ſuoꝝ ſceleꝝ ꝑticipes amplectant̉ ac foueant. Eſt etiam dilectionisaliud genus qͦ vel ꝯtribules. vel ꝯiuges. vel parētes. ſeu fratres. autfilij. naturalit̓ ceteris p̄ferunt̉ qḋ etiā om̄ibꝰ altilibꝰ atqꝫ animātibꝰineſſe dep̄hendit̉. vt frequent̓ pro ipſis etiā obijcere ſe ꝑiculis mortiqꝫ nō metuāt. Sed hec oīa genera charitatꝭ ſicut bonis ac malisferis etiā atqꝫ ſerpētibꝰ videmus eē cōia. ita etiā vſqꝫ in finē certuꝫē ꝑſeuerare nō poſſe. Etenī interrūpit ea frequent̓ ac diuidit locoMrum diſcretio ⁊ obliuio temꝑalis. ⁊ ꝟbi vel cauſe negociorumqꝫ cōtractus. Unū ē genus inſolubile charitatis qd̓ nec cōmendatōni.gratia. nec officij vel numeꝝ magnitudo ꝯtractuſqꝫ cuiuſqͣꝫ rō. velnature neceſſitas iūgit. ſed ſola ſimilitudo virtutuꝫ. Hec inquā eſtque nullus vnqͣꝫ caſibꝰ ſcindit̉. quā nō ſolū diſſociare vel delere locoꝝ vel tempoꝝ interualla nō p̄ualent. ſed nec mors quidē ipſa diuellit. Cuiꝰ ſemel initū fedus. nec deſiderioꝝ varietas. nec ꝯtētioſadirūpit ꝯtrarietas volūtatis. Ceteꝝ multos nouimus in hoc ꝓpoſito ꝯſtitutos. qui cū ꝓ charitate chriſti flagrātiſſima eēt ſoliditate ꝯuincti. nō ꝑpetuo eā nec indirupte ſeruare potuerūt. quia nonequalia vtriuſqꝫ ꝟtute ſed vnius patiētia ẜuabat̉. q̄ qͣꝫuis ab vnomagnanimit̉ atqꝫ infatigabilit̓ retentet̉. neceſſe ē tn̄ eā alterius. velpuſillanimitate dirūpi. Infirmitates nanqꝫ illoꝝ qͥ tepidiꝰ ꝑfectionis expetūt ſanitatē quātalibet fortiū tolerātia ſuſtentent̉. ab ipſistn̄ qͥ infimi ſunt nō ferunt̉. hn̄t enī inſitas ſibi cōmocionū cauſas q̄eos quietos eē nō ſinūt. vt ſolēt hi qͥ carnali egritudine detinēt̉. ſtomachi ſui infirmitatiſqꝫ faſtidia coquoꝝ vel mīſtrantiū negligētijsimputare. ⁊ quātalibet eis obſequentiū ſollicitudo deſeruiat. nihilominus tn̄ ſanis cauſas ſue cōmotionis aſcribere qͣs ſibi vtiqꝫ viciovalitudinis ſue ineſſe nō ſentiūt. Ꝙͣobrē hec ē amicicie vt diximꝰ fida indiſſolubiliſqꝫ ꝯiunctio. q̄ ſola virtutū parilitate federat̉. de qͣdicit̉. Dn̄s inhabitare facit vniꝰ moris in domo. Et idcirco in histm̄ indirupta pōt dilectio ꝑmanere in qͥbꝰ idē ꝓpoſituꝫ ac volūtasvnū velle ac nolle ꝯſiſtit. Quā ſi vos quoqꝫ cupitis inuiolabilē retentare. feſtinandū ē vobis vt expulſis primitus vicijs. mortificetꝭꝓprias volūtates. ⁊ vt vnico ſtudio atqꝫ ꝓpoſito illud quo ꝓphetaadmodū delectat̉ grauit̓ impleatis. Ecce qͣꝫ bonū ⁊ qͣꝫ iocundū ⁊cͣ.Qd̓ nō localit̓ ſed ſpūalit̓ oportet intelligi.De ſex gradibꝰ amicicie vere ꝯſeruāde..lxxxix.Rima igit̉ ſunt vere amicicie in ꝯtemptū ſubſtātie mūdialis ⁊ oīm qͣs habemusreꝝ deſpectiōe fundamīa. Ꝙ enī iniuſtum atqꝫ impiumeſt. ſi poſt abrenunciatā mūdi. ⁊ omniū q̄ in eo ſunt vanitatū p̄cioſiſſime fratris dilectiōi ſuppellex viliſſima q̄ ſuꝑfluit p̄ferat̉. Secūdū ē ita vt ſuas vnuſqͥſqꝫ reſecet volūtates. ne ſapientē ſe aūt ꝯſultum eē iudicās ſuis malit qͣꝫ ꝓximi diffinitiōibꝰ obedire. Terciū eſtvt oīa ſciat etiā q̄ vtilia ⁊ neceſſaria eſtimat. poſtponēda bono charitatis ac pacis. Ꝙͣtum ē vt credat nec iuſtis nec iniuſtis de cauẜ penitus iraſcēdū. Quintū vt aduerſum ſe iracūdiā fratrꝭ etiā ſine rōeꝯceptā eodē modo qͦ ſuā curare deſideret. ſciēs equalit̓ ſibi ꝑnicioſam alteriꝰ eē triſticiā. ac ſi aduerſus aliū ipſe moneat̉. niſi eā qͣꝫtuꝫin ſe ē etiā de fratris mēte depulerit. Poſtremū illud ē qḋ generalevicioꝝ omniū ꝑemptoriū eē nō dubiū ē. vt ſe de hoc mūdo credatqͦtidie migraturū. Hec igit̉ quicūqꝫ tenuerit. amaritudinē ire atqꝫdiſcordie nec poterit pati nec inferre. his aūt ceſſantibꝰ cū primꝰ illeemulꝰ charitatis in cordibꝰ amicoꝝ triſticie ſenſim venena ſuffuderit. neceſſe ē vt frequētibꝰ iurgijs paulatī dilectōe tēpefacta. amantiū corda diu exulcerata qn̄qꝫ diſſociet. Nihil enī ꝓderit ſi te qͥdaꝫaſſeras nō iraſci. alteriꝰ vero triſticiā quā delinire tua māſuetudinepotuiſti ꝯtumaci corde deſpicias. Sicut gͦ nihil p̄ponendū ē charitati. ita furori vel iracūdie nihil ē ecōtrario poſtponēdū. Oīa nāqꝫqͣꝫuis vtilia ac neceſſaria videāt̉ ſpernēda ſunt tn̄ vt ire ꝑturbatiodeuitet̉. ⁊ oīa etiam q̄ putāt̉ aduerſa ſuſcipiēda atqꝫ tolerāda ſuntvt dilectōis paciſqꝫ trāquillitas illibata ſeruet̉. Quapropt̉ ad cōſeruandā ꝑpetuā ⁊ indiuiduā charitatē. nihil ꝓdeſt prima cauſamamputaſſe diſcidij. q̄ naſci ſolet de rebꝰ caducis atqꝫ terrenis. ⁊ vniuerſa deſpexiſſe carnalia. atqꝫ omniū quibꝰ noſter vſus indiget reꝝindiſcretā cōmunionē fratribꝰ ꝑmiſiſſe. niſi etiā ſecundā q̄ ſub ſpecie ſpūalium ſenſuum naſci ſolet. ſimiliter abſcindentes. acquiſierimus in omnibꝰ humilē ſenſum ⁊ ꝯſonas volūtates. honore alterutꝝpueniētes vt plus vnuſqͥſqꝫ ꝯſorti ſuo ſcīe et ſct̄itatꝭ aſcribēs ſummam diſcretiōis vere in alteriꝰ magis qͣꝫ in ſuo credat ſtare iudicioSe pe nāqꝫ accidit ſine illuſiōe dyaboli ſine interceſſiōe erroris humani qꝛ nullꝰ ē ī hac carne qͥ falli velut hō nō poſſit. vt ille interdūqͥ acrioris ingenij ſciētieqꝫ maioris ē aliqͥd falſum mēte ꝯcipiat. ⁊ ille qͥ tars ingenij ac mīoris ē meriti rectiꝰ aliqͥd veriuſqꝫ ꝑſentiat. Et idcirco nullꝰ ſibi qͣꝫuis ſciētia p̄ditꝰ inani tumore ꝑſuadeat.Rlatiōe alteriꝰ non egere. Nā etiā ſi iudiciū eiꝰ dyabolicaſio. elatiōis tn̄ et ſuꝑbie grauiores laqueos nō euadet.Dei3 inntū virtus charitaextollit̉ vt eam beatꝰ iohannesCoſtolus nō ſolū rem dei ſed etiam deū eſſe ꝓnunciet dicēs. Deus
charitas eſt. Hec eſt enim vere charitas ordinata. que odio habēsneminem. quoſdam meritoꝝ iure plus diligit.De impatientia ⁊ ficta patiētia.☞Quimus quod vtinā neſciremꝰ. nōnullos fratꝝ tāte eē obſtinatiōis atꝫ duricie.vt cū vel ſuos aduerſus fratrē vel fratrꝭ aduerſuꝫ ſe ſenſerit aīos excitatos. ad diſſimulādā mētis ſue triſticiā q̄ ex indignatione alterutre cōmotiōis exorta ē. ſecedētes ab eis qͦs hūili ſatiſſactione atꝫ colloquio lenire debuerāt. aliqͦs pſalmoꝝ incipiūt decantare verſiculos. Qui dū ꝯceptā corde amaritudinē delinire ſe putant inſultādo augēt qḋ ſtatim extinguere potuerūt. ſi magis anrijatqꝫ humiles eē voluiſſent vt opportuna compūctio ⁊ ipſoꝝ cordibus mederet̉ ⁊ fratꝝ aīos deliniret. Nā illo vtiqꝫ modo puſillanimitatis īmo ſuperbie ſue viciū palpāt ⁊ nutriūt potius qͣꝫ extirpāfomitē iurgioꝝ. dominice p̄ceptionis immemores. qua ait. qͥ iraſcitfratri ⁊cͣ. Neqꝫ enī ait ſi habet verā querelā aduerſum te frat̓ tuꝰ.ſed ſi recordatus fueris qꝛ frater tuus habet aliquid etiā ſi leue aliquid aūt vile ſit. qͦ fratris in te fuerit excitata cōmotio. Illud qͦꝫ deflendū. ꝙ nōnulli fratꝝ cum fuerint ꝯtumelia cuiuſlibꝫ ſermōis accenſi. ſi alterius cuiuſqͣꝫ qui eos deſiderat lenire p̄cibꝰ fatigent̓. ꝓclamant ilico. Si paganus aliqͥs ſi ſecularis hoc feciſſet. aut iſta dixiſſet. recte debuit ſuſtineri. Quis aūt ferat fratrē tamgrauis conſcium culpe. aut taminſolēs de ore ꝯuiciū ꝓferentē quaſi ꝟo patientia infidelibꝰ tm̄ atqꝫ ſacrilegis ⁊ nō om̄ibꝰ ſit generalit̓ exhibenda qꝛ non dicit̉ oīs qui iraſcit̉ alienigene. ſed oīs qͥ iraſcit̉ fratri ſuoreus erit iudicio. Illud ꝟo quale eſt ꝙ interdū patiētes nos credimus eſſe. qꝛ reſpōdere ꝯtemnimus laceſſiti. ſed ita cōmotos fratresamara taciturnitate. vl̓ motu geſtūqꝫ irriſorio ſubſannamꝰ. vt eosmagis ad iracundiā vultū tacito ꝓuocemus qͣꝫ tumida potuiſſenincitare ꝯuicia. in eo nos eſtimātes minime quidē apud deum reos.qꝛ nihil ore ꝓtulimus qd̓ nos notare hominū iudicio aūt ꝯdemnre potuiſſet. Non enī ſola cōmotionis illate qualitas ſed etiā ꝓpoſitum irritantis innoxa eſt. Quid enī differt vtꝝ quis gladio ipſe peremerit fratrē. an aliqua ad mortē fraude cōpulerit. Quaſi vero cecum inp̄ceps manu ꝓpria non imꝑegiſſe ſufficiat. cum ſimilit̓ reusſit qui ꝓnū ⁊ imminentē iam fouee cū potuerit reuocare ꝯtempſerit. Sepe aūt vica patiētia etiam acrius ad iracundiā qͣꝫ ſermo ſuccendit. ⁊ atrociſſimas verboꝝ tranſcendit iniurias maligna taciturnitas. leuiuſqꝫ tolerant̉ inimicoꝝ vulnera qͣꝫ irridētiū ſb̓dola blandimenta. De quibꝰ ꝓprie dicit̉ ꝑ ꝓphetaꝫ. Molliti ſunt ſermoneseius ⁊cͣ. Deniqꝫ cū magna ad cōprehendendū dn̄m cum gladijs ⁊fuſtibꝰ multitudo veniſſet. nemo in auctorē vite noſtre illo cruētioextitit parricida qͣꝫ qui cunctos ficto ſalutatiōis honore p̄ueniensoſculū ſubdole charitatis ingeſſit.xtItem de eodem.Tud quoqꝫ prophanumtriſticie genꝰ ē quod a nōnullis fratribꝰ videmꝰ admittiQui cū triſtificati fuerint vel irati. ab ipſo etiā ꝑtinacitabſtinēt cibo. ita vt qd̓ differre abſqꝫ pudore nō poſſumꝰ. illi qͥ dūplacidi ſunt. refectionē cibi vſqꝫ ad horā ſextā vel vt multū nonamnegāt ſe poſſe differre. cū fuerint triſticia vel furore ſuppleti. ieiuniaetiā biduana nō ſentiāt. tantāqꝫ inedie defectiōeꝫ iracudie ſatietateſuſtentēt. In qͦ plane ſacrilegij crimē euidēt̓ incurr̄t. ieiunia ſcꝫ q̄ ſoli deo ꝓ humiliatōe cordis ⁊ purgatōe vicioꝝ ſunt ſpēalit̓ offerenda ꝓ dyabolico tūore tolerātes. Illāqꝫ increpatione meret̉ audireSacrificauerūt demonijs ⁊ nō deo. Nō igͦramꝰ etiā aliud demētiegenꝰ qḋ ſub colore fucate patientie in nōnullis fratribꝰ inuenit̉. qͥbꝰpaꝝ eſt iurgia cōmouiſſe. niſi etiam inſtigatorijs ꝟbis vt feriant irritent. Cūqꝫ vel leui fuerint impulſiōe ꝯtacti. aliā quoqꝫ parte corporis ingerūt verberandā. quaſi ꝑ hͨ ꝑfectionē mādati illiꝰ impletri qͦ dicit̉. Si qͥs te ꝑcuſſerit in dexterā maxillā p̄be illi ⁊ alterā. ſcripture vim.poſitū penitꝰ ignorātes. Euangelicā nāqꝫ patiētꝑ iracūdie viciū exercere ſe putāt. Ob qd̓ radicitꝰ excidēdū nō ſolūviciſſitudo taliōis ⁊ ꝯcertādi irritatio ꝓhibet̉. ſꝫ etiā furorē. verberantis gemīate iubemur iniurie tolerātia mitigare vt ſi exterior dextera tua impetū feriētis exceꝑit. Interior quoqꝫ homo ꝑ humiitatis aſſenſum dexterā ſuā p̄beat verberandā. Noli vinci a malo. bvince ī bono malū. Qd̓ ab illis impleri nō poſſe certiſſimū eſt. ꝗ illoſpū ac tūore ꝟba lenitatꝭ atꝫ humilitatꝭ emittūt. vt nō ſolū nō mitigent ꝯceptū furoris incēdiū. ſꝫ magꝭ illud tā ī ſuo qͣꝫ in fratrꝭ cōmoti ſenſu faciāt ꝯflagrare. qͥ tn̄ etiā ſi poſſint aliqͦ modo ipſimites eplacidi ꝑmane̓. nec ſic qͥdē iuſticie aliqͦs caꝑent fructꝰ. cū dāno ꝓxipatiētie ſil̓ica charitate aliezl̓iā vēdicātes ⁊ ꝑ hͦ ab illaqͣꝫ cum alteriꝰ deſiderat nuditatnō q̄rit q̄ ſua ſunt. nec acqͥrereꝘ melius ſit tolerare qͣꝫ tolerari nec tamen ſemper tolerands.xcij.