū fuit antiquiſſimū monachoꝝ genus qd̓ nō modo temꝑe ſed etiā gratia primū eſt. qd̓qꝫ per annos plurimos ſolū inuiolabile vſqꝫ ad abbatis pauli vel anthonij durauit etatē. Qui non vt quidā puſillanimitatis cauſa nec impatiētie morbo. ſed deſiderio ſublimioris ꝓfectus ꝯtēplationiſqꝫ diuine. ſolitudinis ſecreta ſectati ſunt. Ita gͦꝓceſſit ex illa quā diximus diſciplina aliud ꝑfectōis genus cuiꝰ ſectatores anachorite. id eſt ſeceſſores merito nūcupāt̉. eo ꝙ neqͣqͣꝫꝯtenti hac victoria qua int̓ hoīes occultas inſidias dyaboli calcauerunt. aꝑto ꝯflictu demonibꝰ ꝯgredi cupiētes vaſtos heremi penetrare ſeceſſus nō timeant. ad imitationē beati iohannis baptiſtequi in heremo tota etate ꝑmanſit. helye quoqꝫ et heliſei. atqꝫ illorūde quibꝰ apoſtolus ait. Circūierunt in melotis ⁊cͣ. De quibꝰ etiamfiguraliter dominus ad iob. Quis dimiſit onagꝝ libeꝝ ⁊cͣ.De alijs duobꝰ generibꝰ maloꝝ..xcix.Merſit poſt hec illud teterrimū et infidele monachoꝝ genus. vel potiꝰ noxia ilIla plantatio rediuiua ꝯcreuit. que ꝑ ananiā et ſaphiraꝫī exordio eccleſie pullulās apoſtoli petri ſeueritate ſucciſa ē. Hi ſarabate nuncupati euangelicā ꝑfectionē ſimulare potiꝰ qͣꝫ in ꝟitate arriꝑe maluerūt emulatiōe. ſcꝫ eoꝝ vel laudibꝰ ꝓuocati qͥ vniuerſis diuitijs mūdi ꝑfectā chriſti p̄ferūt nuditatē. Hi igit̉ dū imbecillo aīo rem ſumme ꝟtutꝭ affectāt cenobioꝝ nullatenꝰ expetūt̉ diſcīplinā. nec ſenioꝝ ſubdūt̉ arbitrio ant eoꝝ traditiōibꝰ inſtituti ſuasdiſcūt vincere volūtates. nec vllā ſane diſtrictiōis regulā cupiētesſuſcipiūt. Nec ſolū in craſtinū ſꝫ ī ml̓toꝝ etiā annoꝝ ſpacia infidelēſollicitudine ꝓrogātes. aut mendacē deū aūt inopē credūt. qui promiſſam qͦtidiani victꝰ ſufficiētiā p̄bere eis aut non poſſit aūt nolitEſt etiā quartū genꝰ qḋ nuꝑ cernimꝰ emerſiſſe in his qͥ anachoritaꝝ ſibi ſpecie atqꝫ imagīe blandiūt̉. quiqꝫ in pͥmordijs ſuis feruore quodā breui cenobij ꝑfectionē vidēt̉ expetere. ſꝫ ꝯtinuo tēpefacti. dū pͥſtinos mores ac vicia reſecare ꝯtemnūt. ſubdiqꝫ ſenioꝝ imperio dedignāt̉. ſeꝑatas expetūt cellas ac ſolitarij ſedere deſiderātvt ita a nemine laceſſiti. patiētes māſueti vel humiles poſſint ab hominibꝰ eſtimari. Que inſtitutio īmo tēpor eos qͦs ſemel infecerit adꝑfectionē nūqͣꝫ ꝑmittit accedere. Hoc enī modo nō ſolū nō abſcidunt̉ verūetiā in deteriꝰ eoꝝ vicia ꝯualeſcūt. dū a nemine ꝓuocatiquoddā letale et inteſtinū virꝰ quāto ampliꝰ celatū fuerit tāto profundiꝰ ſerpēs inſanabilē morbū generat egrotāti. Pro reuerentiaenī ſingularꝭ celle nullꝰ iā vicia ſolitarij audet arguere q̄ ille ignorari maluit qͣꝫ curari.ſe humilitate ⁊ patiētia ꝯſeruanda.Uamobre quoniā videovos de laudabili cenobiorū paleſtra ad excelſa veſtigiaanachoritice tende̓ diſciplīe. hūilitatꝭ patiētieqꝫ ꝟtutiquā vos illic didiciſſe nō dubito. vero ſectamini cordis affectu. nōeā ſicut quidā falſa humiliatiōe ꝟboꝝ nec affectata atqꝫ ſuꝑflua īquibuſdā officijs corꝑis inclinatōe fingētes. Que tūc demū euidtiſſimis patiētie ſue fulgebit indicijs cū quis nō ipſe d̓ ſe crimina. abalijs nō credēda iactauerit ſꝫ ab alio ſibimet arrogant̉ ingeſta contempſerit. et irrogatas iniurias māſueta cordis equimitate tolerauerit. Patiētia vera atqꝫ trāquillitas. abſqꝫ ꝓfunda cordis humilitate nec acquirit̉ nec tenet̉. Que ſi de hoc fonte deſcēderit nec beneficio celle nec ꝑfugio ſolitudinis indigebit nec enim patrociniumcuiuſqͣꝫ rei extrinſecꝰ querit q̄ humilitatis. id eſt generatricis atꝫ cūſtodis ſue intrinſecus ꝟtute fulcit̉. Ceteꝝ ſi mouemur ab aliquo laceſſiti. certū eſt nō eſſe in nobis fundamēta humilitatis firmit̉ ſtabilita. et ideo ab incurſu vel exigue tempeſtatis edificiū noſtꝝ ruinoſa cōmotione ꝯcutit̉. Firma diffinitiōe teneamus a temptationuꝫꝓcellis tutos nos eſſe nō poſſe ſi omne p̄ſidiū patiētie nr̄e omneqꝫfiduciam nō in interioris homīs noſtri viribꝰ ſed in cellule clauſtris.aut in ſolitudinis ſeceſſu. ſanctorūqꝫ ꝯſortio. vel cuiuſqͣꝫ extra nosſite rei p̄ſidio collocemus. Non gͦ quietem extrinſecus inquiramꝰ.nec opitulari impatiētie noſtre. vicijs alienam putemus poſſe patientiam. Sic enī regnum dei intra nos ē. ita inimici homīs domeſtici eius. Nemo enī mihi magis qͣꝫ ſenſus meus. qui mihi eſt vere intimus domeſticus aduerſat̉. Et idcirco ſi fuerimꝰ ſolliciti ab inteſtinis hoſtibꝰ liberari. ⁊ ab externis ledi minime poſſumꝰ. Si autē ledor nō eſt viciū impugnatiōis aliene ſꝫ impatiētie mee. ſicut enī gr̄auis ac ſolidus cibꝰ ſano vtilis. ita ꝑnicioſus egrotāti eſt. non autemledere ſumentem poteſt niſi ei ad nocendū vires adiecerit percipientis infirmitas. Nec peruerſos atqꝫ execrabiles quoſqꝫ ſanctorūviroꝝ numero inſertos latitare miremur. quia dum in huius ſecuij