De teſtamentis. 6

abn̄s dꝫ adduci expēſis he̓dis. Si vero eſt in ꝓpinquo. debet̉ vbi eſt. vt ī. l. cū res. ff. de lega. i. ⁊hoc fit ex p̄ſumpta mēte teſtatoris. nam ſi ẜuuslonge vagat̉ ⁊ eēt querēdus expēſis legatarijpoſſet cōtingere ꝙ nulluꝫ ꝯmodū cōſeq̄ret̉ legatariꝰ. ⁊ ideo p̄ſumēduꝫ ꝙ aliud ſenſerit teſtatorSi vero ſeruꝰ cepit fugam 2º. tꝑe .ſ. poſt teſtamētū tūc debet queri opera heredis ⁊ ſūptibꝰ legatarij. qꝛ teſtator nō aggrauauit heredem in ſumꝑtibus cū nō cogitauit de fuga. ſed heres debetimpēdere oꝑam. qꝛ tenet̉ tradere. ſi vero arripuerit fugam tertio tꝑe. aut fuit ex culpa he̓dis ⁊tūc tenet̉ ad extimatōem. aut ſine culpa ⁊ nō tenet̉ ad aliud. ſꝫ ſolū p̄ſtabit cautionē de eo tradēdo ſi ꝑueniret ad manꝰ ſuas. ⁊ idem dicendumin quarto tꝑe eadē rōe. ⁊ poſſet eſſe rō diuerſitatis inter iſtos duos caſus ⁊ pͥores. nā in iſtis teſtator nūqͣꝫ cogitauit grauare heredē in aliquocūceperit fugā poſt ipſius morteꝫ. vnde quēadmodū liberat̉ heres interitu ſpēi relicte. vt in. l.qd̓ te. ff. ſi cer. pe. ita ex fuga ſerui ſine ſui culpaſuꝑueniente. ſed in pͥoribus caſibꝰ teſtator viuebat. ⁊ nihilominꝰ voluit valere relictū.Ilius noſter pec ſeNō degatū cū teſtator rē n̄ ſuāſꝫ eccl̓ie alterieccl̓ie legauit. h. d. ſimpl̓r īherēdo lr̄e. habet enīmultos intellectꝰ. vt. jͣ. ꝑatebit. pͦ ponit̉ ꝯqueſtio.2º. ꝓuiſio. ibi ⁊ quidā. ¶ Noͣ pͦ caſuꝫ ſingulareꝫẜm vnū intellectū. ꝙ legatū rei aliene ad piaſ cāsfactū nō valet etiaꝫ vt debeat̉ extimatio. ſed ẜmaliū intellectū non proced eret. de quo. jͣ. ¶ Nōſecundo ꝙ licite relinquit̉ aliquid eccleſie gratiaſepulture. an aūt poſſet apponi cōditō vt fiat certum officium. dic vt noͣ. Inno. in. c. pe. ne prela.vi. ſuas. ⁊ ibi dixi. ¶ Nō tertio ꝙ ius ciuile appellat̉ lex ſeculi. qꝛ pͥncipalit̓ nō tēdit ad finē beatitudinis eterne. ſꝫ vt hoīes ꝗete viuāt in hoc ſeculo. lex vero canonica ⁊ theologica appellaturlex dei qꝛ tractant de deo. cū ſemꝑ tendūt p̄cidepeccata ⁊ dirige̓ homines ī deuꝫ. ꝓ hoc. c. qualiꝰ⁊ qn̄. el. ij. de accu. ⁊. c. i. de iura. calum. ⁊ ibi dixialiquid. ¶ Noͣ ẜm vnum intellectum tex. mirabilē limitātem cōem theoricā tex. ⁊ doc. dicētiuꝫꝙ vbi ius ciuile exp̄ſſe nō reprobat̉ ab eccleſianec ꝯtinet peccatū in ſe dꝫ obſeruari in foro aīevt ī. c. i. ⁊ qd̓ ibi noͣ. de no. op. nū. Iſte tamen tex.vr̄ ꝓbare oppoſitū. nā lex ciuilis diſponēs legatum rei aliene ſcient̓ ſcm̄ valere nō reprobaturexp̄ſſe aliqua lege canonica. nec ꝯtinet in ſe peccatū cum ꝓcedat ex p̄ſumpta mente teſtatoris.tn̄ dr̄ hic ꝙ iſte ep̄s non debebat ſeruare illaꝫ legem ciuilem. ⁊ pōt eē rō ꝗa illa lex fouet qͦdāmōlucꝝ odioſuꝫ heredi. nec vr̄ fundata ſuꝑcꝗtatenaturali. ex qͦ pōt tradi hec limitatio ad thēoricam antedictam ꝙ vbicunqꝫ ius ciuile fouet lucrum ꝓximo odioſuꝫ vel rigorē quēdam ꝙ tūcnō ſit ẜuanda talis lex in foro canonico licet expreſſe non reprobet̉. ꝓ qͦ facit. c. dilecti. de iudi.⁊ in. c. i. de do. ⁊ ꝯtu. qd̓ ſingl̓r noͣ. ¶ In glo. i. in

fi. vel forte ẜm Hoſti. intererat ipſius. qꝛ petebat̉precium. ¶ In glo. ij. in fi. dic latius ꝙ aūt quislegat rem alienam in quo habꝫ aliquod ius. ⁊ indubio vr̄ legare ſolum ius qd̓ hꝫ in re ⁊ ſic n̄ debet̉ extimatio totius rei. vt in. l. ſerui electione. ffde lega .i. ⁊ idem ſi putabat ꝙ aliqd̓ ius in ea rehaberet qd̓ tn̄ extīguebat̉ morte. vt eſt tex. in. l.vxor patrui ẜm vnum intellectum. C. de lega. ⁊ꝑ hoc poſſet attētari ꝙ ſi teſtator legauit reꝫ alienam ſibi pignoratā vr̄ legaſſe iuſpignoris quodhꝫ in re. ⁊ ſic glo. i. nō poſuit bonū exempluꝫ. autlegat rē ſibi ⁊ alteri cōem. ⁊ tūc vr̄ legare partemſuā tm̄. licet dixerit rē meā. vt in. d. l. ſerui. elec. facit. l. ſi domꝰ. in fi. ff. de lega .i. q̄ lex meliꝰ probatpͥmū mēbꝝ. hoc veꝝ niſi teſtator dixiſſet lego totam rem vel ſimilia v̓ba. qꝛ tunc extimatio totiꝰdebetur. vt in. l. iulianus. in prin. ff. de lega. iij. noͣ.Bar. in. l. cum alienam. C. de lega. aut legat remomnimō alienam. ⁊ tunc aūt eſt heredis. ⁊ ideodebet̉ nec ſufficit dare extimationeꝫ. qꝛ teſtatorpōt legare rem heredis ſicut ꝓpriam. vt ē tex.noͣ. in. l. vnū ex familia. §. ſi rem. ff. de lega. ij. autlegat rem alterius qͣꝫ heredis. ⁊ aut ſcient̓ ⁊ debet̉ illa res vel extimatio. vt in. d. l. cum alienamdūmō ſit taliſ res cuiꝰ ꝯmerciū poſſit haberi. al̓sinutile eſt legatū puta ſi legat̉ res ſacra vel principis. l. apud iulianū. in fi. ff. de lega. .i. Si legaturignorant̉ aūt exͣneo ⁊ nō valet legatū. vt in. d. l. cūalienam. aut coniuncte perſone cui al̓s fuiſſet relicturus etiam ſi ſciuiſſet alienam ⁊ debetur extimatio. vt. d. l. cū alienaꝫ. ⁊ ex hͦ oritur dubitatioẜm alium ītellectuꝫ. nunꝗd legatū factum eccl̓iedicat̉ factū cōiuncte perſone vt ſic debeatur extimatio ſi ignorant̉ fuit factū tenēdo aliū intellectum a p̄dicto. de quo. jͣ. dicet̉. p̄dicta ꝓceduntqn̄ quis errat generaliter. ſed quādo errat ex cāſpecifica. puta quia credebat rem eſſe ſuā ex em̄ptione facta a pupillo. q̄ tn̄ emptio non valebat.⁊ tunc in totum viciat legatū etiā factum ꝯiūcteꝑſone. vt no. in. d. l. cum alienam. an autē hec ſintobſeruanda in foro canonico. dicam latius cumglo. fi. ¶ In glo. fi. in fi. ꝓ intellectu huius glo. ⁊c. oppono ꝯͣ tex. vr̄ enī ꝙ exquo legatum rei aliene fuerit factum ſciēter debuerit dari ſaltē extimatio. vt in iuribus p̄al. So. ex hac glo. fi poſſūtcolligi due lec. pͥma vt aliud ſit de benignitate canonica. ⁊ opi. hec fuit Tancre. A lec. ē Ber. vtextimatio debeat̉ eccl̓ie ẜm ius ciuile. ⁊ ſic nullaerit dr̄ia in hoc inter ius canonicum ⁊ ciuile. necob. iſte tex. qꝛ nō ꝓhibet extimatōem peti ab herede. ſed vt res aliena nō teneat̉ īuito dn̄o. ꝓcedit etiā de iure ciui. ſꝫ certe hͨ lec. n̄ ꝯgruit tex. inverbo ⁊ quid. vbi fit mentio de extimatione debita ẜm legem ciuilem. ⁊ poſtmodum ſb̓iicit̉. v̓ſi.ſꝫ qꝛ. ꝗ venit aduerſatiue ad precedentia. ⁊ ſic d̓notat diuerſitatē reſpectu extimationis īter iuscanonicū ⁊ ciuile. Tertiā lec. ponit Inno. hic. ⁊glo. in. c. ſi ep̄s. xij. q. v. dicētes hūc tex. ꝓcedereqn̄ legatur res eccleſie. tale enim legatū cuicūqꝫfactum. eſt inutile etiam reſpectu extimationis

p 3