Druckschrift 
Summa theologiae : P. 2,2
Einzelbild herunterladen
 

magis dantur negatiue ꝙͣ affirmatiue.Ad iij. dd̓. ſic̄ dictū eſt p̄cepta decalogi ponunt̉ in lege ſicut prima principiaque ſtatī debent eſſe omnibꝰ nota. et īdop̄cepta decalogi debuerūt eſſe principaliter de actibꝰ iuſticie in quibꝰ manifeſtevidet̉ eſſe debiti. aūt de actibꝰ fortitudinis. quia ita manifeſte videt̉ eſſed̓bitū aliqͥs mortis ꝑicl̓a reformidꝫ.d ij. ſic ꝓcedit. vl̓ inꝯuenientertradant̉ p̄cepta in lege diuina deꝑtibus fortitudinis. ſicut enī paciencia et ꝑſeuerancia ſunt ꝑtes fortitudīnis ita et magnificēciā et magnanimitasſiue fiducia vt ex dictis patet. ſꝫ de pacieciā inueniūtur aliquā p̄cepta traditain lege diuina. ſimiliter etiā et de ꝑſeuerancia. pari rōe De magnificēciā et magnanimitate aliqua p̄cepta tradidbuerūt. paciencia ē virtꝰ maxīe neceſſariacum ſit cuſtos aliaꝝ virtutū. vt g̓gꝰ dic̄.ſed de alijs vicijs dant̉ abſolutē p̄cepta. ergo de paciēciā fuerūt dandā precepta que intelligunt̉ ſolū ẜm p̄paracōemanimi. vt augꝰ dic in li. de ſermōe dn̄i inmote. P. pacieciā et ꝑſeuerancia ſuntꝑtes fortitudinis vt dictū eſt. ſꝫ de fortitudīe non dant̉ p̄cepta affirmatīa. ſedſolum negatīa. vt habitū eſt. etiamneqꝫ de pacīa et ꝑſeueracia fuerūt danda p̄cepta affirmatīa ſed ſolū negatiua.Sꝫ ꝯtrariū habet̉ ex tradicōe ſacre ſcripture. Rnº dd̓. lex diuina ꝑfecte informat hoīeꝫ de hijs que ſunt neceſſariaad recte viuēdū. indiget aūt ad recteviuendū ſolū virtutibus prīcipalibꝰ ſꝫetiā virtutibꝰ ſcd̓arijs et adiunctis. et ioin lege diuina ſic dant̉ ꝯmunia preceptade actibꝰ ſcd̓ariaꝝ virtutū et adiūctaꝝ.Ad. j. dd̓. magnificēcia et magnanimitas ꝑtinet ad genus fortitudinisniſi ẜm quādam magnitudīs excellenciāqͣꝫ circa ꝓpͥaꝫ materia ꝯſiderat. ea aūt queꝑtinet ad excellenciā magis cadūt ſubſilijs ꝑfectōis ꝙͣ ſub p̄ceptis neceſſitatiset ideo de magnificēciā et magnanimitate fuerūt danda precepta ſꝫ magis coſilia. afflictōes aūt et labores p̄ſentis vite ꝑtinet ad pacīam et ꝑſeueracia rōealicuiꝰ magnitudīs in eis ꝯſiderate ſedrōne ip̄ius generis. et ideo de pacieciā.ꝑſeueracia fuerūt dādā precepta. Adij. dd̓. ſic̄ ſupradictum eſt p̄cepta affimatīa et ſi ſemꝑ obliget. non tamen obligant ad ſemꝑ ſꝫ loco et temꝑe. et ideoſicut p̄cepta affirmatīa que de pacienciādant̉ ſunt accipiēda ẜm p̄paracōeꝫ animivt ſcꝫ homo ſit paratꝰ ea adimplere cumopus fuerit. ita etiā et p̄cepta paciencie.G 4 4jyAd. iij. dd̓. fortitudo ſm diſtīguitur a pacīā et ꝑſeueranciā eſt circa maxima ꝑicula in quibꝰ ē cauciꝰ āgendū. neqꝫoportet aliquid determinari in ꝑticulariquid ſit faciendū. ſꝫ pacia et ꝑſeueranciāſunt circa minores afflictōēs et labores.et ideo magis ſine ꝑiculo pōt in eis d̓terminari quid ſit agēdū maxīe ī vniuerſali.Onſequenter ꝯſiderandū eſtde tꝑacia. Et primo quidēde ip̄a temꝑaciā. Scd̓o deꝑtibꝰ eius. Terco de p̄ceptis ip̄ius. Circa tꝑanciamaūt primo ꝯſiderare oportet de ip̄a tꝑancia. Secūdo de vicijs oppoſitis. Circa primū querunt̉. viij. Prīo vtꝝ tꝑancia ſit virtus. Secūdo vtꝝ ſit virtis ſpecialis. Terco vtꝝ ſit ſolū circa ꝯcupīaset delectacōes. Quarto vtꝝ ſit ſolūca delectacōes tactꝰ. Quinto vtꝝ ſitlectacōes guſtus inqͣtū eſt guſtꝰ. vel ſolum inqͣtum eſt tactꝰ quidā Sexto queſit regula temꝑancie. Septimo vtꝝ ſitvirtus cardialis ſeu prīcipalis. Octauovtꝝ ſit potiſſima virtutū.D. j. ſic ꝓcedit̉. vi̓ tꝑancia nonſit virtꝰ. nulla enī virtꝰ repugnatinclinacōi nat̉e. eo ī nobis eſt naturalis aptitudo ad virtute vt dicit̉ in ijeth̓. ſed temꝑancia retrahit a delectac onibꝰ ad quas nat̉a inclinat vt d̓r in ij. eth̓ergo temꝑancia eſt virtꝰ.. virtutes ſunt ꝯnexe adiuice ut ſupra habitu ēſed aliqui habet tꝑanciā qui hn̄t aliasvirtutes. ml̓ti enī īueniunt̉ tꝑati qui ſuntauari vel timidi. temꝑancia eſt virtus. Po. cuilibet virtuti reſpōdet aliqd̓donū vt ex dictis pꝫ ſꝫ tꝑracie vt̓ aliqd̓ donū reſpondere. quia in ſuꝑioribꝰdona alia ſunt alijs virtutibꝰ attributa.ergo temꝑancia eſt virtꝰ. Sꝫ ꝯtra ēqd̓ augꝰ dic̄ in vj. muſice. ea eſt virtꝰ quetꝑancia noīat̉. Rn̄º dd̓. ſicut s dictūeſt de rōe virtutis eſt vt inclinet hoīemad bonū. bonū aūt hoīs eſt ẜm rōem eſſevt dyon. dic̄ in iiij. ca. de di.. et ido virtus hūana eſt que inclinat ad id qd̓ ē ẜmrōem. maxīe aūt ad hoc inclinat tꝑanciā.nam in eiꝰ noīe importat q̄dā moderacioſeu temꝑies ꝙͣ facit. et ideo tꝑancia ēvirtus. Ad. j. ergo dd̓. nat̉a inclinatin id qd̓ eſt ꝯueniēs vnicuīqꝫ. vnde homonaturaliter appetit delectacōem ſibi conueniente. qꝛ omnis homo inꝙͣtum huiōieſt rōnalis. ꝯſequens eſt delectacōesſunt homini ꝯueniētes que ſunt ẜm rōeꝫet ab hijs retrahit tꝑancia ſed pociusab hijs que ſunt ꝯtra rōem. vn̄ patettꝑanciā ꝯtrariat̉ īclinacōi nat̉e hūane