inferioribus potencijs et membris corporis ſed etiam homībus ⁊ ſubiectis quod qͥdem fit imperando. alio mō ſic inducens⁊ quodāmō diſponens. ⁊ hoc mō ratō petit aliquid fieri ab hijs qui ei nō ſubijciūt̉ſue ſint equales ſiue ſint ſuperiores. vtrūqꝫ aūt hoꝝ ſcꝫ ⁊ imperare ⁊ petere ſiue dep̄cari ordinacionē qͣndam importat ꝓutſcꝫ homo diſponit aliquid ꝑ aliud eſſe faciendū. vn̄ ꝑtinent ad racōem cuiꝰ eſt ordinare. ꝓpter quod ph̓us dic̄ in. j. eth̓. ꝙad optimā dep̄cat̉ racō. ſic autē nūc loquimur de oracōe ꝓut ſignificat quandā deprocacōem vel peticōem. ẜm ꝙ augꝰ dicitin liº de v̓bis dn̄i. ꝙͣ oracō peticō quēdā ē⁊ dam̄. dic̄ in. iij. li ꝙ oracō eſt peticō decenciū a deo. ſic gͦ patet ꝙ oraco de quanunc loquimur eſt racōis actus. Ad. j.8º dd̓. ꝙ deſideriū paupeꝝ di dn̄s exaudire. vel qꝛ deſideriū eſt cauſa petēdi cūpeticō quod̓amō ſit deſiderij interpres vl̓hoc dỉ ad oſtendendū exaudicōis velocitatem. qꝛ ſcꝫ dū adhuc aliquid ī deſideriopaupeꝝeſt deus exaudit anteqͣm oracōeꝫꝓponant ẜm illud yſa. xlv. erit qͣſi anteqͣmclament ego exaudia eos. Ad. ij. dd̓. qꝫſicut sͣ dictū eſt. voluntas mouet racōemad ſuū finem. vn̄ nihil ꝓhibet̉ mouēte voluntate actū racōnis tendere in fine caritatis qui eſt deo vniri. tendit autē racō ⁊deū qͣſi a voluntate caritatis mota dupliciter. vno quidē mō ex ꝑte eius qd̓ petit̉quia hoc p̄cipue eſt in oracōe petendū vtdeo vniamur ẜm illud psͣ. vnā pecij a dn̄ohanc requiram. vt mhabitē in domo dn̄iom̄ībus diebꝰ vite mee. alio mō ex parteip̄ius petetis quē oportet accedere ad eūa quo petit. vel loco ſic̄ ad homine. vl̓ mete ſic̄ ad deū. vn̄ dicit ibidē ꝙ qn̄ oracōibꝰniuocamus deū reuelata mente aſſumusip̄i. ⁊ ẜm hoc etiam dam. dicit. ꝙ oro eſtaſcenſus mentis in deū Ad. iij. dd̓. ꝙ ilitres actus ꝑtinent ad racōem ſpeculatiuā. vel vlterius ad rōem practicam ꝑtinꝫcauſare aliquid ꝑ modū imperij. vl̓ ꝑ modū peticonis vt dictū eſt.O. ij. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ nō ſit ꝯueniens orare. oracō enī videt̉ eſſe neceſſaria ad hoc ꝙ intimemꝰ eī a qͦpetimus id quod indigemꝰ. ſed ſicut dt̉.math̓. vj. ſcit pater veſter qꝛ omībꝰ hijs īdigetis. gͦ. nō eſt ꝯueniēs deum orarePͣ. ꝑ oracōem flectit̉ animꝰ eius qui adorat̉ vt faciat quod ab eo petit̉. ſed animꝰdei eſt immutabilis ⁊ inflexibilis. ẜm illd̓j. regͣ. xv. porro triūphator in iſrael nō parcet. nec penitudine flectet̉. gͦ nō eſt cōueniēs ꝙ deū oremus. Pͣ. liberaliꝰ eſtdare aliquid nō petenti ꝙͣ dare petēti. qꝛfit̉ ſeneca dicit. nulla res carius emit̉ qͣm q̄precibꝰ empta ē. ſꝫ deus eſt liberaliſſimꝰgͦ nō videt̉ eſſe ꝯueniēs ꝙ deū oremꝰ.Sed ꝯtra eſt qd̓ dỉ luc. xviij. oportꝫ orareet non deficere Rn̄º dd̓. ꝙ triplex fuitcirca oracōem antiquoꝝ error. quidā enīpoſtierūt ꝙ res humane nō regerent̉ diuina ꝓuidentia. ex quo ſequt̉ ꝙ vanū ſit orare et oīno deū colere. ⁊ de hijs dỉ mālach̓. iij. dixiſtis. vanus eſt qui ſeruit deoſcd̓a fuit opmio ponentiū omīa etiā in rebus humanis ex neceſſitate ꝯtingere. ſiueex immutabilitate diuine ꝓuidentie ſiueex neceſſitate ſtellaꝝ ſie ex ꝯnexione cauſaꝝ. et ẜm hoc etiam excludit̉ oracōis vtilitas. tercia fuit opinio ponentiū qͥdē reshūanas diuina ꝓuidētiā regi. ⁊ qꝛ res humane nō ꝓueniūt ex neceſſitate. ſed dicēbant ſimiliter diſpoſicōem diuine ꝓuidencie variabilem eſſe. ⁊ ꝙ or̄onibus ⁊ alijs q̄ad diuinū cultum ꝑtinent diſpoſico diuine ꝓuidētie immutāt̉. hec autē omīa ī primo liº improbata ſunt. ⁊ ideo oportet ſicinducere or̄onis vtilitate. vt neqꝫ rebꝰ diuine ꝓuidentie ſubiectis neceſſitatem inponamus. neqꝫ etiam diuina diſpoſiconemutabilem extimemꝰ. ad hmōi gͦ euid entiā etiam ꝯſiderandū eſt. ꝙ ex diuina ꝓuidentia nō ſolum diſponit̉ qui effectusfiant. ſed etiam ex quibꝰ cauſis ⁊ quo ordine ꝓueniant. inter illas aūt cauſas ſūt etiam quorūdā cauſe actꝰ humane. vn̄ oportet homīes agere aliqua nō vt ꝑ ſuos actꝰdiuinam diſpoſicōem immutet. ſed vt peractus ſuos impleant quoſdam effectꝰ ẜmordinem a deo diſpoſitum. ⁊ idem̄ etiā eſtin naturalibꝰ cauſis. ⁊ ſimile eſt etiā de oracōne. nō enī ꝓpter hoc oramus vt diuinam diſpoſicōem īmutemꝰ. ſꝫ vt impetrenus quod deus diſpoſuit ꝑ oracōes ſanctas eſſe implendū. vt ſcꝫ homīes poſtuladomereant̉ acciꝑe. qd̓ eis omīpotens deus ante ſecula diſpoſuit donare. vt gregꝰdic̄ in liº dyalogoꝝ Ad. j. dd̓. ꝙ nō ē neceſſariū nos d̓o p̄ces porrigere vt ei nr̄asindigentias vel deſideria manifeſtemꝰ. ſꝫvt nos ip̄i ꝯſideremꝰ in hijs ad diuinumauxiliū eſſe recurrendū Ad. ij. dd̓. ꝙ ſicdictū eſt. oracō nr̄a nō ordinat̉ ad immūtacōem diuine diſpoſicōis. ſꝫ vt obtineat̉nr̄is p̄cibus quod deus diſpoſuit. Ad. iijdd̓. ꝙ deus nobis multa p̄ſtāt ex ſua liberalitate etiam nō petita. ſꝫ ꝙ aliqua vult p̄ſtare nobis petentibꝰ hoc eſt ꝓpter nr̄amvtilitatē vt ſcꝫ fiduciā qͣndam accipiamꝰrecurrendi ad deū. ⁊ vt recognoſcamꝰ eūeſſe bonoꝝ noſtroꝝ auctorem. vn̄ criſoſt.dic̄. ꝯſidera qͣnta eſt tibi ꝯceſſa felicitas.qͣnta gl̓a attributa oracōibus famulari cū