De reſti. in inte.
vl̓ litis ꝯteſtatio citatio libelli oblatio ⁊ ſimilia vn̄ ſiqͥsnō appellat ī cā mr̄imoniali. et vult de nouo audiri adꝓbandū ꝙ eccl̓ia fuit decepta dicūt oīa acta iudicij rcēſeri .i. de nouo formari ſꝫ ꝑ reſtitutionē iſtā qꝛ repoatū in quo erat tꝑe late ſnīe nō erat opus actaꝯficere ſed audiet̉ ſuꝑ pͥma īſtātia. Et ex hisige vnū bonū dictū ꝙ vbi pinguius ſuccurritur ꝑremediū extraordinariū pōt qͣs ītētare remediū illudpetat ordinariū. vt ꝓbatur h̓ iuncto. c. tenor p̄al.xꝑtes. sͣ. de r̄p. Iteꝫ ꝑ hunc tex. ⁊ p̄dicta hēsꝓuiſionē vltra id qd̓ le. ⁊ no. ī. d. c. tenor. utin iſtis ſentetijs q̄ nō trāſeūt ī rē iudicatā hēat pars dilex remediū videlicet pͥma d̓ iure cōi īchoando ſuanꝫ de nouo ꝓbādo īiuſtitiā ſnīe. vt in. d. c. tenor. ſcd̓remedium vt petat reſtitutionem ꝯͣſnīaꝫ latā ⁊ ſic reſtituat̉ ad pͥmā īſtātiā ſꝫ tūc oꝫ ꝙ aūt ſit mꝰpetat reſtitutionē ex iuſta cā. ⁊ iſtā iuſtā cāꝫremediū iuramēti ꝓbare vt h̓. ⁊ hͦ no. Sꝫ ꝯͣ tex.tur. nā iuramētū debet ſufficere ad excuſandūciā. vt no. glo. iiij. q. v. in. c. vnico. fa. c. exͣordīarudiri ꝑ viam appellain glo. ⁊ ſic debeat muliSo. glo. iſta vr̄ velle ꝙ regulariter ſufficiat iuramētūn quare h̓ non fecit ꝓsp̄ non ſifficit ſ non alleg. xexcerrī catauobationē cū poꝙ iſtud iuramentū fuin alijs cauſis. Goff. ⁊ꝑ ꝑtē iō non fecit fidē. ſecus ſi iudex detuliſſꝫ ſinentū. ⁊ ſic poſſet ſolui ꝯͣriū ẜm Hoſt. de. c. ejxͣordinaria. Ad p̄dictam ſolutionē facit dictū Fede. cōſilio. cix. vbi noluit ꝙ ꝑ iuramētum ꝓbet̉ impedim̄tū.ſꝫ certe iſte tex. vrget in contrariū in eo ꝙ dicit ꝙ ꝑ iuramentū non ꝯſiſtit ad plenuꝫ ⁊cͣ. vn̄ non fundat ſe qͥaentū plene nōiuramentū nō fuerat oblatū ſꝫ qꝛ iuꝓbat. ⁊ iō dico ꝙ iuramentū nō ſꝑ ſdum ꝯtumaciā ſeu ad ꝓbandū impedim̄tuꝫꝓbatio ſufficiat ꝯſiderata qͣlitate ꝑſoarbitrari qͥti ⁊ cāe. vn̄ qn̄qꝫ erit ꝯtētus iuram̄to qn̄ne impeditqꝫ exiget ſemiplenā ꝓbatōeꝫ qn̄qꝫ plenā. Nā ſi tractao vel allegaret̉ impedimentū maret̉ de grarnifeſtū nō debet credi ſoli iuramēto. ⁊ hāc theoricā vltimam poſuerūt notāter Archi. Io. mo. ⁊ Io.de dolo ⁊ ꝯtu. li. vj. vn̄ qꝛ h̓ veniebat retractāequā fuerat ius acqͥſitū ꝑti non debeat ſufficere ſolū iuramentū. ⁊ hoc caſu intellige iſtū tex. ſi aūt retractaret̉puta vt det̉ aliqͣ dilatio breuis. etde modico pͥcedere id qd̓ dicit̉ de iuramēto. ⁊ per hoctūc poterithēs maͣm hꝰ. c. ſatis declaratā ¶ In glo. fi. ibpōt ꝯfirmari ⁊cͣ. No. bn̄ glo. ⁊ dicit Goff.ꝫpōt etiā adiudicationes face̓ all̓at. l. cūpellatiōis q̄i. ſolu. vbi bo. tex. ſꝫ ego allego tex. aꝑtūapud. ff. iuoin. c. cū cā. de re iudi. in fi. ⁊ ibi plene dixi qual̓r ſe debex ad quē.Quo ad tītUm ex literis. ne tert ſolūhuo. pͦ ꝙ et̓ ꝯͣ ſnīam pape reſtituit̉ eccl̓acūdo ꝙ ch reſtōnis ī integꝝ dꝫ ꝑtibꝰ pn̄tibꝰ tracuidit̉ in tres ꝑtes. pͦ ponit petitione eccl̓ie hilerden̄.Scd̓o examinationē deliberationē ⁊ interlocutōeꝫpape. ibi nos igit̉. ¶ Tercio citationē ꝑtis aduerſe cucōminatione ꝓceſſus. ibi quocirca. ¶ No. ibi ſe leſamenormit er. ꝙ petens reſtōnem debet ſe fundare ſupeenormi leſione. qꝛ ꝓ modica leſione non dat̉ reſtō.dixi in. c. j. sͣ. eo. vn̄ non ſufficit libellāti allegare ſimꝑſe eē leſum qꝛ poſſet verificari libellus ſuꝑ leſione ndica. vn̄ talis libellus non ē admittēdus qꝛ non ſufficitaliqͥd allegare in genere qn̄ q̄libet ſpēs ꝯtēta ſb̓ generenō ꝯcludit intētionē allegātis ſeu libellātis. ad qd̓ vid̓bo. tex. iūcta gl. in. c. pia. de excep. li. vj. dr̄ ꝙ nō ſufficitꝯͣ actorē allegare excōicationē ī gene̓. qꝛ illd̓ ꝟbū poſſet verificari ī excōicatōe minori q nō repellit ab agendo. vt ī. c. a nob̓. de excep. dic tn̄ ꝙ ſi tal̓ libellus gnaͣlis
admitteret̉ vt poſtea ꝓbaret̉ leſio enormis deberet cōcedi reſtō. ad hͦ. l. fi. ⁊ qd̓ ibi no. C. de an. excep. ⁊ qd̓ dixi in. c. fi. de li. ob. ¶ No. ſcd̓o ꝙ lꝫ a ſnīa pape nō poſſit appellari. vt in. c. cūcta ꝑ mūdū. ix. q. iij. tn̄ pōt ꝯͣ illaꝫꝑ tex. peti in integrū reſtitutōe rōne leſiōis vel ex cauſaiuſta. an aūt debeat ſupplicari an peti reſtō dicā infra¶ Tercio no. ꝙ legatus etiā cardinalis non p̄t ꝯcede̓reſtōnē in integꝝ etiā eccl̓ie ꝯͣ ſnīam pape. ſolusꝑa dꝫ adiri. vn̄ legatus hic cognouit ex delegatōeēt infra limites ſue legationis. rō qꝛ reſtō in integrū ꝯͣ ſnīam dꝫ tractari coraꝫ ſuꝑiore ip̄ius ſnīantisvt in. l. j. C. vbi ⁊ apud quē. Itē inferior non pōt r̄ſcindere ſnīam ſuꝑioris. vt in cle. ne romani. de elec. Ex qͦinfero ꝙ vicarius ep̄i non pōt etiā ex cā reſtituere ī integrū ꝯͣ ſnīam ep̄i. ſecus in ep̄o reſpectu ſnīe ſui vicaarto noͣ. practicā libellandirij. vt dixi. sͣ. c. ꝓxicū petit̉ reſtō in ingꝝ ꝯͣ ſnīam vt colligit̉ hic in ꝟbogiſter. a. ⁊ videbat̉ iſte petijſſe duo .ſ. ſnīaꝫ in meliꝰractata aliā cū forma meliori ferItē petijt eccl̓iam hilerde⁊ ſic vr̄ innuere iſta lr̄aio intētare duo remedia .ſ. oftōnis ⁊ primā actioneꝫ inqͣꝫxipiſaābat aliā ſnīam ferri. ⁊ ſic vr̄ ꝙ officium reſcindſit ſil̓ in eodē iudicio accumulreſciſſoriax. in fi. in ꝟbo quocirCōtrariū tn̄ inniinto no. ibi cū fratribꝰiuris ſit. jͣ. dicam. ¶lit qn̄qꝫ ꝯſiliū nō ſolū a cardinalib⁊ alijs. ꝙ papaſꝫ etiā ab alijs puta viris ſcientificis. vnd̓ papa dr̄ hr̄eoīa iura in ſcrinio pectoris ꝓpter valētes viros qui debent ſibi aſſiſtere. vt no. in. c. j. de ꝯſti. li. vj. ⁊p̄exto no. ꝙ papa ex tꝑis ncc̄itateon oīno iuri ꝯſonā. qn̄qꝫ ꝟo ex ſurreptōeꝫ tn̄ ꝓceſſu tꝑis tal̓ ſnīa reformari. Et idē dipͥuilegijs diſpenſationibꝰ et alijs diſpoſitionibꝰ pavt ſi ex ncc̄itate tꝑis aliqͥd fecit poſſit ⁊ debeat ceſſete ncc̄itate illud retractare. facit. c. non dꝫ. de ꝯſang. etaffi. ⁊. lxiij. di. in. §. veꝝ. ¶ Septimo no. ꝙ etiā ꝯͣ ſnīaꝫſnīa bis ꝯfirmata pōt princeps ꝯcedere reſtōnem ī integrū. ¶ Ex qͦ infero ꝙ lꝫ tercio nō poſſit appellari. vtplicari vt per viaꝫin. c. ſua. de appel. pōt tn̄ principilicationis debeat examinaritcio iſta cā. ⁊ poteſtceps hāc ſupplicationē ex ſola ſua benignitate admittere. qꝛ ex ſolo rigore iuris ꝓceſſit vt tercio non lippellare. ergo princeps qͥ ē ſupra ius pōt cōtraillud ius diſpenſare ſupplicationeꝫ admittēdo. ar. in. c.ꝓpoſuit. de ꝯceſ. p̄ben. ⁊ vide notabile dictū Inno. ī. c.cū ad monaſteriū. de ſta. reg. vbi dixit ꝙ ex ſola voluntate pōt diſpēſare pͥnceps ꝯͣ ius poſitiuū. de qͦ tu videqd̓ dixi in. c. de multa. de p̄ben. ¶ Octauo no. ibi videbat̉ inſtructus. tex. notabilē ⁊ mēti tenenduꝫ ꝙ orit̉ p̄ſumptio iniuſticie ꝯͣ ſnīam lataꝫ a iudice illico in pͥnciſui officij. vel qn̄ ita ſero recepit acta ꝙ nō potuit plene inſtrui de meritis cāe. ⁊ lꝫ ſoleat allegari iſte text. adꝯfirmandū dictū bar. ī. l. ꝓlatā. C. de ſentē. tn̄ mihi vr̄pͥma fronte ꝙ tex. iſte deſtruat doctrinā ſuā. nā ip̄e concludit ꝙ ſnīa lata a iudice minꝰ inſtructo de meritꝭ cāeē nulla. cuiꝰ ꝯͣriū aꝑte innuit iſta lr̄a. nā ſi iſta ſnīa fuiſſet nulla non oportuiſſet diſputare ſuꝑ reſtōne. gͦ iſtalr̄a ſolū ꝓbat ꝙ tal̓ ſnīa p̄ſumit̉ iniuſta ⁊ adminiculat̉ad reſtōnem ꝯcedendā. ſꝫ ſaluādo dictū bar. poſſemusdicere ꝙ vbi iudex tulit ſnīam ꝓrſus ignarus de meritis cāe ꝙ de ſero recepit multa acta intricata et d̓ mane tulit ſnīam. ⁊ tūc pōt dici nulla. qꝛ lata ſine cauſe cognitione. vt in. c. eccleſia. de conſti. aut non tulit ſnīamita ꝓpere ſꝫ infra tp̄s breue. ⁊ tunc ſententia tenet. ſedorit̉ p̄ſumptio quedam iniuſticie. ⁊ ita intelligatur ītex. nā reſpectu pape vnus mēſis erat tp̄s breue adcidendā qōnem difficilem. nō tn̄ eſt impoſſibile inſtruiinfra menſem de meritis cāe. ⁊ hoc noͣ. ¶ Nono no. et