De offi. dele. 28
in gl. Et ex hoc ⁊ ex gl. no. pͦ ⁊ tene mēti qꝛ neſcio alibiꝙ terciꝰ cōparēs ꝓ ſuo int̓eſſe p̄t recuſare iudicē ſi hꝫcām legitimā eū recuſandi. naꝫ exqͦ admittit̉ ꝓ int̓eſſeſuo. vt in. c. veniēs. ij. de teſti. ⁊. c. cū ſuꝑ de re iudi. gͦ debēt audiri oēs defēſiones ſue. ar. in. c. cū int̓ de except.⁊ nō tradas hͦ obliuioni. ⁊ hͦ etiā ſeqͥtur h̓ do. an. ⁊ do.car. ¶ Tercio no. tres cauſas legitīas recuſādi iudicē.¶ Prīa ſi ꝑs recuſās hꝫ cām cū iudice tāqͣꝫ cū pͥnato.⁊ no. bn̄ hͦ dictū. nā ex maͣ litigij ſolent cauſari inimicicie. ad hͦ qd̓ le. ⁊ no. in. c. in lr̄is ⁊. c. itē cū quis de reſtituſpō. ⁊ no. ꝙ hoc ꝓcedit etiā ſi cā ſit inter iudicē vt pͥutu ⁊ dignitatē recuſantꝭ. vn̄ recuſans p̄t in cā ꝓpria dicere iudicē ſuſpectū qꝛ hꝫ cām cū dignitate ſua ſic̄ contingebat h̓. nā iſte. R. ꝓprio iure ſuo cōparebat ⁊ tn̄ recuſabat ep̄m qꝛ hēbat cām cū monaſterio ſuo qd̓ beneno. ¶ Scd̓a cā recuſatōis cū iudex noluit exercere cūꝑte actū hūanitatis ⁊ pacis qͥ ſolet exerceri cū alijs quiſunt in pari gͣdū cū ꝑte recūſante. nā iſte ep̄s fuit recuſatus qꝛ noluit admittere ad oſculū pacis iſtū. R. p̄tēſū abbatē. ¶ Ex hͦ no. ꝙ ep̄s etiā p̄latos inferiores dꝫadmittere ad oſculū pacis ẜm cōſuetudinē loci. Et exhͦ no. vnū modū p̄ſumēdi inimicitiā. ſi gͦ ī eccl̓ia qn̄ dat̉pax nō vult vnus admittere aliū ad oſculuꝫ pacis ẜmcōſuetudinē ille p̄ſumit̉ inimicus. ¶ Tercia cā cum iudex mīatus fuit parti ꝙ ſibi noceret ſi poſſꝫ. Et ſic no.ꝙ mine iudicꝭ ꝓbāt iuſtā cām eū recuſandi. Adde qͣrtu caſū no. exͣ gl. ſiqͥs .ſ. nō vult aliū ſalutare. vide ad hͦgl. in. c. hadrianꝰ. lxiij. di. ⁊ de pl̓imis alijs cauſis recuſādi iudicē vide in locis ad qͦs remiſi in. c. cām. el. ij. sͣ. eo.¶ Nūc venio ad notabilia. Et pͦ noͣ. ꝙ cū qō ꝟtit̉ int̓p̄latū ⁊ capl̓m nō ē neceſſe vt det̉ cuppl̓o ſꝫ ipſūcapl̓m ꝑ ſe vel ꝑ aliū pōt eſſe in iudicio. ⁊ tene mētihͦ iſtū tex. qꝛ nemo ad hͦ eū allegauit. facit ad eain. c. edoceri de reſcpͥt. ¶ Scd̓o no. ꝙ cl̓a ſi ambpoterint int̓eſſe ⁊cͣ. verificat̉ etiā dato impedimēto recuſatōis. vn̄ ſi alter legitime recuſat̉ veꝝ ē dice̓ ꝙ anbo nequeūt int̓eſſe ſil̓. ¶ No. tercio ibi ꝑ ꝯn̄iam ꝯfeſſ⁊cͣ. ꝙ qͣs d̓r cōfiteri tacite oīa q̄ reqͥrunt̉ ad actū quemqͥs exercet ⁊ oīa cōſecutiuaſoria ad actū. vn̄eſſio fit nō ſolū ore ſꝫ etiā ipſo facto. ad hoc. c. nulx p̄ſcrip. ⁊ in. c. eſtimāt. xj. q. iij. ⁊ facit iſte tex. ꝓ dictoInn. in. c. cū olim de cēſi. ⁊. c. cū venerabilis de excep. ꝙꝓducēs inſtr̄m videt̉ tacite cōfiteri oīa ꝯtēta in inſtr̄o¶ Itē no. ꝙ habilis aſſociādo ſibi inhabilē ad actū adque eū habilitare nō pōt nihil agit ⁊ hoc ſaltē ꝓcedit īiudicialibꝰ vt hic. ¶ Itē no. ꝙ ad validitatē actus volūtas ⁊ ptās debent ſil̓ cōcurrere. vbi aūt ſibi adu̓ſant̉nihil pōt validū explicari. ⁊ ad hoc qͦtidie allegat̉ iſte¶ Itē no. ꝙ in diuiduis inutile viciat vtile. ¶noͣ. illā regulā q̄ qͦtidie allegat̉ ꝙ ſi facio actfacere nō poſſū nō valet etiā eo mō qͥ poſſum qꝛ q̄lui nō potui ⁊ qd̓ potui nolui. ⁊ ē iſta regl̓a ꝯtra aliamregulā q̄ hꝫ ſi nō valet qḋ ago vt ago valeat vt valerepōt. vt in. c. vnico de deſpon. impu. li. vj. ⁊ in. l. ſi taꝫ anguſti. ff. de ſeruit ¶ In glo. ij. in fi. ⁊ ex hͦ intellectu gl.no. ꝙ ſi iudex ꝓpoſita exceptōe ꝓcedit ad vlteriora vr̄int̓loqui ꝯtra exceptōem ꝓpoſitā ita ꝙ ex hͦ ſolo p̄t oappellare qꝛ ꝑinde eſt ac ſi expreſſe iudex fuiſſet int̓locutus ꝯtra exceptōeꝫ. ⁊ dicit ab. hic eſſe hͦ expreſſū. idēle. ⁊ no. in. c. ex ꝑte. M. el. ij. de appel. ſeqͥtur Bal. in. l. aꝓcedēte. C. de dila. Hoſt. tn̄ dicit h̓ ꝙ nō ē curādumqꝛ in integra nō reperiebat̉ ꝙ iſti fuerūt int̓locuti. ſatꝭem̄ ē ꝙ hic inueītur ſꝫ vtrūqꝫ dictū ſaluari pōt. Cglo. fi. ꝓ declarāda materia huiꝰ gl. ⁊ totiꝰ tex. capiotrariū formatū in fi. glo. tanꝙͣ magis vrgens ī materiaEt opponit̉ ꝯtra tex. d̓. l. j. §. j. ff. qd̓ cū fal. tu. vbi dicit̉ꝙ ſi verꝰ tutor p̄ſtitit aucͣtem pupillo vnacū falſo tutore valet actus ex ꝑſona veri tutoris nec inficit̉ actꝰ ꝓpter admixtionē inhabilis ⁊ falſitutoris cuiꝰ cōtrariūdicit̉ in tex. nā abbas ⁊ ep̄s erāt deputati cum cl̓a ꝙ ſi
ambo ⁊cͣ. ⁊ epiſcopo legitime recuſato extitit cōditioclauſule ⁊ ſic iuriſditio in totū fuit cōſolidata in ꝑſonā abbatis. gͦ ex ꝑſona ſua debuit tenere ſnīa nō obſtāte ꝙ ꝓceſſerat cū ep̄o recuſato. So. ex glo iſta colligūir due ſolutōes qͣs declarādo ⁊ ampliado ſubijciaꝫ.Prima ſol̓. ꝙ in ꝯtrario qͥlibet tutor hꝫ ſolidā ptāteꝫita ꝙ qͥlibet ꝑ ſe potuiſſet interponere aucͣteꝫ iō verustutor ꝓcedēdo cū falſo nō ꝓceſſit tanꝙͣ hn̄s ptāteꝫ ꝓꝑte lꝫ tanqͣꝫ hn̄s ſolidā ptāte merito ꝓcedit regl̓a vtile ꝑ inutile nō viciat̉. vt in regl̓a vtile li. vj. Sed in caſu noſtro de natura delegatōis ē vt delegati nō habeant ptātē īſolidū ſꝫ ꝓ ꝑte vt plene fuit dcm̄. sͣ. c. prudetiam. iō abbas ꝓcedēdo cū ep̄o tanqͣꝫ cū collega videt̉voluiſſe ꝓcedere tanꝙͣ hn̄s ptātē ꝓ ꝑte ⁊ nō inot valere ꝓſnīa em̄ cū ſit res indiuiſibilis r̄ſo. ita declarata eſt ſatis optīa. Sꝫ vt nō deſint dictaſcribētiū tranſeo ad ſolutōeꝫ ſcd̓am glo. q̄ dicit ꝙ ī cōtrarijs verus tutor ſciebat ſe ſolū eſſe tutorē. ⁊ ſic habuit volūtatē int̓ponēdi aucͣtē in totū. Abbas ꝟo h̓ credebat ep̄m ptātē hr̄e hͨ ſo. lꝫ vera ſit in ſe diuinat tamēad illā. l. j. Sed ex hac ſolutōe pōt ſingul̓r limitari iſttex. ꝙ ſi verus iudex delegatus ſcit ſe hr̄e in totū ptātſꝫ ad maiorē cautelā vult ꝓcedere cū alio ꝙ tūc tꝫ ſententia ex ꝑſona ipſiꝰ lꝫ poſtea reperiat̉ aliū fuiſſe incōpetētem. Et no. hͦ dictū qꝛ nemo aperit. Ex qͦ pōt ſumi no. ⁊ ſingularis theorica cū dubitat̉ an alter ex delegatis hēat ptātē vt indubitatus deliꝓteſtet̉ qͥintēdit ꝓcede̓ ſolꝰ inqͣꝫtū hēat ſolꝰ ptāte al̓s aūt cū colega. nā ex hͦ ceſſat rō cōtrarietatis int̓ volūtatē ⁊ ptētē de qͣ in lr̄a. ⁊ ceſſante rōne ceſſat diſpoſitio. l. cū pate§. dulciſſimis de lega. ij. ⁊. c. cū ceſſante de appel. l. adig§. ꝙͣuis. ff. de iure pa. Itē ex p̄cedēti ſolu. glo. infero aaliā noͣbilē limitatōeꝫ ad iſtū tex. vt nō ꝓcedat ī pl̓ibꝰordinarijs ſi verꝰ ordinarius ꝓcedit cū falſo qꝛ ordinarij hn̄t ptātē inſolidū. vt. l. vnica. ff. de offi. cōſū. ⁊ dixisͣ. c. prudētiā. ⁊ ſic qͥlibet videt̉ ꝓcedere tāqͣꝫ hn̄s ſolidā ptātē. Tercia ſolutio exͣ gl. ponit̉ ꝑ Hoſti. dicēs ꝙh̓ fuit error iuris. ſꝫ in. l. j. fuit error facti iō igͦrātia excuſat ibi ſꝫ nō h̓. vt in regl̓a ignorātia facti de re. iur̄. ī. vj.⁊ in. l. regula. ff. de iur. ⁊ facti igno. ⁊ qͣꝫqͣꝫ hͨ ſo. nō impugnet̉ ꝑnihi tn̄ nō placet. qꝛ aꝑte iſte text. ex rōneſui innuī. nō em̄ h̓ ponderat̉ ignorātia ꝓbabilis ſꝫ volū.bbatis q̄ ꝯtradicebat ptāti ip̄iꝰ. det̉ qͦexqͦ iſte nō hēbat volūtatē niſi ꝓcedelocū rō lr̄e. ⁊ ꝓ hͦ allego. l. qͥ in aliēa.d quē. ff. de acqͥ. here. vbi error in facto ꝯtradicens volūtati inficit actum qͥ gerit̉ ita vt nō valeat eomō qͦ valereōt. vn̄ ſiqͥs putat ſe filiūfamilias cum ſitſui iuris ⁊ adijt hereditatē iuſſu pr̄is nō acqͥrit̉ pr̄i cuꝫnō ſit in ſui ptāte nec ſibi qꝛ noluit. ⁊ pleniꝰ de hͦ ī dcīs.ll. Quartā ſo. poſuer̄t qͥdā vt h̓ refert Io. an̄. ſuꝑ tex.dicētes ꝙ ordinariꝰ bn̄ p̄t ſibi aſſociare n̄ iudicē ſꝫ delegatus nō vt h̓. Quintā ſolutōem ponit Ia. doc. antiquus dicens ꝙ ſnīa abbatis h̓ corruit nō qꝛ ſociauit ſibi inhabilē ſꝫ qꝛ nō detulit appellatōni legitime int̓poſite a ſuo collega. Et pōderat tex. ibi anteqͣꝫ appellaretur ab eo⁊cͣ. hͨ ſo. lꝫ ſit vera in ſe nō tn̄ cōgruit rōni queſubijcit̉ in tex. q̄ fundat̉ ſuꝑ cōtrarietate volūtatis ēptātis. nec placꝫ hoſti. ꝙ ordinariꝰ vl̓ delegatꝰ poſſitbi aſſociare incōpetētē ſꝫ aſſeſſorē ſeu cōſultore ſic vt īc. ſtatutū. §. aſſeſſorē de reſcpͥ. li. vj. dicit tn̄ ꝙ ſi aſſociatſibi iudice incōpetētē ex ignorātia facti tenet qd̓ agitar. in. c. ad ꝓbandū de re iudi. ⁊ in. l. barbarius. ff. de oſfi. pre. ⁊ in. d. l. j. ſecus ſi iuris ignorātia vt h̓. ⁊ no. hͨ dicta. ſunt em̄ multū notāda in practica ꝓpter aucͣtē hoſti. ſꝫ ego tenerē id qd̓. sͣ. dixi pꝰ glo. vt nō ſit dr̄ia interignorātiā facti ⁊ iuris. In hͦ tn̄ pōt ſic diſtingui ꝙ autloquim in factis vniuerſitatis. ⁊ tūc tenet actꝰ rōne habiliū lꝫ inhabiles fuerīt admiſſi igͦrāter vl̓ ſciēter. ⁊ iōſi canonici n̄ cōſtituti in ſacrꝭ admittūt̉ ad capl̓m ꝯtra