Sermo
tum .i. amati fortune proſpere ⁊ aduerſe aſſimilari. Ecc̄i. i. Amicus fixus .i. fidelis erit tibi coequalis. ideſt ꝯdolet tibi in aduerſis. ⁊ cōgaudet in ꝓſperis. Hugo. Ea vis amoris eſt vt talē te eſſe neceſſe ſit qͣle illud eſt qd̓ amas vt cui ꝑ affectū cōiungeris in illius ſimilitudinē ipſaqͦdammō dilectiōis ſocietate tranſformaris Cant̓. viij. Pone me vt ſignaculū ſuꝑ cor tuū. ſuꝑ cor tanqͣꝫ ſuꝑ cerā calidā puraꝫ ⁊ mollem aptāſuſciꝑe imp̄ſſam imaginē. ſuper corgͦ calidū amore dei purū mundiciaſui. molle pietate ꝓximi corpus chriſti vt ſigillū ponit̉ nō vt ip̄m qd̓ immutabile eſt in nos mutet̉. ſed nosin imaginē bonis eiꝰ trāſmutemur¶ Scd̓a ſimilitudo ad idē ſumiturde virtute rei maioris. naꝫ ſi ad guttā aque magnū vas vini fundat̉: virtute multitudinis vini aqua ex totoin illud mutat̉. Sed ꝟtus dn̄ici corporis ineffabilis eſt magnitudiniset nos multū exigui reſpectu illiusPsͣ. Magnus dn̄s ⁊ magna ꝟtuseius ⁊ magnitudinis eius nō eſt finis. Idē. Subſtantia noſtra tanqͣꝫnihilū ante te. Eſa. xl. Ecce gētes qſi ſtilla ſitule. Magnitudo itaqꝫ ꝟtutꝭ ⁊ dulcedinis xp̄i infuſa exiguoet humili corde nr̄o vincit illud et aſe deficere facit ⁊ in illā cōuertit. vtiā nō mundanis hoībus. nō nobiſip̄is. ſed ip̄i chriſto in voluntate: ſermone ⁊ bona ꝯuerſatōe ſimiles ſimꝰ Psͣ. Defecit in ſalutari tuo aīamea ¶ Tertia ſimilitudo ad idemſumit̉ de virtute rami arboris Heceſt ꝓprietas ſurculi bone arboris. ſitrūco inſerat̉ etiam ſilueſtri ꝙ ipſanaturali qͥdem virtute p̄ualens illius amaritudinē in ſuā dulcedinemet nobilitatē conuertit ⁊ ſimilē ſibifructū bonū ꝓferre facit. Sic corpꝰchriſti nobis inſitum defectus no-
ſtros euacuat. ⁊ in ſuā nos bonitatem trahit. ⁊ qͣles ipſe frondes flores ⁊ fructus iuſticie facit. tales etnos ꝑ eum faciamus Hinc ſpūſſanctus dicit. Ezech̓. xvij. Sumam demedulla cedri ſublimis ⁊ ponā devertice ramoruꝫ eius ⁊ plantabo inmontē excelſum ⁊ erūpet in germēet faciet fructum Cedrus ſublimiseſt deus pater. rami eminētes antiqui patres. vertex ramoꝝ beata virgo. medulla cedri eterna ſapientiadei. pars de ramoꝝ vertice caro xp̄iſumpta de ꝟgine. ſpūs ergo ſanctꝰmedullam cedri ⁊ partem de ſummo ramo ſumpſit. quia chriſti incarnatōem fecit. ⁊ hunc quaſi ſurculuꝫnobiliſſimū plantat in montē excelſuꝫ cū fidelibꝰ a terrenis deſiderijsad celeſtia eleuatis dn̄ici corꝑis tribuit ſacramentū. Hinc fructus erūpit. qꝛ cor fidele virtute corꝑis dn̄ipropria amaritudine relicta vicioꝝſimiles chriſto ſpirituales frondesflores ⁊ fructus virtutū ⁊ bonoruꝫoperum facit. Hinc dictū eſt Auguſtiuo. Cibus ſum grandium: creſceet manducabis me. nec tu me mutabis in te ſicut cibū carnis tue. ſed tumutaberis in me. Cantꝭ. ij. Traheme poſt te. me ſcꝫ mutādo in te violentia mee delectatōis magnitudine tue dulcedinis. virtute firme inſertionis vt nō maneat in me radixamaritudinis. ſed preualeat in meoperādo virtus ⁊ dulcedo tue bonitatis. Gal̓. ij. Uiuo ego iam nonego. viuit autem in me chriſtus. qͣſidiceret: nunc vt vixi male non viuoſed vt chriſtus bene cogito. loquor.operor ⁊ viuo donec ad ipſum ꝑuenio. Amen.De duodecim effectibus corꝑis chriſti ꝯtra