Dyalogus Secūdusrepauſant innumerabiles iuſti: ⁊ ſedent in pulcritudine paciset in requie opulenta. Altera vero ciuitas q̄ maloꝝ gentē retinet: denſiſſimis tenebris horret: inopie: ignominie: calamita-tis ⁊ extreme miſerie plena. om̄e malū hoīs cumulatiſſima fertilitate ꝯplectēs Dominicus. Diuerſitas voluntatū ⁊ operū quā in hoībus exꝑimur has contrarias ciuitates manifeſteꝯſtituit. Sed ve illis ⁊ ſepties ve qͥbus ꝓpter impiā nequicieculpā ſiniſtra hec ⁊ tenebroſa ciuitas ſorte obuenerit. Raymūdus. Hinc iam qͥntum qd̓ dicere decreui facile intelliges.ꝙ videlicet liberū arbitriū eſt īmortale. Exquo in libero arbi-trio ſubiectat̉ vel virtus vel viciū. ⁊ om̄e libeꝝ arbitriū eſt velvirtuoſum vel vicioſum. Sꝫ virtus nō expellit̉ niſi ꝑ ſuū contrariū qd̓ eſt viciū: nec viciū eijci p̄t niſi ſuccedēte virtute. Atqm̄ poſt mortē viciū quod hic nō expellit̉ perpetuo manet: nōem̄ pena viciū deſtruit ſed ꝯſummat et ꝑficit. iō manēte viciomanet ⁊ libeꝝ arbitriū in quo eſt viciū. ſed ſi culpa ⁊ etiā culpepena eſt ꝑhennis poſt mortē: ergo ⁊ libeꝝ arbitriū eſt ꝑhenneatqꝫ inſolubile Dominicus Et aīa quoqꝫ in qͣ ip̄m continetur arbitriū ꝑhennis ꝑmanet ⁊ inſolubilis. Satis iā ꝑ liberūarbitriū tua induſtria illuminatus ſum: nūc ad reliqua que inſinuanda ſunt ocius accede.Qūo homo differt a rebus ſe inferioribus penes cognoſcere ſe habere. hec eſt ſpecialior dif-¶ Capitulum. xv.ferentia.Aymundus. Diximus ſupra qūo homo differt a rebustriū graduū in generali. nūc ſpecialius drn̄am hoīs a ceteris aſſignemus Differt quidē hō ab alijs rebus. qꝛ aliqͥd habet qd̓ nō habēt cetere. ſed maxīe differt. qꝛ ⁊ habet ⁊ ſe habe-re cognoſcit. Hoc poſtremū nullis rebꝰ inferioribꝰ eſt ꝯmuneHabēt em̄ res triū graduū ⁊ mirā pulcritudinē: virtutē: vtilitatē: varietatē. ſed hec cū habeāt nō ſe ꝯgnoſcūt habere. Solus aūt hō id quod habet intelligit et a quo habet. Intelligitetiā quid cetere res hn̄t ⁊ a quo receperūt quod hn̄t. Tu que-ſo diligēter aduerte: ⁊ ex hac drn̄a ſtupēda cognoſces. Dominicus. Si centū mihi aures adeſſent oēs tuis ſermonibus