De offi. dele.
ceptō ſit legitīa ī ſp̄ben. vbi noͣnter dicit ꝙ licetponi cā dilaiſi iudex vehemēter p̄ſumit eāciū ⁊ eā nō eſſe verā pōt et dꝫ eā nō admitte̓. nec debetcurare de appellatōe ꝑtis. qꝛ appellatō nō iuſtificat̉ niſiꝓbet̉ veritas exceptionis. vt in. c. interpoſita. de appel.¶ Nō t̓cio ibi iuris eqͥtatē. ꝙ iudex debet ꝓcedere ẜmjtatē iure tn̄ informatā. ꝙ gͦ dr̄ iudicē hr̄e eqͥtatem ī.l. placuit. C. de iudi. ⁊ ī. l. cculis. vt in. c. fi. de trāſi epheſi. ff. de eo qd̓ cer. lo. debet intelligi de eqͥtate iurlemētior lege. vt ininformata vt h̓. qꝛ iudex nō dꝫ eſſeaut̓. de iudi. §. oꝫ. qd̓ noͣ ꝯͣ illos qͥ dicūt ſe amplecti eqͥtatē ſpreta iuris forma. illa em̄ nō pt̄ dici equitas ſꝫ iniqͥtas. qͥa deuiat ab eo qd̓ iuſtū ⁊ equū ē. cū lex ſit fundata ſuꝑ rōe ⁊ eqͥtatē. jͣ. di. ꝯſuetudo. ⁊. d. l. placuit. et ī. cerit aūt lex. iiij. di. ¶ Item noͣ ꝙ pͥnceps pōt ī reſcripttollere om̄s exceptōes nō tn̄ p̄ſumit̉ hͦ velle facere vt h̓in fi. ⁊ ī. l. quotiēs. C. de p̄ci. imꝑa. offe. ⁊. jͣ. latius ſubijciglo. ſingl̓r qꝛ facit ad multaIn glo. ij. ī ſipto vel ſtatuto dicit nollamnō ſi princepexceptōꝫ ī aliqͦ facto debere admitti vt intelligat̉ de exceptōe minus rōnabili nō aūt de legitimis ⁊ rōnabilibus. ⁊ ꝓ hoc. d. glo. facit. qͥa nō ē veriſimile ꝙꝑ ꝟba gnaͣlia velit tollere iuris obſeruantiā mj. C. de inoff. teſta. ⁊ intanto piudicio priuaāliter tollat̉. nam tūcc. eccl̓a. de elec. niſi ale rōnabilis. idē dicit Io. an. ī fnō debet admitti ſi ſitſpāliter exceptiones ꝯſimileno ſi exprimunt̉anam tunc om̄s exceptōes cōijcit̉ clauſula grblate. vt in. c. qui ad agendū. d̓ſimiles exp̄ſſis videnꝓcur̄. li. vj. ⁊ quod noͣ. in. §. queſitū. alle. ī glo. Sꝫimo dicto glo. dicēs. ꝙ exqͦ ſimpl̓r ⁊unt̉ exceptōes debet etiā intelligi de legitimis ⁊de rōnabilibꝰ. qͥa qͥ totū dicit nihil cōcludit. xix. di. ſi romanoꝝ. Hoſt. capit mediā viā vt ꝑ illam gnaͣlitatē intelligant̉ remote exceptōes moratorie ſeu dilatorie nūt ꝑemptorie q̄ ſunt maioris p̄iudicij ⁊ qͣs princepsīcili n̄ tollit. dic. l. quotiēs. Do. an. dicit. ꝙ ſi imꝑatorvult ſolū tollere dilatorias valet reſcriptū. d. l. qͥſed ſi vult extēdere reſcriptū ad ꝑemptorias nōppareat de intētione mādantis ꝑ diſcriptū niſi averba ſunt gnaͣlia debet ſuꝑ hͦ ꝯſictā. l. quotiēEgo latius dicerē ſic. ꝙ aut p̄princeps. ars om̄s ī caſu ī quo remouere nōceps remoupōt. vt qͥa gnaͣliter intelligēdo excluderent̉ defenſiōesure gentiū. et tunc īdubio verba generalialigi de exceptōibus minus rōnabilibus. vtſic reſcriptū recipiat interpretationē ẜm poteſtatē mādantis. ad hoc cle. paſtoralis. de re iudi. ⁊. c. a nobis. jͣ. deſen. ex. facit. c. ij. de cōſti. li. vj. ⁊ in hoc caſu poteſt ſaluaglo. aut ſumus in caſu ī quo princeps poteſt tolcceptiones. vt qꝛ ſunt de iure inducte. vt exceptipreſcriptionis rei iudicate ⁊ ſimiles. ⁊ tunc puto ꝙ veba generalia debēt generaliter intelligi ꝑ. l. j. ff. quod viaut clam. ⁊ ꝑ iſtum tex. qui aꝑte hoc ꝓbat nō cauillādolr̄am. In hoc tn̄ aduertendū eſt poſt Bar. ī. d. l. j. ꝙ aureſcriptū ⁊ ſtatutū in tollēdo exceptionē fundat ſe ſuꝑaliqua qͣlitate. ⁊ tūc admittunt̉ om̄s exceptōnes detrahētes illi qualitati ſuꝑ quā diſpoſitō fundat̉. exempluꝫdicit ſtatutū ꝙ nulla exceptio admittat̉ ꝯͣ inſtrumentupublicū. certe poſſum opponere oēm exceptiōem ꝑ quāinfero inſtr̄m nō eſſe publicū. qꝛ tūc rō diſpoſitōis ceſſat. ⁊ ideo alibi dixit glo. ſinglr in cle. vnica d̓ ſequeſtr̄.poſ. ⁊ fru. ꝙ ſi ꝑ ſtatutū tollit̉ oīs exceptio nullitatis ꝯͣſnīaꝫ poſſū nihilominus opponere ꝙ ſnīa fuit lata a iudice̓ nō ſuo. nā ꝑ hͦ infero ꝙ nō ē ſnīa. vt ī. c. at ſi clerici.de iudi. Itē hec ꝓbant̉ ī. d. l. j. iūcta glo. ff. qd̓. vi aūt clāInſuꝑ ſcias ꝙ ſi ſtatutū ſimpl̓r tollit exceptiōes pt̄ nihilominus reus implorare officiū iudicis. ſed hꝫ aliquāexceptōem rōnabilē ꝯtra ꝑſonā actoris. qꝛ officiū iudicis ſupplet vbi ſubeſt eqͥtas naͣlis. qͥa ꝓpter rigorē tollit̉
ꝑti facultas excipiēdi. vt in. l. plane. ff. de peti. here. ⁊ notāter voluit Bar. in. d. l. j. hoc veꝝ niſi ſtatutū dicat ꝙnulla defenſio admittat̉. qͥa verbū defenſio ē magis latū qͣꝫ verbū exceptio. ⁊ hoc caſu nō eſt aliqd̓ remediuꝫniſi vt ꝑs ſoluat ſꝫ poſtea poterit repetere exquo habebat exceptiōꝫ legitimā qͣ vetante ſtatuto nō potuit vtiar. ī. c. debitores. de iureiur̄. ⁊ voluit Bar. ī. d. l. j. qd̓ eſIde noͣndū. ⁊ p̄dictis in aliquibus accedit Io. an̄. ī adSpe. ī ti. de ſen. §. vt aūt. pꝰ prin. p̄dicta ꝓcedūt vbiſtatutū ſeu lex tollit exceptōes. qꝛ tūc ꝯſtat de volūtateſtatuētis ꝑ p̄dicta. ſꝫ vbi pͥnceps ī ℟pto ſuo tolle̓t. dic̄ꝙ prima frōte ℟ptū p̄ſumit̉ falſū. qꝛ ꝯtra volūtatē pͥncipis vt pꝫ h̓ ī fi. c. ⁊ ī. l. qͦtiens p̄aj. vn̄ alibi dixit glo. noͣīeꝫ ſtilū priuilegpriuilegiū cōcedit̉ cōt.vn̄ dꝫ exp⁊ ꝯtra ꝯſuetudinē prīcipis p̄ſumit̉)iūcta glo. fi. ī. c.pis. ad hͦ vide bo.ri ſcd̓a iuſſio pꝫ⁊ facit tex. in. c. quod ſuꝑ de fi. inſtru.o. fi. ī fi. ī illa. l. p̄cipit̉ vt vnuſqͥſqꝫ ſeqͣt̉ originēpr̄ie. nec vlla ꝓ more ꝓuīcie ferri ſituat̉ exceptio. Uin.ſoluit vt. sͣ. ī glo. qꝛ ibi nō habebat locū excuſatio. ⁊ ſicnō tollit ibi ius rōnabilē exceptōem.Delegatō facta diUonlam. tinō exp̄ſſo nomīerat factū. ſcd̓a iltrāſit ī ſucceſſorē. prima ꝑs nalud approbat ibi nos. ⁊ pone caſum lr̄alē vt īglo ¶ Nīpͦ ꝙ iudex poteſt ꝑ ſe ꝑfigere terminū ꝑtibꝰ ad agendūabſqꝫ eo ꝙ citet ꝑ nunciū. qͥa monitō a iudice favim trine citatōis. vt ē tex. noͣbilis ẜm cōem intel. ij. C. quō ⁊ qn̄ iudex. quē intellectū ſequit̉ glo. noͣbilisin c. conſuluit. jͣ. e. in verbo poſt terminū. ⁊ idē glo. in.l. ij. ¶ No ſcd̓o ibi porrecto. ꝙ vbi morit̉ delegfacta fuerat cōmiſſio e ēpreſſo nomine dignitatreſcriptū de nouo p̄ſentari ſucceſſori. argu. in. l. mutari. ⁊ quod ibi notat̉. ff. de ꝓcura. hoc tamē nō puto neceſſarium. qꝛ ſubſtitutus iudici p̄mortuo ꝑ omnia cēſetur eodē iure cum defuncto. ⁊ debet cām aſſumere ī terminis ſuis. vt in. l. mortuo. ff. de iudi. ⁊ in. l. ꝓperanduꝫ.C. e. nam dignitas nō variat̉ ꝑ mutatōeꝫ ꝑſone. vt ī. c.ſi gratioſe. de reſcrip. li. vj. ¶ Noͣ ꝙ delegatō qn̄exp̄ſſo noīe ꝓprio. qn̄qꝫ exp̄ſſo noīe appellatiuo vtme dignitatis. ⁊ eſt nomē ꝓpriū qͣꝫtū ad ꝓpoſitū noſtꝝid quod comp̄hēdit vnū corpus ſeu vnū ens vt petrusnomē ꝟo appellatiuū comp̄hēdit in ſe plura. ⁊ habꝫ ſeqn̄qꝫ vt genus vel vt ſpēs ad comp̄hēſa. vt aīal. homoep̄s. abbas. ¶ Itē noͣ ꝙ ſi delegatō fit alicui ſub nomīeappellatiuo tali qͥ hꝫ ſucceſſore delegatō trāſit ad ſucceſſorē etiā re integra. ſecus ſi fiat exp̄ſſo noīe ꝓprio tm̄qꝛ vt p̄dixi nomē ꝓpriū denotat ſolū vnū corpus. ideoillo extincto extinguit̉ iuriſditio. ¶ Itē noͣ ꝙ diſpoſitio qn̄qꝫ eſt realis qn̄qꝫ eſt ꝑſonalis. ⁊ dr̄ realis qn̄ ē cōtemplata dignitas ꝑſone que trāſit in ſucceſſorē. ⁊ ī dubio videt̉ cōtemplata ſi diſpoſitio ē fundata ſuꝑ noīedignitatis. qn̄qꝫ ē ꝑſonalis .ſ. qn̄ eſt fundata ſuꝑ ꝑſona⁊ īdubio vr̄ fundata ſuꝑ ꝑſona ſi ē ꝯcepta ſub noīe ꝓprio. ⁊ ad hͦ qͦtidie allegat iſte tex. ¶ Itē noͣ ꝙ ſubſtitutus ī dignitate vr̄ ſubſtitutꝰ ī oībus appendicijs ⁊ acceſſorijs ad dignitatē. ¶ In glo. j. ī fi. Ex hac glo. hēs duos modos intelligēdi tex. ⁊ ſcd̓s modus meliꝰ ꝯgruit lr̄sin qua ſolū dr̄ ꝙ abbas leiceſtrie citauit. vn̄ intelligecitauit mortuo collega ſuo qd̓ potuit facere ꝟtute qillius ꝙ ſi nō oēs. de qͣ in. c. ſciſcitatus. sͣ. de reſcrip. Siaūt nō fuiſſet appoſita illa cl̓a nō poteſt vnus ſine altero ꝓcedere etiā ſi reliquus ſit mortuus. vt ī. c. vno delegatoꝝ. jͣ. e. Pōt ⁊ tercio intelligi ꝙ licet cā fuerit ꝯmiſa duobꝰ. pōt tn̄ vnus ſolus int̓loqui de cōparēdo etiꝰcollega ſuꝑſtite. vt glo. voluit noͣ. in. l. pōponius al̓s icipit ſi vni. ff. de re iudi. ⁊ ꝯtrariū tn̄ tꝫ ibi Bar. ⁊ veriꝓ qͦ facit tex. in. c. prudentiā. ⁊ in. c. cām. jͣ. e. naꝫ nullumactu iuriſditionalē pōt alter ſine altero exerce̓ exqͦ ſūtdelegati ſimpliciter dati. vt in iuribꝰ p̄al. ⁊ hͦ ſatꝭ tacite