Liber.X.

ceperint ferre non poſſe. non ſolum obijciūt quod ſuſceperūt. ſedquaſi ꝓ excuſatiōe infirmitatis ſue incipiūt viā religionis blaſphemare. et male loqui de his quos imitari non poſſunt. Ad hec niceta reſpondit. Quid ſi interim dū eum differri iubes. pater noſtermoriat̉. deſcēdet in infernū vacuus. ⁊ ineternū cruciabit̉. Cui petrus. Putas qꝛ ſi quis iuſte vixiſſe putat̉. iſte cōtinuo ſaluabitur.Non putas ab eo diſcutiendū qui occulta hominū nouit quoniāiuſte vixerit. ne forte ꝓ amicicijs hominū. aut pro ſola conſuetudine vel neceſſitate aut qualibet alia ex cauſa. ⁊ non ꝓpter iſtam iuſticiam neqꝫ ꝓpter deum. Non vi ſed liberalitate ſalus acquirit̉. necratiaꝫ. ſed ꝑ dei fidem. Preterea cogitare debes quiaꝑ hominūdeus p̄ſcius eſt ⁊ nouit ſi hic ſuus eſt. ſi ergo dignum eſt vt ingrediatur ianuā vite. deus occaſionē cōpetentem dabit. eritqꝫ initiuꝫex deo ⁊ non ex homīe. Poſt hec verba pater egreſſus ad nos. etoſculo nos ſalutans cū reſediſſemꝰ ait. Licet ne ꝑcūctari aliquid anẜm pitagoricos ſemꝑ tacendū eſt. Et petrus. Nos inquit neqꝫ ſilere ſemꝑ. neqꝫ ꝑcūctari aliquid cogimꝰ accedētes ad nos. Ꝙͣobrēſi quid dicere vis inquire. tūc ſenex queſtioneꝫ ꝓpoſuit de bono etmalo. vtrū aliquid ſit in ſubſtātia ⁊ actibꝰ. cui queſtiōi voluit a mereſponderi. Petrū ꝟo nobis quaſi arbitrū ſeruari. vt ſicubi diſputatio noſtra exituꝫ nō inueniret ip̄e quod ſibi videret̉ ꝓnunciaretubitatū finem rebꝰ dubijs interponeret.us eius dolo ſymonis magi..xxxv.Oſt diſputationē autē cūiā domi eſſemꝰ p̄parantes ad edendū. ingreſſus quidaꝫnunciat appionē cū anubione nuꝑ veniſſe ab antiochiaFhoſpitari cum ſymone mago. Quod audiens pater gauiſus eſt⁊ ait petro. ſi ꝑmittis volo ire ⁊ ſalutare appionem ⁊ anubioneꝫ qꝛvalde amici mei ſunt. fortaſſis aūt anubionem ſuadere potero diſputare cum clemente de geneſi. Et petrus. Permitto inqͥt et laudo ꝙ amicos colis. cōſidera tn̄ ꝙ ꝑ ꝓuidentiam dei omnia tibi exſentētia cōcurrunt. Ecce em̄ non ſolum affectio tibi ꝓpria deo teſtante reparata eſt. ſed etiā amicoꝝ p̄ſentia ꝓcurat̉. ⁊ pater inquitvere aduerto ita eſſe vt dicis. Abijt ergo ad ānubionē. Nos auteꝫcum petro poſiti ꝑ totam noctē interrogando de diuerſis queſtioēdo ab eo delectatiōe ip̄a doctrine ꝑuigiles manſimus.preſceret petrus intuens me ⁊ fratres meos ait. MiEt cū iauid viſum ſit patri veſtro. cum hoc diceret. ſuꝑuenit pater etim de ſe nobis loquētem. cūqꝫ nos ſalutaſſet ſatiſface̓cepitiſam exponere ob quā foris manſiſſet. Nos aūt ad eumreſpicientes expauimꝰ. vultum in eo ſymonis videntes. vocem tn̄patris noſtri audiebamus. Cūqꝫ refugeremꝰ eum et execraremurſtupebat ꝙ tam auſtere erga eū ageremꝰ et barbare. Petrus aūtqui vultū eius naturalē ſolus videbat ait ad nos. Cur execraminipatrē veſtrū cui nos vna cū matre reſpondimꝰ. Hic nobis videt̉ſymon. vocē habens patris noſtri. Et petrus. Uobis quideꝫ voxeius que maleficijs mutata nō eſt ſola nota eſt. Mihi aūt etiā vultus eius notus eſt. qui alijs arte ſymonis mutatꝰ apparet. Ecce at̄vnus ex his qui antiochiā p̄ceſſerant regreſſus ait ad petrū. Dn̄emi. ſymon apud antiochiā multa ꝓdigia faciens. nihil aliud populo ꝑſuadet. niſi quod ad odiū tui ꝑtinet. magū te nominās ⁊ homicidam. ita vt deſiderēt ſi te vſqꝫ īuenire queant etiam carnes tuasdeuorare. Nos ergo videntes cōmotā ciuitatē conſiderabamꝰ qͥdfieri oporteret. Suꝑuenit autē cornelius centurio miſſus a ceſaread p̄ſidem ceſaree. publici negocij gratia. Hunc accerſientes clamcauſam expoſuimꝰ. ⁊ vt iuuaret ſi qͥd poſſet rogabamꝰ. Qui ait.Ceſar maleficos ꝑ ꝓuincias inquiriit ⁊ ꝑimi. ex quibꝰ plurimiiam ꝑemptiſo aūtgabo me ad hoc miſſum a ceſarevt iſtū magū cavt cū ſocijs ſuis puniatur. ⁊ ſic metu cōpulſusc audiēn. diſcedens ex antiochia hūc venit ſcūqꝫ hoc ille dixiſſet. petrus reſpiciēs ad patrēnoſtrū ait. Aon mago trāſformatꝰ eſt vultꝰ tuus ſicut apparet. Putās em̄ ꝙ aceſare quereret̉ ad penā territꝰ fugit. ⁊ vultumſuū tibiuit. ſi forte ꝓ ip̄o capi ⁊ ad mortē duci poſſis. vt filijstuis tueretoc audiēs pater. cū lacrimis ſe infelicē exclamare cepit. Os ⁊ laceratis crinibꝰ plangebat. etnos ſtupētes qͣſi amētes ēionūt venit ad nos īdicāsnobis ſymonēerſus iudeaꝫ. Dicā inquit quō mōgiſſe ꝑ noctēres geſta eſt. vbianꝰ ad ſalutandū nos. cōtigit vt ip̄ahora cirotaremꝰ ſiicentē ꝙgere vellet ip̄a nocte. eo ꝙenireatoris eū ꝯp̄henderentmnē aūtſlianū. Tantū inqͥt vosē in f.facite eū cōuētūponā. quo cenatꝰꝑuiit fachabere videat̉. Uos aūt herbe cuiuſdāis. vt nō fallamini d̓ īmutatōevultꝰ eiushis qͥ me querūt. ⁊ luctumhabeantit ad petrū. Ego aūt anubi on̄ tuicare hoc. Sed nec ip̄e ſyomn ſpa-

ciū nobis dedit. vt poſſemꝰ ei ſecretiꝰ loqui. ⁊ conſiliū ſymonis aꝑire. Interea ſymon nocte iudeā petēs fugit cū appione ⁊ athenodoro. Ego autē ſil̓aui inequalitatē corꝑis vt domī remanēs faceremhūc velocius ad vos redire. ſi forte poſſit aliquo mō occultari apd̓vos. ne ab his q̄ ſymonē querūthenſus gratis ꝑeat.Qualiter dolus magi antloria petri. xxxvj.p̄fecit inTētibꝰ ergo patre ⁊ matre ac nobis omībꝰ ꝓ his q̄ acciderāt. petrꝰ miſeratiōeIIcōmotꝰ ait. Audi fauſtiniane. cū nobis pͥus aliqͥd vtilitatis cōtulerit error iſte trāſformatiōis. tūc ego verā tibi vultꝰ tuiimaginē reddā Precede nos antiochiā. ⁊ in loco publico ſtās denūcia penitētiā tuā ⁊ dic. Ego ſymon denūcio vobis ⁊ ꝯfiteor meoīa fefelliſſe de petro neqꝫ em̄ ſeductor ē neqꝫ magꝰ. neqꝫ homicida. ſed oīa dixi furore cōmotꝰ. Obſecro igit̉ vos ego qui dudumcauſas odij vobis dederā contra eū vt nihil tale de eo ſentiatꝭ. ſedip̄i credatis vt p̄dicatori vere a deo miſſo ⁊ veri ꝓphete diſcipulo.Et ſi etiā ego ip̄e poſt hoc veniēs ad vos aliquid dicere ꝯtra eumtemptauero. ne credatis mihi. cum aūt videris populū ex ſermonetuo cōuerti. ⁊ depoſitis odijs reciꝑe deſideriū noſtri. māda mihi etſtatim veniā. vultūqꝫ ꝓpriū (qui tuis oībꝰ notꝰ ē) tibi reddā. Profectꝰ eſt igit̉ pater meus cū matre. ⁊ duobꝰ fratribꝰ meis. ⁊ qͥbuſdāex familiaribꝰ. Interea dū petrus ppl̓m quotidie doceret ⁊ ꝟtutesmultas faceret. poſt dies. x. venit quidaꝫ miſſus a patre annūciansnobis quō publice ſtaret pater. ſymonē qͥ vultū eius uidebat̉ accuſans. petrū ꝟo īmenſis laudibꝰ efferēs ita vt omnes deſiderarēteū videre. Multos quoqꝫ in tantū eius veniſſe amorē vt ſeuirentin patre quaſi in ſymonē. ⁊ manꝰ ei vellent inijcere. velut qui tantūmali ꝯmiſiſſet in petrū. Propter qḋ inqͥt in timore magno poſitꝰmiſit me vt velociter venias. ⁊ viuentē eū occupes. ſimul ⁊ creſcētiergatui deſideriū ciuitati aꝓpareas. Quibꝰ cognitis petrꝰ cōuenire populos iubet. ⁊ ordinato eis epiſcopo ac p̄ſbiteris cunctiſqꝫ rite cōpoſitis. ꝓfectus eſt a laodicia vt veniret antiochiā. cui occurrit fauſtinianꝰ. Eadē autē die ad veſperā. reſtituta eſt ī fauſtinianō facies ꝓpria. ⁊ receſſit ab eo aſpectꝰ ſymonis magi. Audiēs aūtſymon vultū ſuū in eo ad petri gloriā ꝓfeciſſe. feſtinꝰ p̄uenit petꝝ⁊ cepit occulte per amicos ſuos ampliꝰ derogare qͣꝫ fecerat. Tuncomnes expuētes ī faciē eius. expulerūt eū de ciuitate dicētes. Reꝰes mortis tue. ⁊ ſi vltra locuturus contra petrū huc tibi credideriseſſe veniendū. Omnis aūt antiochie populus audiēs venire petꝝoccurrit ei. ⁊ nobiles ac maiores natu cinere aſꝑſi capita penitētiāagentes ꝙ contra p̄dicationē eius ꝑ magum ſymonē ſuſcepiſſent.Aſcendens autē petrus in eminētiori loco iuſſit ante ſe poni omnēmultitudinē egrotantiū. quos omnes in nomīe ih̓u xp̄i ſanauit. itavt omnes vna voce confiterent̉ deum. Et intra. vij. dies pluſqͣꝫ decem milia baptizati ſunt ita vt omni auiditatis deſiderio theophilus qͥ erat cunctis potentibꝰ in ciuitate ſublimior. ingentē domusſue baſilicā eccleſie nomīe cōſecraret. in qua petro apoſtolo cathedra cōſtituta eſt ab omni populo. Ego aūt clemens cuꝫ fratribusmeis ⁊ matre patrē allocutꝰ ſum. vtrū aliquid infidelitatis in eo remanſiſſet. tūc em̄ ille accedens ꝓcidit ad petri pedes. petens vt diuine mēſe participē eum faceret. Petrus ꝟo cum omni alacritatemanū eius apprehendēs. tradidit eum mihi ⁊ fratribꝰ meis dicens.Sicut tibi patri filios deus reſtituit. ita te patrē filij reſtituant deoIndixitqꝫ ieiuniū omni plebi. ⁊ veniente die dn̄ico baptizauit euꝫatqꝫ in medio populi ex conuerſione eius materiā ſumens. omnescaſus eius expoſuit. ita vt omnis ciuitas quaſi angelū eum aſpiceret. ac non minorē gratiā ei qͣꝫ petro exhiberet.Qualiter petrus rome ſibi clementem ſubſtituit ⁊ de regiminedocui.xxxvij.Ualiter aūt beatꝰ petrusſanctū clementē ī cathedra pontificali ſibi ſubſtitueritidem clemens in epiſtola ad ſanctum iacobum hieroſolomitanū oſtendit dicens. Symon petrus qui vere fidei merito etintegre p̄dicatiōis obtentu. fundamentum eſſe eccleſie definitus ētempore quo finem vite ſibi īminere preſenſit. in cōuentu fratrumpoſitus apprehenſa manu mea in auribus totius eccleſie hec protulit verba. Fratres ⁊ conſerui mei clementē hunc vobis ep̄m ordino qui mihi ab initio vſqꝫ ad fineꝫ comes in omnibus fuit. ⁊ perhoc veritatem totius p̄dicationis mee agnouit. quem p̄ ceteris expertus ſum deum colentem. homines diligentem. caſtum. diſcendis ſtudijs deditum. ſobrium pacientem. Cūqꝫ ego procidens adpedes eius rogarem excuſans me et declinans cathedre honoremille reſpondens pro hoc inquit ne rogaueris. hoc enim fieri ſtatutum eſt mihi. et eo magis quo excuſas. quia hec cathedra eumqui eam cupit et audacter expetit. non requirit. ſed ornatum moribus ⁊ in verbis eruditum. Ꝙ ſi aliquis alius mihi tam ſedulus