De reſti. in inte. 99

oīa q̄ credit male acta ⁊ eqͥpollet appellationi. hͨ non ēꝓprie diffinitio ſꝫ potiꝰ quedā deſcriptio. qꝛ non euacuit ꝓrſus naͣm diffiniti. nec ē ꝯuertibil̓ cū ſuo diffinitoſicut dꝫ eē quelibet diffinitio bona. vt in. l. j. ff. de dolo⁊ no. glo. ſuꝑ ℟ica de ſum. tri. ⁊ glo. iuris ciuil̓. inſti. d̓obli. ī pͥn. id̓o ſumēdo ſtricte ſupplicationē ꝓut ſumit̉hic ⁊ in aucͣ. q̄ ſupplicatio. C. de p̄ci. impe. offe. diffinirē ſic ꝙ ſupplicatio ē q̄dā p̄cū porrectio facta principiꝑ quā ex quadā benignitate ſuꝑior reſtituit ſupplicantē aduerſus ſnīam ꝯͣ quā non ꝯpetit remediū ordinarim. hͦ diffinitio ꝓbat̉ hic ⁊ melius in. l. vnica. C. d̓ ſen.p̄fec. p̄to. ¶ In glo. iij. ibi iure cōi audiret̉. non intellias glo. ꝙ fuiſſet audita qꝛ ſnīa eēt nulla. qm̄ p̄ſuppoſito ꝙ vere interueniſſet iſta fraus ſnīa tn̄ mero iure teneret exqͦ iudex ignorabat iſtā fraudē ſꝫ debuiſſꝫ ſb̓ueniri mulieri iure cōi ꝑ beneficiuꝫ .ſ. reſtitutionistegꝝ. vt in. c. cū bertoldus. d̓ re iudi. vbi ꝓbaī. c. querelā. de ꝓcu. vbi dixi. no. bar. ī. l. queſitū. ff. de reiudi. ſꝫ qꝛ mulier non ꝓbauit plene fraudē allegaiure cōi non debebat audiri ſꝫ fauore mr̄imonijindulſit bn̄ficiū reſtōnis. An aūt idē ſit dicendū ī qualibet cā fauorabili. doc. inſtāt ſed ſatis pōt teneri ꝙ ſicdūmodo iuſta cā aliqualiter ꝓbet̉ vt h̓. ⁊ in hͦ reputoiſtū tex. valde notabilē. ⁊ adducerē ī ar. ꝙ ī cā fauorabili ꝯcedēda ē reſtitutio ī integrū maiori allegata iuſta cā lꝫ plene non ꝓbet̉ ſꝫ ſemplene. puta ꝑ iuram̄tūvel vnū teſtē. Et hͦ no. ſingulariter qꝛ non credo ꝙ alibi ita bn̄ ꝓbet̉. iſte tn̄ tex. loquit̉ ī pͥncipe ſed idem credo ī inferiore ī caſu ī quo poteſt reſtituere. ar. ī. c. ī cauſis. de re iudi. et hͦ puto ꝓcedere de iure canonico nonaūt de iure ciuili ꝑ tex. ibi de benignitate canonica. nāmitius ꝓcedit̉ d̓ iure canonico qͣꝫ ciuili. vt in. c. j. d̓ do.⁊ ꝯtuma. ¶ In glo. in verbo ſupplicauit. hͨ glo. pͥncipaliter facit duo. primo q̄rit an remota appellatione poſſit ꝯͣ ſnīam ſupplicari. ⁊ rn̄det ꝙ qͣntūcūqꝫ ſit appellatōremota nihilominus ſupplicari poteſt. ⁊ no. hoc prīcipiū glo. ſingularis. nam infero ex eo ꝙ ſiue in inſtr̄o ſiue in reſcripto ſiue in aliqua iuris ꝑte ſit remota appellatio pōt nihilominus aduerſus ſnīam ſupplicari. namiſta ſunt duo remedia ſeꝑata. quoꝝ vnū ē ordinariuꝫaliud exͣordinariū. iō ad remotioneꝫ vnius non ſeqͥturremotio alterius. qꝛ ex ſeꝑatis non fit illatio. vt in. c. ij.de i trāſſa. p̄la. Dicit tn̄ h̓ Inn. ꝙ ſolius principis ē admittere ſupplicatōnem ꝯͣ ſentētiā cū ꝑ ſupplicatōeꝫ retractet̉ ſnīa ⁊ p̄iudicet̉ iuri alterius qd̓ inferior a principe facere nō pōt. vt in. l. ij. ⁊. iij. C. ſen. reſcin. nō poſſ.⁊ in. l. moris. ff. de penis. ⁊ in. c. in lr̄is. ⁊ qd̓ ibi no. d̓ offi.dele. ⁊ no. hͦ dictū. qꝛ qͦtidie allegat̉ ⁊ ꝯfirmat Io. an. īc. romana. de appel. li. vj. ¶ Sꝫ ꝯͣ hoc dictū Inno. egoop. de. c. cū bertoldus. de re iudi. ⁊ in. l. in cāe. in fi. iuncta. l. p̄fecti etiā p̄torio. ff. de mino. vbi ꝓbat̉ ꝙ nō ſolūprinceps īmo magiſtratꝰ inferior pōt reſcīdere ſnīametiā ꝓpriam ꝑ bn̄ficiū reſtōnis in integruꝫ. So. dico ꝙſupplicatio ⁊ reſtō ſtricte ſumpte differūt. lꝫ enī largomō reſtō poſſit dici ſupplicatio. qͥa ꝑ ſupplicationē indulget̉ cū nulla actio competat ad iſtam obtinendaꝫvt in. c. ij. de offi. iudi. ⁊ in. l. ꝙ ſi minor in fi. ff. de mino.tn̄ ſupplicatio ꝓprie ſumpta ē cū ad p̄ces alteriꝰ retractatur ſnīa ꝯͣ quā non cōpetebat aliqd̓ remediū reſciſſoriū ſed princeps ex benignitate ſua dumtaxat mandat cauſam iteꝝ tractari. exemplū qn̄ ſupplicat̉ cōtraſnīam principis. vt in aucͣ. que ſupplicatio p̄allegata.reſtō ꝟo in integrū ꝯcedit̉ qn̄qꝫ minori ſeu eccl̓ie qn̄qꝫ maiori ⁊ ſi ꝯcedit̉ minori ſeu eccl̓ie tūc ꝓ cā ſufficitſola leſio. vnd̓ dependet magis ab officio iudicis.inſtantia petentis. illa ꝟo que concedit̉ maiori dedet magꝭ a iure cōi ⁊ ab inſtātia partis qͣꝫ ab officio iudicis. vnde requirit̉ vltra leſionē ꝙ ſubſit iuſta cā petendi reſtōnem. vt. ff. ex qui. ca. ma. l. j. vn̄ iſte textuspotius pōt adaptari ad reſtitutionem ſtricte ſumptaꝫ

q̄ ꝯcedit̉ maiori ex cā qͣꝫ ad ſupplicationē. qꝛ lꝫ ſupplicatio poſſit fieri quādo ſubeſt cā petēdi retractionemſnīe vt ꝓbat̉ hic. tn̄ ſumendo ſupplicationē ſtricte ꝓut ſumit Inno. illa ꝯcedit̉ etiā cā nō extrinſeca ſubſiſtente. vt qꝛ ſupplicat̉ vt reſcindat̉ ſnīa principis velcā bis iudicet̉. Iſtā aūt ſupplicatōnem admittit ſolusprinceps. qꝛ ſolius principis eſt tollere ius alterius veldiſpoſitionē legis ſine cā extrinſeca apparente. ſꝫ quiareſtō in ſpē ſua ſumpta ſemꝑ fit cū cā ſiue concedaturmaiori ſiue minori. qꝛ in minore ſaltem ſubeſt cā miſerationis etatis. ideo illa ꝑmittit̉ iudici inferiori a pricipe. ſecus in ſupplicatione rōne p̄dicta. Et ita intellē qōnem quotidianā. nūquid a ſnīa vicarij epiſcooſſit ſuꝑlicari ad ip̄m ep̄m? Inno. ⁊ Pe. de ſcō.icūt ꝙ ſic ind. c. romana. archi. ⁊ Hoſt. ibi ꝯͣ Io. an.ibi dicit ⁊ bn̄.t̉ ſupplicatio ſtricte fruſtra q̄rimus an poſſit ſupplicari ad ep̄m cum ſolus princepēpoſſit ip̄am admittere. aut queritur d̓ ſupplicatōe large ſumpta ꝓut comp̄hendit bn̄ficiū reſtōnis in integqd̓ concedit̉ minori vel maiori ex cauſa. ⁊ tunc procedat opi. Inno. vt poſſit etiam ep̄s adiri ⁊ nimiꝝ. Naquēadmodū ip̄e vicarius ep̄i poſſet reſtituere in integrū ita ⁊ fortius pōt ep̄s adiri vt reſtituat contra ſnīaꝫſui vicarij. ¶ Et ex hoc dicto no. ꝙ etiaꝫ vicarius epipōt ex cā ꝯcedere reſtōnem in integrū etiā cōtra ſnīaꝫqd̓ intellige ex cā modo p̄dicto. ⁊ hoc notab̓. ¶ Et īfi. glo. hec glo. videt̉ velle facere dr̄iam vtꝝ ſupplicatio porrigat̉ ſuꝑiori vl̓ iudici inferiori. ⁊ hoc forte ſennica. C. de ſen. p̄fect. p̄to. admittit indiſtinctebienniū. ſꝫ aucͣt. que ſupplicatio.videt̉ admittere infra. x. dies tm̄. Et iō ꝓ cōcordia gl.hic diſtinxit vt pꝫ in ea. legiſte dāt ibi alias ſolutiōesſꝫ mihi plus placet opi. Hoſt. h̓ quā cōiter ſequūt̉ doc.vt dicamꝰ ꝙ qͦ ad facultatē admittēdi ſupplicatōneminon eſt vis an̄ fiat infra bienniū an fiatſeu ſupplicatinfra bienniū pōt ſupplicari. et itaed quo ad facultateꝫ exigēdi cau⁊ ꝯſequit̉ executionē ſnīe fit diſtinctio an ſucet̉ infra. x. dies. ⁊ tunc p̄ſtat̉ illa cautio.t. x. dies ⁊ mādatur ſnīa executioni ſine oneredi. et hoc caſu proprie loquitur illa aucͣt. quplicatio¶ In glo. in ver. ad plenū ibi ⁊ hoc iō. hecꝫ ad fi. ꝓcedit intricate. Et vt clare habeas inlo. oppotra tex. exquo em̄ mulier iſta apſupplicauit dꝫ papa potius admittereque ē remediū ordinariū qͣꝫ ſupplicatiōꝫrdinariū. So. glo. iſta ſentit maxime in fi. vnūintellectū ſatis bonū ad iſtū tex. ꝙ cū mulier fuiſſet citata ⁊ non comparuiſſet erat vere contumax ſꝫ contumax appellare nō pōt. vt. ij. q. vj. ſunt quorū. ⁊. l. ij. C.quoꝝ ap. non recipiant̉. qd̓ ītellige vt pleno. gl. ina. de do. ⁊ ꝯtu. nec ob. fraus alleqͥa illā plene nō ꝓbauiideo fuit opus in fiiorē matrinis. et hunc intellemonij admittere ꝑ viā ſupplicatctū tenet h̓ Inno. Alionūt aliā lecturā .ſ. ꝙ iſt.er nō erat infra decēdiū a tꝑe ſnīe. Alij ꝙ h̓ erat remota appellatio ī ℟pto. ſꝫ tu tene pͥmū intellectū qͥ ē ſatibonus ⁊ noͣbil̓. Sꝫ ꝯtra hūc intellectū op. ſic. ſnīa latmoniali non trāſit in rē iudicatā. vt in. c. lat.īdi. ergo nō erat opus h̓ ſuppliīguinei. de recare cū de iure cōi mulier potuiſſet audiri. So. glo. ſequēs intrat hūc articulū. ⁊ nihil boni dicit. ſꝫ Hoſt. ſouit noͣbiliter ⁊ tenebis ſemꝑ menti ſolutionē ſuā. dicitem̄ ꝙ ſnīa nō trāſit in rē iudicatam in cā mr̄imoniali qͦad veritatē. ⁊ ita loquūt̉ cōtraria. Sed quo ad inſtantiā ſic vt hic. vn̄ mulier iſta petebat reſtitui quo ad inſtantiā ⁊ nō quo ad cognitionē cauſe tm̄. Et vt intelligas debes ſcire ꝙ ꝑ ſnīam extinguūtur omnia acta litꝭ