De reſcriptis.

quid ꝯtra ius ꝯcedebat̉. ⁊ fuit impetratū ad cautelā vtiudex faciliꝰ admitte̓t appellatōeꝫ legitimā. ideo ſecundum derogat pͦ. qꝛ primū nō pōt dici meꝝ priuilegiumqͦ ꝯtinebat id qd̓ ius cōe. ⁊ hūc intellectū ſequit̉ Inn.ces ꝙ ſiue ſit reſcriptū ſiue priuilegiū exquo cōtinetid qd̓ ius cōe nō eſt neceſſe ꝙ in fecūdo ꝯͣrio fiat mende pͦ: ſic̄ nō eſt neceſſe face̓ mētōeꝫ de ip̄o iure. Et iſtetellectꝰ ē qͣſi cōis. ⁊ ex eo collige duo notabilia. Primūcriptū ſiue priuilegiū ꝯceſſuꝫ ꝯͣ ius valet lꝫ nō faciōeꝫ de iure. Secundū dictū ꝙ priuilegiū ꝯceſs iuris cōis intelligit̉ mere ẜm ius cōe: ita q̄nō debemꝰ extende̓ ꝟba vt aliqͥd oꝑent̉ vltra ius cōe ſicut fit interp̄tatio de iſto ꝑͦ priuilegio hic. Cōtra primūdictū eſt glo. aꝑta ī. c. j. de ꝯſti. li. vj. q̄ dicit nō valere reſcriptū ꝯͣ ius niſi faciat mentōeꝫ de iure. vt vr̄ tex. ī. c. exj. of. Cōtraꝑte. de capel. mo. ⁊ ī. l. reſcripta. C. de p̄ci.ꝟba debētſecūdū dictū vr̄ tex. ī. c. ī his. jͣ. d̓ pͥuil̓. Italiqͥd oꝑari. vt ī. c. ſi papa. de priuil̓. li. vj. Itē ꝯͣ githeorica ẜm quā dicimꝰ priuilegiū eſſe interp̄tanaliqͥd afferat de nouo priuilegiato. de hoc borj. ff. ad munici. ⁊ in. d. c. in his. Et iō forte Houliū ītellectū ꝙ ꝑ illā īdulgētiā vt libe̓ qͥre ītelligit̉ ꝯceſſuꝫ vt poſſet appellare etitur ſeu nō ꝓbādo gͣuamē. ſicut olimbat̉ appellatio niſi eſſet māifeſte friunam. ij. q. vj. Itē poterit appelleptis ꝯͣ id qd̓ noͣ. ī. l. ij. ff. de ap. Icio vbi ceſſantē īdulgētia nō pdo. vt ī. c. ſuā. jͣ. de ap. ⁊. C. ne inap. in rubro ⁊ nigro.p̄cedēs. ⁊ ad id qd̓ dr̄dicit hͦ veꝝ: niſi ſecūꝙ vtrūqꝫ reſcriptūclaꝝ ẜm p̄cedentē ītellectū. Dq̄ remouebat appellatōeex ſpāli priuilegio. ⁊ ſic vult ꝙbeat locū etiā īomnes decimasconcede̓t deoas alicuiꝰ predionē a decimisꝑ ſecūdū ſpāliſpēm ꝯtentā ī ſecūdo. ⁊ ſic iteleſſet optimꝰ ī ſe ſi illud eſſꝫ veꝝgaret gnaͣli. hoc tn̄ dictū ſequit̉ hic Innꝯriū eſt dictū. Cōpoſto. hic qͥ dicit ꝙ aunerale ꝯtinet oīa vniuſal̓r ⁊ eodē actu. ⁊ īrogat gnaͣli. exēplū cū ꝯcedit gnaͣl̓r decimas alicuiꝰ parochie: aut pͥuilegiū gnaͣle nō ꝯtinet vl̓r oīa vno actu: ſꝫdꝫ ꝟificari ī aliqͣ ſpē ꝯtēta ſb̓ gene̓: et tūc ſpāle deregnaͣli. exēplū ſi mādat̉ ꝓuideri vni d̓ bn̄ficio ī certacia ⁊ ſecūdo mādat̉ ꝓuideri ī certa eccl̓ia illiꝰ ꝓuinItē ꝯͣ hͦ dictū Hoſ. ⁊ ſeqͣciū vltra do. h̓ alle. glo. ordiriā in regl̓a generi. de re. iur̄. ī. vj. xxv. q. ij.dr̄ ꝙ priuilegio etiā gnaͣli nō derogat̉ ꝑ ſeq̄ns priuilegum etiā ſpāle: niſi de illo faciat mentiōeꝫ. adduco rōneꝫprīceps ꝑ ſuuꝫ priuilegiū nō intēdit derogare iuri alteriq̄ſito. vt i. l. ij. §. ſiqͥs a prīcipe. ff. ne qͥd ī loco publ̓. ⁊ ī. c.ſuꝑ eo. de off. dele. qͥnimo ſola poſſeſſio alteriꝰ impeditvires priuilegij ſi d̓ illa poſſeſſiōe nō fit mētio. vt ī. c. duduꝫ. jͣ. de priuil̓. no. glo. ī. c. ij. d̓ deci. ī. vj. Sꝫ ꝑ gnaͣle pͥuilegiū eſt ius q̄ſitū in qͣlibet ſpecie ꝯtēta ſb̓ gene̓. gͦ ꝑ ſecundū nō dꝫ derogari pͦ. tn̄ ꝯͣ hͦ ⁊ ꝓ pͥma opi. Hoſ. multuꝫ facit. c. dudū. ⁊. c. qͣꝫuis. ij. de p̄be. li. vj. vbi exp̄ſſe dicit tex. ꝙ ſecundū ſpāle derogat pͥ. ⁊ multū vrgēt illa.in hac maͣ. Sꝫ tenēdo qd̓ dixi qd̓ vr̄ multū equū pōt reſpōderi dupl̓r. Primo ꝙ ī. c. dudū nō fuit directe ſecūdū ꝯͣ primū. qꝛ papa dādo legato ptātē ꝯferēdi bn̄ficianō vr̄ ſibi auferre vt ibi. ideo collatio facta ꝑ eū valet lꝫnō faciat mentōeꝫ de priuilegio legis. ⁊ fuit prīcipal̓ ra-

cundā ratōem. qꝛ ſpāle derogat generali. Uel meliꝰ cōcordando. opi. ꝙ aut ꝑ priuilegiū generale eſt acqͥſitumius in re in qͣlibet ſpecie ꝯtēta ſub gene̓: ⁊ tūc ſpāle n̄ dezenerali: ne ī ſpecie deroget̉ iuri q̄ſito ī re. exēplia ꝯcedit oēs decimas alicuiꝰ parochie. aut ꝑlegiū generale nō eſt acqͥſitū ius ī re in qͣlibet ſpecie:ad rē. ⁊ tūc ꝓcedit dictū Hoſt. ⁊ pōt ītelligi iſte tex. naꝫ: ſꝫ facultas appellādi. ī futuꝝ. idē cū dat̉ aliciū ꝯferēdi bn̄ficia certi loci. dꝫ em̄ tūc vale̓ ſecūdūāle qd̓ nō irrogat tm̄ p̄iudiciū: ⁊ prīceps etiā ſi ſciuiſet de gnaͣli ꝯceſſiſſꝫ ſpāle exqͦ ius n̄ erat acqͥſitū ī re. Ehec diſtīctio mea magnā hꝫ eqͥtateꝫ. ⁊ ex dicto Hoſti.no. ꝙ priuilegiū ꝯceſſuꝫ ad limites iuris dꝫ īterp̄tari vtaliqͥd ꝯcedat vltra ius. qd̓ mihi ſatis placꝫ: exqͦ nō derogat iuri pͥuate ꝑſone. ar. i. d. l. j. ff. ad munic̄. De alio nūꝗͥd reſcriptū vl̓ priuilegiū debeat face̓ mētōeꝫ de iure: ⁊qͣre r̄mitto ad no. ī. c. nōnulli. jͣ. e. plene ꝑ Io. an. ī. c. vnico. d̓ exceſ. p̄la. li. vj. ī nouella. ꝑ bar. in. l. fi. C. ſi ꝯͣ ius velvti. pub. Et int̓ cetera vltra iſtos credo ꝙ vbi ius eſt notiſſimū ⁊ papa eſt ſolitꝰ ſcribere ꝯͣ illud nō eſt neceſſe vfaciat metōeꝫ de illo. ⁊ ſic pōt ītelligi iſte tex. nā clariſſimū eſt ī iure ꝙ pōt appellari. Itē papa ſolitꝰ eſt apponere iſtā cl̓am appellatōe remota nō faciēdo mētōeꝫ d̓ iure. vn̄ apparet ꝙ reſcriptū nō ſit p̄ſumendū falſuꝫ cumt a ꝯſuetudine curie. ar. j. c. ꝓxi. ⁊. in. c. exoc habes declaratā primā ꝑtē. c ¶ Il. eā diuide. Nā pͦ allegat aliqͣd̓ p̄ualiditatē pluriū reſoꝯcordātias. ſecirant̉ in prima inſtātia. ſeptoꝝ ad lites.tercio principal̓r ꝓſequicūdo qn̄ inꝯͣria a diuerſis impetur qn̄ cōciꝯcurrit cū reſcripto. Quītrata. Quarton̄ficia. Ultimo tacite ſolde. c. ex tua. de fil̓. p̄ſby. ⁊ de.uit ꝯͣriū qd̓a ꝑs prīcipalis eſt ibi circa reex ꝑte. d̓ ofijs. qͣrta ibi ſi ꝟo. qͥntauocatōem.t latiꝰ expediēdo maͣꝫibi ī bn̄ficijs. vltꝭpꝰ doc. capiēdo potiora ſic diſtīue. ꝙ aut q̄rit̉ de p̄ualiditate pl̓iuꝫ pͥuilegioꝝ. aut de p̄ualiditate priuilegij etreſcripti ꝯcurrētiū ¶ Quo ad pͥmū ſb̓diſtīguēdū eſt. qꝛit loqͥmur de p̄ualiditate pl̓iuꝫ reſcpͥtoꝝ ad lites. auts aut ī prima inſtātia: aut ī cā apbn̄ficia. Et ſi ad linaͣle ⁊ ſecūaut primū reſcpͥtū ēaͣle: aut vtrūqꝫ ſpāle.dū ſpāle: aut.jͣ. e. paſtoral̓. niſi an̄ īpͦ caſu ſpāle derogat gnaͣli vt h̓petratōeꝫ ſecūdi fuiſſꝫ facta declaratio ad illd̓ ſpāle: vtputa qꝛ hn̄s gnaͣle declarauit illā gnaͣlitatē. ⁊ ī hͦ caſu loquit̉. c. ex tua. de qͦ glo. ī fi. oppōit ad idē. c. paſtoral̓. jͣ. e.Idē dic ecōtra qn̄ primū fuit ſpāle ⁊ ſecundū gnaͣle. ſꝑem̄ ſpēs derogat generi: ſiue p̄cedat ſiue ſeqͣt̉. vt no. ī regula generi. s. all̓. ⁊ ī. c. abbatē. jͣ. e. Tercio caſu ſi vtrūzē gnaͣle ſꝑ valet illud ꝑ qd̓ pͦ facta ē ſpecificatio ẜmHoſti. ⁊ bn̄ ar. c. paſtoral̓. jͣ. e. Quarto caſu ſi vtrūqꝫ ēſpāle aūt primū fuit impetratū de cōi ꝯſenſu ꝑtiuꝫ ⁊ nōvalet ſecūdū etiā ſi faciat mētōeꝫ de pͦ niſi ibi faciat mētōem de cōi ꝯſenſu. vt. jͣ. c. ceteꝝ. Si ꝟo pͥmū nō fuit impetratū cōi ꝯſenſu: ⁊ tūc regula ātiqͣ eſt ꝙ ſecūdū n̄ valet ſi nō facit mentōem de pͦ. al̓s valet ſecūdū ita ꝙ olimiſtīcte ſtabamꝰ date ⁊ nō p̄ſentatōi. Sꝫ hodie hͨ materia īuoluit̉ ꝑ. c. vt debitꝰ. de ap. vbi tex. videt̉ velle q̄ꝯuentus ꝑ ſecūdas lr̄as nō poteſt opponere de primis:exquo prius eas nō p̄ſentauit. Et ſic videtur īnuere ꝙhodie ſit ſtandū p̄ſentatōi ſaltem ſecuta citatōe: vt illeprius valeāt ſiue ſint prime ſiue ſecūde que primo iudici ſunt pn̄tate. ⁊ eaꝝ vigore facta ē citatio. ⁊ iſte ē vnꝰ ītellectꝰ ad dictū. c. vt debitꝰ. ꝑ quē multa iura antiqͣ remanēt correcta. Aliꝰ ītellectꝰ quē vr̄ glo. h̓ ſeqͥ eſt vt ex