De ſum. tri. ⁊ fi. ca. ⁊.

diffinitōem apl̓i. tū qꝛ nō ē ꝯuertibilis cū ſuo diffinito.qꝛ ſpēs ē ſub̓a ſꝑandaꝝ reꝝ ⁊cͣ tū qꝛ nō ē fides. Itē qͥadiffinitō apl̓i tm̄ ꝯp̄hēdit futura. ſꝫ doc. cōiter ſaluantdiffinitōem apl̓i. maxime ꝑ id qd̓ dicit̉ ī ip̄a diffinitōear. nō apparentiuꝫ ⁊cͣ. que verba pn̄t ſe hr̄e ad p̄terita.pn̄tia ⁊ futura. Nō ob. qd̓ ī ipſa diffinitōne ꝓcedit dūdr̄ ꝙ ē ſub̓a ſꝑandaꝝ reꝝ ⁊cͣ. qꝛ ſic exponit̉. fides ē ſub̓a.i. fūdamentū ſeu firma ſubſiſtētia ſperādaꝝ reꝝ. qꝛ facit ſubſiſte̓ ī nobis res ſperādas in pn̄ti ꝑ ſpem. ī futuroꝑ rē. vn̄ nō comp̄hēdit ſimpliciter futura ſꝫ res ſperandas .i. illas res qͣs ſpectare debemꝰ. ⁊ hͦ pōt referri tā adpn̄tia qͣꝫ ad p̄terita ⁊ futura. dū poſtea dicit argumentū nō apparentiū. ideo ſic dicit. qꝛ cū volumꝰ aliqͥd ꝓbare dicimus abrahaꝫ ſic dixit xp̄s ſic dixit ⁊cͣ. ⁊ ex his ſumimus ar .i. ꝓbatōem nō apparentiū. et hoc ꝑ magiſtrūſnīaꝝ li. iij. diſ. xxiij. qͥ multiplicit̓ diffinit ſpem. ⁊ dic ꝙſpes ē virtus qͣ ſpūalia ⁊ eterna bona ſꝑant̉ .i. cuꝫ fiducia expectant̉. ⁊ cōuenit ſpes cū fide. qꝛ eſt de inuiſibilibus ſicut ⁊ fides. nā quis nō ſperat ea que videt. ſꝫ differūt ſpes ⁊ fides. qꝛ ſpes eſt tm̄ de futuris. fides aūt habet ſe ad omne tp̄s vt in glo. Itē fides eſt bonaꝝ ⁊ nlaꝝ. nā ex fide damnatio et vita eterna credunt̉. Sꝫꝟo eſt tm̄ bonaꝝ rerū. qꝛ nemo ſperat ſeu deſiderat ſibi mala. Itē fides eſt ſuaꝝ ⁊ aliaꝝ reꝝ. nā ex fide hō credit ſe ſempiternū ⁊ angelos ſempiternos. ſpes ꝟo ē ſuarū reꝝ ⁊ ad ſe ꝑtinentiū. qꝛ quis tm̄ ſperat ſeu deſiderat ea q̄ ſunt ad ſui cōmodū. vt eſt vita eterna. Et exdictis habes defenſatā diffinitōem apl̓i. ⁊ quid ſit ſpe⁊ quid ſit fides. ⁊ in quo conueniūt et in quo differun¶ In ea. glo. ibi ⁊ etiā demōes. vult ergo glo. ꝙ demenes hn̄t illā informē. qꝛ nō habēt illā informata a charitate. ⁊ hāc fidē dicit glo. hr̄e prauos et infideles hoīesIa. de albega. refert magiſtꝝ ſnīarū ⁊ alios theologotenere demōes nō habere fidē etiā informē. qꝛ fides poteſt habitare in prauo illū in bonū inducēdo. qd̓ nō eſtpoteſt amplius illū trahere ad bonum.īmis ꝓut ē fides ſapit naͣm fidei formate.⁊ ſic fides etiā īformis ē volūtaria certitudo vt dr̄ ī diffinitione glo. vn̄ licet praui hoīes volūtarie credāt. demō tn̄ nō credit. qꝛ eius credere ē ꝯtremiſcere. nam deliberato velle nō vellet demō deū eſſe nec articulos fideieſſe. ⁊ ſic in eo fides non cadit. do. Car. nitit̉ ſaluare dictū glo. dicēs demonē hr̄e fidē oīno informē. ſꝫ pͣui homines hn̄t informē ſꝫ nō oīno. nā demon credit ſine aliqͣinclinatōe. ſꝫ praui hoīes cū aliqͣ inclinatiōe. puto pͥmūdictū verius. qꝛ vt. sͣ. dictū eſt in fide requirit̉ volūtasī credēte. ⁊ hāc voluntatē demon nullo mō habet. videtn̄ ꝑ mgr̄m ſnīaꝝ ī loco p̄all̓. ¶ In ea. glo. ibi fides nr̄aeadē eſt in ſub̓a. aduerte ꝙ ẜm Ia. glo. ꝯdicit ſibip̄i. nāh̓ in prin. dicit vnā eſſe fidē numero. ⁊ tn̄. jͣ. dicit ꝙ diſtāt fides nr̄a ⁊ antiquoꝝ in qͣlitate. ⁊ ex eo ꝙ dicit diſtāt ī plurali numero. aꝑte innuit plures eē fides nūeroē nr̄a ⁊ antiquoꝝ diuerſi⁊ iō elegātius dixiſſet ꝙ ī ftatis notari nō pōt cū ī ſe ndifferāt. ſꝫ notamō credēdi. ⁊ ꝙ vnica ſit fides nr̄a ⁊ antiquec. j. e. ti. in cle. ⁊ inſtat h̓ Io. an̄. ī expōne huiꝰ ꝟ. oſant⁊ refert Aug. tenere ꝙ ē vox obſecratiōis mētis affectūmagis exprimēs qͣꝫ rē aliquā deſignās. ſicut apud latinos heu ē vox dolētis. et pape admirātis. iſta em̄ ſcribinō pn̄t. ⁊ ideo dicūt Hiero. ⁊ Aug. ꝙ verbū oſāna nōpotuit trāſferri in latinū. quidā exponūt ſeu interp̄tāt̉oſanna .i. gl̓ia. alij redemptor. alij ſaluifica. q̄ cōueniūtdeo qui ſaluauit totū mundū. alij ꝙ idē ē dicere qd̓ ſaluū me fac obſecro. ab oſi quod ē ſaluifica. ⁊ ana qd̓ ē interiectō obſecrātis. ideo ẜm Io. an. deberet dici oſianaſꝫ vocabulū corrupte ꝓfert̉. ¶ In ea. glo. ibi principales aūt articuli fidei. ī hac ꝑticula glo. pͥncipaliter duoſunt exaīanda. pͥmo qͦt ſunt articuli fidei. ſcd̓o qꝛ glo.dicit ꝙ clerici tenent̉ illos ſcire explicite ⁊ laici īplicite.

¶ Quid ē ſcire īplicite ⁊ qͥd explicite ⁊ pͥmo ꝓ ītellct̄up̄mitte ꝙ articulꝰ ẜm Ric. de ſan. vic. ē indiuidual̓ vertas ſupra ratōem nos artans ad credendū. exemplū īilo articulo cōceptus ſeu incarnatus. nā ꝙ hō fuerat cōceptus ſine ſemine ē ſupra omnē rōeꝫ. ⁊ nihilominus hͦcredere debemus. Et quo ad principalē qōem videlicet quot ſunt articuli fidei. glo. hic dicit ꝙ ſunt. vij. qͦsenumerat. ⁊ aduerte ꝙ ponit incarnatiōeꝫ ⁊ natiuitatēꝓ vno articulo. qd̓ nō placet doc. qꝛ ſunt diu̓ſi articl̓i.qͥlibet eoꝝ artat nos ſupͣ rōem ad credendū. d̓ incarlatōe. sͣ. dixi. de natiuitate patet. qꝛ ē ſupͣ rōem ꝙ ꝟgopariat. ⁊ ꝙ poſt partū remaneat ꝟgo. Itē eo ꝙ glodicit baptiſmū eſſe articulū fidei nō bn̄ dicit ẜm doc.bn̄. qꝛ baptiſmus nō ē articulus ſed ſacramentū. vt hiin. 6. ſacramentū. ⁊ ſic remanēt. vij. articuli tollēdo baptiſmū et diuidēdoprimū articulū ī duos. Et adute qͣiſti articuli enumerati ī glo. cōcernūt humilitatem. alijꝟo dicūt vt refert glo. ꝙ ſunt. xij. ⁊ hͦ reſpectu cāe effiiētis. qꝛ. xij. fuerūt apl̓i cōponētes ſymbolū. ⁊ qͥlibꝫ apꝑtē ſuā. Theologi cōiter tenēt vt refert Io. an̄.y ſunt. xiiij. tenētes hͦ ex ꝑte maͣe. quoꝝ .vij. ꝯcernūt d̓uinitatē. vij. humanitatē. ad hͦ adducūt illud Io. xvij. l.ē vitā eterna vt cognoſcāt te ſolū deū ⁊ iheſuꝫ xp̄m qumiſiſti ⁊cͣ. ⁊ ſic patet ꝙ in credibilibus ⁊ in arbent eſſe iſta duo occultū deitatis et myſtertis. de reliqͥs. vij. ꝯcernētibꝰ humanitatē hēIn alijs ꝟo. .vij. ꝯcernētibꝰ diuinitateꝫ. priris ꝯcernitdiuinā eſſentiā dū dicit̉ ī ſingulari credo ī deū. in hͦ etdebemus recognoſce̓ diuinā eē eſſentiā ⁊ vnicā ſub̓arTres ꝟo ſequētes reſpiciūt ꝑſonas ipſiꝰ trinitatis duꝫdr̄. Credo in pr̄em. itē ⁊ in filiū. itē et in ſpm̄ſcm̄.ꝟo tres cōcernūt oꝑatiōes ipſius trinitatꝭ. quaꝫꝯſiſtit ī collatōe nature .i. ī ipſa creatōe dū dr̄. Creatorē celi ⁊ t̓re. Scd̓a cōſiſtit ī collatōe gr̄e dū dr̄. Catholicā ſct̄oꝝ cōionē remiſſionē pct̄oꝝ. Tercia ꝯſiſtit ī collatōe gl̓e dū in fine dr̄. Carnis reſurrectōꝫ et vitā eternā ⁊ ex his iūctis illis enumeratꝭ ī glo. habent̓. xiiij. arti.vij. ꝯcernētes diuirtē. et. vij. humanitatē. ¶ Dicenirticuli dicūt ꝙ arti. cōcernētes ꝑſotes ꝟo ꝙ ſunt. xij.nas trinitatis nō ſunt tres ſꝫ ꝙ faciūt vnū articulum. vtcredo in patrē et filiū et ſpm̄ ſct̄m. et ſic remanēt. xij. ſecōcernētes diuinitatē et ſex humanitatē. et dicūt ꝙ ircarnatio et natiuitas faciunt vnū articuluꝫ. et ſic faciſex quod nō ꝓcedit ẜm rōem ſupradictā. Itē vt nunrus ſit completus diuidūt articulū collatiōis glorie vcarnis reſurrectōem et vitā eternā. ſꝫ p̄cedēs opi. videverior et magis euacuat myſteriū fidei. ¶ Circa ſcd̓mpͥncipalit̓ examinādū .ſ. qͥd ē ſcire explicite et qͥd implicite. dicendū ẜm doc. ꝙ explicite ē ſcire explicare articulos fidei diſtingue̓ et defendere. Implicite ꝟo ē credeedit ita ꝙ ſuā fidē ſubmittit fidei eccl̓eet intātū valet hͨ fides laicis ꝙ ſi rōe naͣlis motꝰ credātvel aliter errēt nō ꝓpter hoc ſuntlpr̄em maides eoꝝ. ſed fides eccl̓e cui ſe ſubnretici. qꝛ nō ē illatunt. et hoc veꝝ dūmō ꝑtinacit̓ nō defendāt errorē ſuum. ad hͦ. c. damnamꝰ. jͣ. e. ī fi. ⁊. c. hec ē fides. xxiiij. q.Et aduerte ẜm Inno. qꝛ ẜm diuerſitatē hoīm q̄dā d̓tur mēſura credēdi et ſciēdi. nā laici adulti debēt credēvnū eē deū remūeratorē oīm. et crede̓ articl̓os fidei implicite. hāc mēſurā debēt excedere cl̓ici hn̄tes curā aīarū. debēt em̄ ſcire articl̓os fidei explicite. xxxviij. di. c. j.et. ij. Ep̄i ꝟo debēt plus ſcire vt oī poſcēti reddāt rōꝫxxxvj. di. §. ecce. xxxviij. di. oēs pſallētes etiā deliberatoꝯſilio ſi oportuerit et habito cōſilio cū ſapiētibꝰ. Clericis ꝟo inferioribus qͥ nō habēt expēſas vt poſſint intēdere ſtudio et habere magiſtros ſed ꝓprijs manibus ſibi victū querūt videt̉ ſufficere ẜm Inno. ſi credāt implicite ſicut et laici. debēt tn̄ aliqͥd plus ſcire de ſacͣmento altaris ī quo quotidie verſant̉. ſꝫ ſi hn̄t expēſas tūc