cōtra deſperationē. ita ad humilitatē ꝑtinet retrahere animū ab inordīato appetitu.magnoꝝ cōtra p̄ſumptionem. puſillanimitas autem ſi importet defectū a ꝓſecutōemagnoꝝ ꝓprie opponit̉ magnanimitati permodū defectꝰ ſi autē importet applicatōeꝫanimi ad aliqua viliora quā homine deceatopponet̉ humilitati ſcd̓um defectū vtrū qꝫem̄ ex animi ꝓnitate ꝓcedit. ſic et ecōtrario ſuꝑbia ſim ſuꝑexceſſum et magnimitatiet humilitati pōt opponi ẜym ratōes diuerſas. humilitati quidem ẜm ꝙ ſubiectionemaſpernat̉. magnanimitati autē ẜm ꝙ mordinate ad magna ſe extēdit. ſed qꝛ ſuꝑbiaſuꝑioritatem quadam importat directiusopponit̉ humilitati. ſic̄ et puſillanimitas q̄importat ꝑuitatem animi in magna tendētis directiꝰ opponit̉ magnanimitati.D ij. ſic ꝓcedit̓. videt̉ ꝙ ſuꝑbia nōſit ſpeciale peccatū. dic̄ em̄ augꝰ. inli. de natura et gratia. ꝙ ſine ſuperbie appellatōe nullū peccatū inuenies. ⁊ ꝓſper dicit in li. de vitā cōtemplatiua ꝙ nullum peccatū abſqꝫ ſuꝑbia poteſt vel potuiteſſe aūt poterit ergo ſuꝑbia ē generale peccatum. P. iob xxxiij. vt auertat homineab iniquitate dicit gloſa ꝙ cōtra cōditoremſuꝑbie eſt eius p̄cepta peccādo trāſcendere. ſed ſꝫm ambro. omne ꝑccm̄ eſt trāſgrē ſꝫſio legis diuine et celeſtiū mobediētiā madatorum. ergo omne peccatū eſt ſuꝑbia.P. omne peccatū ſpeciale alicui ſpeciali v̓tuti opponit̉. ſed ſuꝑbia opponit̉ omnibusvirtutibus. dicit em̄ gregꝰ xxxiiij. moral̓. ſuperbia nequāqͣꝫ eſt vnius virtutis extinctione cōtenta. ꝑ cūcta anime mēbra ſe erigitet quaſi generalis ac peſtifer morbus corpus omne corrūpit. et iſido. dicit in li. deſum. bo. ꝙ eſt ruina omniū virtutū. ergo ſuperbia nō eſt ſpeciale peccatū. P. omnepeccatum ſpeciale habet ſpecialē materiaꝫſed ſuꝑbia habet generalē materiā. dic em̄gregꝰ. xxxiiij. mora. ꝙ alter intueſcit auro.alter equio. alter infimis et terrenis rebusalter ſummis celeſtibuſqꝫ virtutibus. ergoſuꝑbia nō eſt ſpeciale peccatū ſed generale. Sed cōtra eſt quod augꝰ dic̄ in li. denatura et gratīa querat et inueniat ẜm legēdei ſuꝑbiam eſſe peccatū multū diſcretumab alijs vicijs. genus autē nō diſtinguit̉ aſuis ſpeciebus. ergo ſuꝑbia nō eſt generalepeccatū ſed ſpeciale. Rn̄º. dd̓ ꝙ peccatūſuꝑie dupliciter poteſt cōſiderari. vno mōVm ꝓpriam ſpecie ꝙͣ habet ex ratōnē ꝓprijobiecti. et hoc mō ſuꝑbia eſt ſpecialē pcc̄m̄quia habet ſpeciale obiectū. eſt em̄ mordinatus appetitus ꝓprie excellētie vt dictumeſt. alio mō pōt cōſiderari ſm redūdantiāquadam in alia peccata. et ẜim hoc habetquādam generalem inquātum ſcꝫ ex ſuꝑbiaoriri poſſunt omnia peccata duplici ratōnev̓no in o ꝑ ſe inquatum ſcꝫ alia peccata ordinant̉ ad finē ſuꝑbie qui eſt ꝓpria excellēti a ad quā poteſt ordinari omnē id quodquis mordinate appetit. alio mō indirecteet quaſi ꝑ accidēs ſcꝫ remouēdo ꝓhibēs inquātum ſcꝫ ꝑ ſuꝑbiam homo cōtemnit diuinam lege ꝑ qua ꝓhibet̉ a peccādo. ẜm illd̓iere. ii. cōfregiſti iugum. rupiſti vnicula dixiſti nō ſeruia. Sciēdum tn̄ q ad hac generalitatem ſuꝑbie ꝑtinet ꝙ omnia vicia īterdum ex ſuꝑbia oriri poſſunt. nō autē pertinet ad eam ꝙ omnia viciā ex ſuꝑbia oriātquauis em̄ omnia p̄cepta legis poſſit quistrāſgredi qualicūqꝫ peccato ex cōtemptū q̄ꝑtinet ad ſuperbia. nō tn̄ ſemper ex cōtemptū aliquis p̄cepta diuina tranſgredit̉. ſedqn̄qꝫ ex ignorantia. qn̄qꝫ ex infirmitate. etinde eſt ꝙ ſicut augꝰ dicit in li. de naturāet gratia multi ꝑ peram faciūt que nō fiūtſuperbe. Ad rergo dd̓ ꝙ augꝰ illa verbainducit in li. de natura et gratia non ex ſuaperſona ſed ex perſona alteriꝰ cōtra quemdiſputat. vnde et poſtmodū improbat eaoſtedens ꝙ nō ſemper ex ſuperbia peccat̉.poteſt tn̄ dici ꝙ autoritates ille intelligūtur quatum ad exteriorē effectū ſuperbiequi eſt trāſgredi p̄cepta quod inuenit̓ ī qͦlibet peccato. nō aūt quātum ad interiorēactum ſaꝑbie qui eſt cōtemptus p̄cepti. nōem̄ ſemꝑ peccatū fit ex contemptū ſed qn̄ꝫex ignorātia qn̄qꝫ ex infirmitate vt dictū ēAd ii. dd̓ ꝙ qn̄qꝫ aliquis cōmittit aliqd̓peccatū ſim effectum ſad nō ſym affectū ſic̄ille qui ignorater occidit patre cōmittit patricidiū ẜm effectū ſed nō ẜm affectū. qꝛhoc nō intēdebat. et ẜm hoc trāſgredi p̄ceptum dei dicit̉ eſſe ꝯtra deum ſuperbie ſimeffectū quidē ſemper nō autem ẜm affectūAd iij. dd̓ ꝙ peccatū aliqd̓ pōt corrumipere virtutem dupliciter. vno mō per directam cōtrarietatem ad virtutē et hoc modo ſuperbia nō corrupit qualibet virtutemſed ſolam humilitatē. ſicut quodlibet alid̓ſpeciale peccatum corrupit quālibet ſpecialem virtute ſibi oppoſita contrariū agendoalio mō peccatū aliquod corrupit virtutemabutendo ipſa virtute. et ſic ſuperbia corrupit quālibet virtute. inquatum ſcꝫ ex ipſisvirtutibus ſumit occaſione ſuperbiēdi ſicutet quibuſlibet alijs rebus ad excellētiā pertinctibus. vn̄ nō ſequit̉ ꝙ ſit generale peccatū. Ad iiij. dd̓ ꝙͣ ſuperbia attedit ſpecialem ratōeꝫ obiecti que tn̄ inueniri poteſtin diuerſis materijs. ē em̄ inordinatꝰ amorꝓprie excellentie excellētia autē in diuerſisrebus poteſt inueniri.