De conſti.
uilegiū. ⁊ vltra glo. ponūt̉ alie multe opi. vn̄ in hac materia tot ſūt opi. qͦt ſunt capita ꝑ q̄ diſcurrit iſta materia. Sꝫ mihi placet diſtinctio Io. an. aliqͥbus additisquia aut querit̉ d̓ reſcripto delegatorio iuriſditōis qͣꝫꝑdat̉. ⁊ dic vt dicet̉ in. c. ſi aūt. ⁊. c. plerūqꝫ. jͣ. deeſt tex. no. in. l. falſo. C. de diuer. reſcri. ⁊ ibi maxime ꝑ Bal. aut q̄rit̉ de pͥuilegio. ⁊ tūc hꝫ tp̄s annexu⁊ ſtandūtꝑi determinato. vt in. l. quotiēs. C. de p̄d̓ intelligo niſi ꝯͣueniat̉ an̄ tp̄s. quo caſuū vt. jͣ. dicā. qn̄qꝫ priuilegiū hꝫ in ſe cauſā tacitam vel exp̄ſſam ⁊ ea ceſſante ceſſet priuilegium. ponede deci. meliꝰ in. l. general̓r. C. deexēplū in. c. ſuep̄i. ⁊ cl̓icꝭ canonizata. xvj. q. j. aut ſum exͣ iſtos caſꝰ. ⁊tūc aut pͥuilegiū conceditur circa iudicia aut circa negocia. ¶ Primo caſu. aut ad agendū aut ad excipiēdū. ſi ad agendū durat tāto tꝑe qͣꝫto durat actō. vt inl. ſi eū. §. qͥ iniuriaꝝ. ff. ſi quis ca. Si ꝟo dat̉ ad excipiendū tūc eſt perpetuū. vt ī l. pure ff. de doli excep. niſi deprehendat̉ inulpa in nō excipiēdo tꝑe quo agit̉intra eum. ar. in. l. pomponiꝰ. §. rati. ff. de procura.Scd̓o caſu pͥncipali aūt priuilegiū dat̉ ad aliqͥd faciendū ⁊ ꝑditur ſpacio. x. annoꝝ ſi priuilegiatus eo nōvtit̉. vt in. l. j. ff. de nūdi. vbi dicit̉ ꝙ ſi prīceps cōceditciuitati priuilegiū nūdinaꝝ ⁊ ciuitas nō vtit̉ eo ꝑ decēnium illud ꝑdit. ⁊ ꝑ hoc dicit Bar. ꝙ ſi princeps detgenerali quo ciuitas nō vtit̉ ꝑ deiniū illud ꝑdit. hoc tn̄ nō ꝓcedit ſi ꝯfert̉ eccl̓ie vt. jͣ.am. Aut dat̉ ad nō faciēdū. ⁊ ſi aliqrſibi princeps nō poteſt priuilegiatus ilquatenus ꝑticulariter eū taAut princeps nihil reſeruauit ſibi. ⁊ tūc arobuiat̉uilegio. ⁊ iſte eſt caſus huiꝰ. c. ⁊ optime fac̄. l. ij. C. de iuo. impet. ⁊ vid̓ oīo qd̓ no. Bar. ī l. i. ff. de his qͥ ī pͥoꝝ.bi videt̉ velle ꝙ priuilegiatꝰ ne ſoluat preſtantias ſiſponte ſemel ſoluit p̄iudicat ſibi in futuꝝ niſi fueritteſtatus vt ibi. ⁊ no. hoc vltimū de ꝓteſtatōe. Itē pdera qd̓ dixi ſi directe obuiet̉. qꝛ ſecus ſi non directe.vnde ſiqͥs habet priuilegiū generale ne ſubeat aliquamunera publica vl̓ honores ⁊ ſponte acceptauit vnūnō p̄iudicat ſibi in alijs nec etiā in illo ſi denuo eligatad illud. vt in. l. volūtarie. C. de excu. tu. niſi acceptauerit decurionatū. qꝛ ex illo officio aſſumit̉ ad alia officiaideo acceptādo illud videt̉ ſibi p̄iudicare. ar. c. trāſſato. sͣ eo ¶ Scd̓o caſu no ꝑdit̉ niſi legitimꝯ tꝑe p̄ſobat̉. ⁊ iſte eſt caſus. in. c. ſi de terra. ⁊. c. accedētibꝰ. deuile. ⁊ eſt ratio. qꝛ ſingulares ꝑſone nō pn̄t ꝑ ꝯͣuentinem eorum renuciare priuilegio cōceſſo eccleſie. ideoſpectat̉ legitima p̄ſcriptio. Et ꝑ hͦ dico ꝙ attenta ratione eſt facienda dr̄ia an̄ ꝯcedat̉ priuato an eccleſie.ꝑ ꝯͣuentōem ꝑdit̉ priuilegiū ex facita renūciatōne.ō debemꝰ ꝯſiderare an ⁊ qn̄ ꝯͣuentio inducat renunciationem. validā. nā in priuato quelibet directa ꝯͣtio inducit renunciationē validā ar. c. cū renunciaxxxij. q. j. qꝛ complectit̉ ꝯͣrium. ſꝫ in eccl̓ia nō poteſt inducere illā renūciatōem validā. qꝛ ſicut exp̄ſſe nō pn̄tcanonici renūciare pͥuilegio conceſſo eccl̓ie ita nec tacite. vt no. Inno. in. d. c. accedētibꝰ iō in eccl̓ia ſpectatur tp̄s legitimū. vnde idē dicendū in alio qͥ ex ꝯuention nō poſſet renūciare priuilegio. Et ex his inferturad limitatōem hꝰ. c. ꝙ ſi iſtud pͥuilegiū reſpexiſſet vtilitatē eccleſie iſta vnica ꝯͣuentio p̄iudicaſſet canonicisreſpectu vtilitatis eoꝝ dūtaxat. ſꝫ reſpectu vtilitatꝭ eccleſie poſſēt allegare priuilegiū nō eſſe ſublatū. vt no.t Inno. in. d. c. accedentibꝰ. ⁊ ꝓbat̉ rōne predicta.ē dic vbi priuilegiū dat̉ reſpectu pluriū ꝑſonarumvel pluriū reꝝ. qꝛ lꝫ qͥs ꝯͣueniat in vno nō cenſet̉ renūciare reſpectu alteriꝰ. ſic videt̉ velle tex. no. ī. l. volūtarie. C de excu. tu. ⁊ ibi videas ꝑ Ci. plene d̓ hac maͣ. ⁊ hͨ
vt dixi ſufficiāt ad qͣndā inſtructōꝫ materie. qꝛ lōgiſſimū eēt ꝑ ſingl̓as cauſas ꝯplecti. vt dic̄ h̓ glo. ī fi. et bn̄.Et ꝑ p̄dicta dicerē ꝙ vbi canonici poſſēt renūciare pͥuilegio eccl̓ie indulto ꝑ vnicā ꝯͣuētōꝫ directā ꝑderepͥuilegiū. qꝛ vt dixi ꝯͣuētio pōderat̉ ad inferendā tatā renūciatōꝫ. ⁊ nō eſt dr̄ia regularit̓ an̄ aliqͥd fiat exp̄ſſe vl̓ facite. ar. ī. l. cū qͥd. ff. ſi cer. pe. ⁊ ī. d. c. cū apud.Habet materiā ꝓlixā ⁊ ſb̓til. ¶ V. lē ⁊ hͦ dic̄ in ſūma. Si capl̓mhͦ ſuā ꝯſtitutōꝫ de certo canonicoꝝ nūero aliqͦs recipit ī canōicos de ſuꝑexcreſcētibꝰ fructibꝰ eis ꝓuidere tenet̉. vl̓ al̓r ad idem. Nō obſtāte certo canōicoꝝ nūero etiāpā ꝯfirmato ꝓuidendū ē receptivltra nūeꝝ de ſcreſcentibꝰ fructibꝰ maxime ſi voluntarie ꝑ canonicos fuerunt recepti. Diuidit̉ in tresponit̉ allegatio ꝓ. m. ⁊. ſocijs In ſcd̓a ꝓ cavꝝ. In t̓cia diffinitio ibi mādamꝰ ¶ No. pͦvnā legitimā cauſam reſtringēdi nūeꝝ p̄bendaꝝ ⁊ canonicoꝝ. qn̄ .ſ. redditꝰ prebēdaꝝ nō ſufficiūt ad ſuſtentandū ꝯgrue canonicos. nā tot ſūt inſtituēdi in eccl̓iaquot poſſintviuere ex redditibꝰ illius. vt in. c. jͣ.de inſti. ⁊. c. vnico. de ſta. regu. li. vj. ⁊ puto. ꝑ ea q̄ dixi.sͣ. c. ꝓxi. ꝙ ep̄s cū capl̓o p̄nt numeꝝ antiqnū reſtringepluribꝰ p̄bēdis ꝯſtituendo pauciores. tēdit .n. incus eccl̓ie ꝙ canorꝯſtituūt vnū corpus cumcapl̓o nō poſſint ex redditibꝰ ꝯgrue ſuſtētariſcd̓o ibi ꝯͣ antiquā ꝯſuetudine ꝙ valet ſtatutūli pͥuate vtilitatis nutritiuū ꝯͣ antiquā ꝯſuetudinēſuentē vtilitatē publicā ⁊ ſpūalem. qd̓ intellige q̄eſt rōnabllis cā ſic ſtatuendi vt h̓ erat. Et ſic noral̓r ꝙ ꝯͣ ātiquā ꝯſuetudinē eccl̓ie pōt ex cā rōnabilieri nouū ſtatutū. fac̄ rō. c. nō dꝫ ī pͥn. jͣ. de ꝯſan. ⁊ aſNo. t̓cio ꝙ pōt qͥs recipi ī canonicū abſqꝫ p̄berpōt gͦ ius canonie exiſtere ſine p̄bēda non tn̄ dn̄t multi ſic recipi ne tēdat ī dedecus eccl̓ie. ⁊ vid̓ ad hͦ bo..⁊ qd̓ ibi dixi ī. c. dilectꝰ filiꝰ. jͣ. de p̄ben. ¶ Quartonibi ad inſtantiā. ⁊ ibi ad p̄ces. ꝙ tꝫ collatio bn̄ficij fctāinſtantiā vel p̄ces alicuiꝰ. ⁊ intellige nō de p̄cibꝰ caralibꝰ ſꝫ de iuſtis ⁊ ſpūalibꝰ. de quo vide bo. glo. ī. c. tuāde eia. ⁊ qua. ⁊. jͣ. q. j. c. ſūt nōnulli ¶ No. quinto. ꝙ licite capl̓m vltra p̄bendas diſtinctas ꝑ ſingulos canonicos poſſidet bona cōia que dicūt̉ de mēſa ip̄iꝰ capl̓inā ex illis ſubſtituet capl̓m onera cōmunia. Iteꝫ ſoletdiuidere fructus illoꝝ bonoꝝ in fine anni int̓ ipſos canonicos. Itē deputare ꝓ diſtributōnibꝰ qͦtidianis. etde his vide bo. glo. in. c. vnico. d̓ cle. nō reſi. li. vj. ¶ Itēno. ⁊ tene mēti ꝙ in ꝯſtitutōe de certo nūero etiā ꝑ papam ꝯfirmato intelligt̉ clauſula niſi redditus eccleſiiutātum creſcāt ꝙ pluribꝰ ſufficiāt. Ex hͦ infert̉ ꝙ augmētatis facultatibꝰ eccl̓ie dꝫ numerus canonicorumaugmentari ⁊ ſic antiqua ꝯſtitutio tolli. ¶ No. ibi ſic̄ꝯſueuit. ⁊ tenementi ꝙ clauſula ſolita apponi de ſtilocurie dꝫ ſubintelligi ſi caſu nō fuit expreſſa. ſic dicimꝰYvt videant̉ geri ẜm ꝯſuetudinē loci lꝫ hͦ nonexprimatad hͦ. l. qd̓ ſi nolit. §. qꝛ aſſidua. ff. ⁊edi. edic. no. Bar. in. l. nemo eſt qͥ neſciat. ff. de du. re.oc dictū dicit ꝙ ſi in loco ſtudij doctores ſolētqn̄qꝫ legere ꝑ ſubſtitutos intelligit̉ tacite hoc in contractu ꝯductōnis exp̄ſſum vt poſſit ẜm ꝯſuetudinemlegere ꝑ ſubſiſtutū. ⁊ facit ad p̄dicta bo. tex. in. c. cāmq̄. jͣ. de reſcri. vbi clauſula ſolita apponi in certo loco ſitrāſponit̉ ꝯͣ ius intelligit̉ īſerta ī loco ſuo ⁊ ē tex. no.¶ No. ibi ī derogatōꝫ ſue ꝯſtitutōis. ꝙ ſtatuētes pr̄venire ꝯͣ ꝯſtitutōeꝫ ꝓpriam lꝫ fuerit ꝯfirmata ꝑ fuꝑirem. ⁊ lꝫ ꝯtineat talem materiā ꝙ ſine ſuꝑiore ſtatutīnō valuiſſet. qd̓ eſt no. ⁊ limita ẜm ea q̄ dixi. sͣ. c. ꝓxi.¶ Itē no. ibi cū ītegritate. ꝙ vbi numerꝰ canonicorūvenit ex cā ampliādus nō ꝯfundūt̉ p̄bende antiq̄ fedeis in ſua integritate remanētibꝰ ex alijs redditibꝰ cōſtituuntur noue prebende. ¶ Item nota ibi pares. ꝙ