¶ Capitulumxxijgaudium. laudē. ſalutem ⁊ gloriā. Et quanto adiecerit pluresꝓpter deū hoīes diligere tanto diteſcit amplius. tāto fit ⁊ no-bilior ⁊ ſeip̄o quotidie maior. Multa adhuc de natura amo-ris: de eius viribꝰ ⁊ ꝓprietatibꝰ diſſerenda ſunt. ſed vides quiaiam ſol heſperias ſe mergit in vndas. nox quoqꝫ ſuas vmbrasiam minitans: ⁊ cibū nos ⁊ ſomnū capere adhortat̉. In craſtinū igit̉ que de amore ſuꝑſunt reſeruemus ¶ Dominicus. Licet a tuo ſermone inuitiſſimus ip̄e diuellar: pareo tn̄ votis tuis: vt paululum viribus recollectis nouus in craſtinum diſ-putator aduenias.¶ Finit ſcd̓s dyalogus de bn̄ficijs dei ⁊ hoīs obligatiōe¶ Incipit tertius de amore ⁊ viribꝰ eius. ꝯditōibꝰ ⁊ fructibꝰ¶ De ꝯditionibus et ꝓprietatibus¶ Capitulum. xxij.amoris.Ominicus. Totam pene noctem inſomnē ha-bui ita erā tua ſpōſione ſollicitus. optabam crebro diē fieri: ⁊ mollē deſidēqꝫ aurora arguebamꝙ titani mariti croceum nollet cubile deſerere.Occurro aūt nunc tibi feſtinus et alacer audireque pollicitus es. Scio em̄ ſtupēda te atqꝫ admodū vtilia deamore dictuꝝ ¶ Raymūdus. Amo mi dominice ardēs deſi-deriū tuū. quod ⁊ me quoqꝫ acriorē reddit ⁊ magis ſpontaneūQeminiſti ne ſupra me dixiſſe nihil nos habere in noſtra poteſtate ⁊ quod vere ſit noſtrū preter ſolū amorem ¶ Domini-cus. Memini equidē. Nam amor noſter (vt ipſe dixiſti) eſt totum bonū noſtruꝫ: vnicus ⁊ precioſiſſimus noſter thezauruset cuncte diuitie noſtre. Cetera quippe om̄ia ⁊ fortune ⁊ cor-poris bona nec vera nec noſtra ſunt ¶ Raymūdus. Si ergoamor eſt illud vnicū quod habemus: hinc ſequit̉ ꝙ amor bo-nus eſt totū bonū noſtꝝ. ⁊ amor malus atqꝫ ꝑuerſus eſt om̄emalū noſtrū. Nā ſi nihil eſt vere noſtrū niſi amor: ſi amor malus fuerit quicqͥd habemꝰ malū eſt. ſi bonus bonū ē. SeqͥturE ij

30