De offi. dele. 116
¶ De officio ⁊ ptāte iudicis delegati ℟ica.Supra viſum ē in p̄cedentibꝰ ℟icis de his qͥalienas gerūt in diuinis officijs ⁊ in iuriſditionētaria merito r̄ſtat vide̓ d̓ his qͥ vices alienas ger̄cijs ⁊ iuriſditione ꝯtentioſa vt ſunt delegati. ¶ro ꝓ declaratōe totius tituli qͥs dicat̉ delegatꝰmultipl̓r diffinit̉. Quidā dicūt vt Goff. ꝙ delegatuē is cui a papa vel alio ordinario ſeu pͥncipis delegatecā decidēda ⁊ cognoſcenda cōmittit̉. vel ẜm Hoſt. delegatus ē cui cōmittit̉ cā decidēda ſeu exequēda vicesalterius repn̄tans ꝓprium in iuriſditōe nihil hn̄s vt. jͣ.eo. c. ſane ij. ⁊ in. l. j. ff. de offi. eiꝰ cui mā. ē iuriſdit. vel ẜmSpe. eo. ti. in prin. delegatus ē qͥ ex cōmiſſione alteriꝰalicuius cāe iudicialē cognitōnē ꝯſequit̉. ⁊ quelibꝫ difinitio tolerari ꝑ¶ Ultīo h̓ querit̉ qꝛ in rubro rimētio de officiotāte iudicis delegati q̄ dr̄ia eſt int̓offm̄ ⁊ ptātem. So. dic ꝙ ſepe iſta ponūtur eqͥuoce.vide qd̓ no. glo. ſuꝑ ℟ica. ff. de iuriſdit. om. iu. tn̄ qͦ addicit Io. an. ꝙ offm̄ reſpicit id qd̓ delegat̉maͣm nr̄aptās ꝟo ꝯcernit id qḋ pōt ꝑ delegationē delegatꝰ execere. nam ſepe querimus quid poſſit facere delegatꝰ exdelegatione ſibi ſAbbas.Caſus d̓legOla que ſitiꝰ. tus pape poteſtatē hꝫ nō ſolū in ꝑtes ſꝫ etiā in alios qͥſuā iuriſditionē impediūt. Cōis diuiſio.ſcd̓a ibi ſic tibi. ¶ No. ibi p̄cipimꝰ iuſticiam exhiberi. ꝓ generali ꝯcluſione reſcripti et hodiecōiter appomit̉ hec cl̓a in fine libelli ⁊ ē valde vtilis. nāpōt comp̄hendere oēm actionē. vn̄ ſꝑ cōcludendū eſtactori vt in fine libelli dicat ⁊ circa p̄dicta peto mihi iuſticiā exhiberi. de qͦ in. c. ij. jͣ. de ordi. cog. vbi plene dico¶ No. ſcd̓o ibi minis aut terroribꝰ. ꝙ dr̄ia ē inter minas ⁊ terrores. nam mine ꝯſiſtunt in verbis. terrores inatrocitate facti. ſepe tn̄ capiūtur ꝓmiſcue. Et no. ex hͦ⁊ ex tex. ꝙ mine ⁊ terrores potentiū inducūt iuſtum metum. dic tn̄ aduertendū fore ad qualitates ꝑſonaꝝ minantiū vel terrentiū. nam ſi ſolent ſeuire poſt minas inducūt iuſtū mētū al̓s mine nō excuſarēt. Ad hͦ qd̓ le. enō maxime ꝑ bar. ī. l. ad inuidiā. ⁊. l. metū. C. qd̓ me. c.⁊ vide ꝑ Inno. in. c. cām mr̄imonij. jͣ. eo. qd̓ eſt notādū.Cu q̄rit̉ nūquid mine vel terrores mariti vel p̄latiinducāt iuſtū mētū in vxore vel ſubdito. dꝫ em̄ diſtingui mō p̄dicto. ⁊ ſic dꝫ limitari qd̓ le. ⁊ no. ī. l. j. §. q̄norāde. ff. qͣ. re. actio nō da. ¶ No. tercio ꝙ ꝯſenttes ad delictū regulariter d̓bēt puniri ſicut ip̄i faciētesde qͦ dic plenius vt. jͣ. dicet̉ cū glo. ¶ Itē no. ibi ſcpͥture teſtimonio. ꝙ ſacra ſcriptura pōt allegari in deciſionibꝰ cāꝝ ⁊ in mō puniēdi. facit. c. certificari. jͣ. de ſepul.cū ſi. qd̓ intellige niſi ſcriptura ꝯͣdicat canonibꝰ. qꝛ ī deciſionibꝰ cāꝝ potius ſtandū ē canonibꝰ qͣꝫ dictis ſctōꝝ.xx. di. ī prin. ⁊. c. ſe. ⁊ ibi ꝑ glo ¶ Ultīo no. ꝙ iudex deleonē ſuā exercere nō ſolū ꝯtra ꝑictura cāe affici debēt. aduertplentus. ¶ In gl. j. ibpl̓r intelligi. pͦ vt iſti qͥ inducūtp̄t em̄ iſtud dictū gl. ⁊iſtos turbātes debeant affici ⁊ puniri in ꝑditione cāe. ⁊iſte intellectus nō multū placet. qm̄ iura allegata ī gl.loquūtur qn̄ qͥs aduocat pr̄ociniū potentū in alieonis actu. vt qꝛ reus alienat rem in potētiores. ¶cūdo pōt glo. intelligi vt adducat illa iura in ſil̓i. et vtquēadmodū ibi puniūtur illi qͥ aduocāt auxiliūtioꝝ ita ⁊ iſti qͥ inducūt potētes vt faciāt ſilere aequiꝑant̉ tn̄ in genere nō in quātitate pene. ⁊ iſte intellectus ē melior. ¶ In glo. ij. no. bn̄ iſtā gl. vſqꝫ ad fi. qꝛqͦtidie allegat̉ duq̄ritur nūquid conſentiēs dꝫ puniritāqͣꝫ faciens. ⁊ ponit glo. quatuor mēbra. ¶ Primū ēqn̄ qͥs cōſentit negligendo. pone exemplū ẜm doc. ſcioꝙ vis delinquere ⁊ poſſum te ſubtrahere a peccato. ſꝫ
ꝓpter negligentiā omitto. Uel pone aliud exēpluꝫ. qꝛpoſſum obuiare delicto. puta qꝛ vide̓o ꝙ aliqͥs vult teoffendere ⁊ poſſum obuiare ⁊ nō obuio. nā ẜm gl. ſi negligenter ago debeo puniri mitiꝰ qͣꝫ ip̄e faciēs. ¶ Adu̓te qꝛ in hͦ ſūt opi. de iure ciuili videt̉ ꝙ regularit̓ nō teneat̉ qͥs obuiare delicto niſi delinquēs ſibi ſit ſubiectꝰvt ſeruus filius vel ſubditus. vel niſi delictum ſit ꝯmittendū in ꝑſonam illius cui ego ſum ſubiectus. ita videtur velle glo. in. l. culpa caret. ff. de re. iur̄. ⁊ bar. ī. l. vtyff. de paricꝭ. nā filius tenet̉ ſi nō reuelat pr̄i ꝙ aliꝰ veliteū offendere. vt in. l. ij. ff. eo. ⁊ idē dic in alijs ſubditꝭ vno. in iuribꝰ p̄all. ⁊ plene ꝑ Dy. in regula nō ē ſine culpa de re. iur̄. li. vj. tex. tn̄ multū ſtringit in ꝯͣriū inſtit. d̓lit̉ cōſcius lꝫ eēt exͣneus. ⁊ qͥpubli. iudi. §. alia. vbiqͣꝫ bar. nitat̉ rn̄dere invtruꝫ. tn̄ ipemet dubitat ⁊glo. ⁊ facit. c. ſic. xinre canonicō cōiter tenet̉ dictūſua rnione. T. gignū. in. §. illi an̄t. de homi. vbi ditur ꝙ nō caret ſcrupulo ſocietatis occulte qͥ manifeſtofacinori deſinit obuiare. ⁊. xxiij. q. iij. qͣſi ꝑ totū. An aūtincurrat excōicatōnem qͥ pōt iuuare clericū ne ꝟberet̉⁊ ꝟberat̉? dic vt no. in. c. quāto. de ſen. ex. Illud tn̄ veꝝꝙ etiā de iure ciuili qͥs pōt iuuare aliū ne offendat̉ ⁊ capere malefactoreꝫ. l. ſiqͥs in ẜuitute. ff. de furtꝭ. ⁊ qd̓ ibiio. ⁊ in. l. nullus. C. de iude. ⁊ Inno. in. c. vt fame. ⁊ ī. c.¶ Scd̓m mēbꝝ glo. ē qn̄ qͥs ꝯſentit p̄o. tꝫ ꝙ dꝫ puniri ſꝫ nō tāqͣꝫ faciēs. Ho.aliter diſtinguit. Aut .n. is cui ꝯſulit̉ erat al̓s facturᵈ ⁊minus punit̉ ꝯſulēs. aut nō erat al̓s facturus. ⁊ tūc qͥaē par delictū cū faciēte. vn̄ dꝫ tūc puniri ꝯſulēs ſic̄ faciens. ad hͦ. c. ſicut dignū. §. qͥ ꝟo. de homi. ⁊ in. l. qͥ ẜuoff. de furtꝭ. facit. l. in furti. §. ope. ff. eo. ⁊. l. nō ſoluꝫ. §.mādato. ff. de iniur. ⁊ vide qd̓ de maͣ no. Dy. in regulanullus ex ꝯſilio. de re. iur̄. li. vj. ¶ Terciū mēbꝝ glo. eſtcū qͥs ꝯſentit cooꝑando ⁊ in hͦ dicit gl. ꝙ ē par delictū⁊ ſil̓is dꝫ eē pena. ¶ Sꝫ tu adu̓te ꝙ aut qͥs cooꝑat̉ pͥncipaliter. ⁊ tūc nō ē dubiū qꝛ eſt prīcipal̓ in delicto. autcooꝑat̉ p̄ſtando opē delinquēti. puta qꝛ cōmodauit ſibi enſem vt faceret certū delictū vel venit ſociādo eū neab alijs impederet̉ exercere delictū vel qͥd ſil̓e ita ꝙ ip̄enō appoſuit manū in delicto ſꝫ p̄ſtitit opē delinquēti. etiſte ē caſus multū dubitabil̓. nec doc. nr̄i h̓ tractāt ſꝫ legiſte ponūt varias opi. de quibꝰ ꝑ bar. in. l. is qͥ opeꝫ.de fur. ⁊ in. §. ope. p̄al. ⁊ in. d. §. ſi mādato. vbi plenexqͥſite ſoluit maͣm tā in auxiliāte qͣꝫ opē ferēte ſeu mādantē. ⁊ videt̉ ibi ad ꝓpoſitū ip̄e ponere regulā ꝙ preſtans opē debet regularit̓ puniri vt faciēs ꝑ iura ſuꝑiallegata. ¶ Et adu̓te ad vnū dictū valde notabilevbi qͥs punit̉ ex eo qꝛ p̄ſtitit opem habebit̉ reſpectiin pena imponēda ad qͣlitatē q̄ eſt in oꝑante delictū etnō ad qͣlitatē q̄ eſt in opē ferēte ſeu mandāte. Exēpluꝫtitius ꝑſtitit opē filio int̓ficienti pr̄em dꝫ iſte titiꝰ puniri quēadmodū puniret̉ ſi interfeciſſet pr̄em ſuū. vn̄ tenet̉ pena legis pōpeie de paricꝭ. vn̄ magis punit̉ nunciſte p̄ſtando opē filio qͣꝫ ſi occidiſſꝫ manibꝰ ſuis. quia ſiip̄e occidiſſet teneret̉ tāqͣꝫ exͣneus. ſꝫ p̄ſtando opē filiopunit̉ ea pena qͣ debet puniri filiꝰ. qꝛ cōſenſit illi delicto paricidij. hͦ ꝓbat̉ aꝑte ī. d. l. vtꝝ. ⁊ ibi ꝑ bart. ⁊ idēno. ī. d. l. is q̄ opē. ⁊ ꝑ hͦ dicēdū ꝙ ſi ex ſtatuto magꝭnit̉ nobil̓ qͣꝫ popularis ꝙ ſi ppl̓aris p̄ſtat opē nobilbet puniri pena qͣ punit̉ nobil̓ ⁊ nō pena qua puniturpopularis. ⁊ de maͣ plenius dicendū vt no. in dictis iuribꝰ. ⁊ dic ꝙ etiā ſiqͥs mutuauit pecuniā ad delictū aliquod cōmittendū debet puniri tāqͣꝫ p̄ſtās opē ad delictū ⁊ puniet̉ vt ip̄e delinq̄ns ſi ſcient̓ fac̄. tex. ē no. in. l.ſi ſcient̓. ff. de paricidijs. ⁊ fac̄ ꝙ ſi ſtatutū punit p̄ſtantē alicui opē ꝙ cōp̄hendat iſtum qͥ mutuauit pecuniā¶ Quartū mēbꝝ gl. ē ī ꝯſēſu aucͣtis ⁊ defenſiōis ⁊ dic̄gl. ꝙ iſte plꝰ punit̉ qͣꝫ faciēs. ⁊ ē rō. naꝫ is qͥ p̄ſtat aucͣtēſeu defendit errorē alterius non ſolū ipſe peccat et errat ſꝫ ꝯfirmat alteriꝰ errorē ⁊ p̄ſtat alijs mam delīquen-