o nſenſati gallate. ⁊ dominꝰ dic̄ luc. v. oſtulti et tardi corde ad credendum. ergocōuicium ſiue ꝯtumelia nō eſt pctm̄ mortale Pͣͣ. ꝙͣuis id qd̓ eſt pctm̄ veniale exgenere poſſit fieri mortale. n̄ tn̄ pctm̄ qd̓eſt ex genere mortale p̄t eſſe veniale. vt sͣhabitū eſt. ſi gͦ dicit̉ ꝯuiciū vel ꝯtumeliāeſſe pctm̄ mortale ex genere ſuo ſequeret̉ꝙ ſemꝑ eſſet pctm̄ mortale. quod videturfalſum vt patꝫ in eo qui leuiter et ex ſurreptione vel ex leui ira dicit aliqd̓ verbū cōtumelioſum nō ergo ꝯtumelia vel ꝯuiciūex genere ſuo eſt pctm̄ mortale Sed cōtra nihil meret̉ penam eterna inferni iiſi pctm̄ mortale. ſed ꝯūicium vl̓ cōtuniēlia meret̉ pena inferni. ẜm illud math̓. v.qui dixerit fratri ſuo fatue reus erit gehene ignis. gͦ ꝯūiciū vl̓ cōtunielia eſt pctm̄mortale Rn̄º dd̓. ꝙ ſicut sͣ dictū eſt v̓bainqͣntum ſunt ſoni quidam nō ſunt in nocumentū alioꝝ ſed inquantū ſignant aliqͥdq̄ quidē ſignificatio ex interiori affectu ꝓcedit. ⁊ ideo in pctis verboꝝ maxime ꝯſiderandū videt̉ ex quo effectu aliquis verba ꝓferat. cū ergo conuiciū ſeu ꝯtumeliade ſui racōne importat qͣndam dehonoracōem ſi intentio ꝓferentis ad hoc feraturvt aliquis ꝑ v̓ba que ꝓfert honorem alterius auferat hͦ ꝓprie et ꝑ ſe eſt dicere cōuicium vel ꝯtumeliam. et hͦ ē pctm̄ mortale nō minus qͣ furtū vel rapia. nō enīhomo minus amat ſuū honorē qͣ rem poſſeſſam. ſi vero aliquis v̓bum cōuicij vel cōtumelie alteri dixerit nō tn̄ animo dehonorandi ſed forte ꝓpter correctionē vl̓ ꝓpter aliquid hmōi. nō dicit ꝯuiciū vl̓ ꝯtumeliam formaliter et ꝑ ſe. ſed ꝑ accidenset materialiter inqͣntū ſcꝫ dt̉ id quod p̄t eſſe ꝯūicium vel ꝯtumelia. vn̄ hoc p̄t eſſe qn̄qꝫ pctm̄ veniale. qn̄qꝫ autē abſqꝫ om̄i pctōin quo tn̄ neceſſaria eſt diſcretio vt moderat̉e homo talibꝰ verbis vtat̉. qꝛ poſſet eſſe ita graue ꝯuicium qd̓ ꝑ incau̓tela ꝓlatuauferrēt honorē eius ꝯtra quē ꝓferreret̉et tunc poſſet hōpeccare mortaliter etiāſi nō intenderet dehonoracōem alterius.ſicut etiam ſi aliquis incaute aliū ex ludoꝑcuciens grauiter ledat culpa nō caretAd. j. sº dd̓. ꝙ eutrapelum ꝑtinet dicerealiquod leue ꝯicium nō ad dehonoracōꝫvel ad ꝯtriſtacōem eius in quē di. ſed magis cauſa delectacōis ⁊ ideo ioci. ⁊ hͦ p̄teſſe ſine pctō ſi debite circūſtantie obſeruant̉. ſi vero aliquis nō reformidet cōtriſtare eum in quē ꝓfert̉ hmōi iocoſum ꝯuicium dumō alijs riſum excitet. hoc eſt vicioſum vt ibidē dr̄ Ad. ij. dd̓ ꝙ ſic̄ licitūeſt alique verberare vel in rebus damnificare cauſa diſcipline. ita etiam et cauſa diſcipline pōt aliquis alteri quē debet̉ corrigere verbū aliquod ꝯuicioſum dicere. ⁊ hͦmo dn̄s diſcipulos vocauit ſtultos ⁊ apꝰgall̓. inſenſatos. tn̄ ſicut dic augꝰ. in li. deſermone dn̄i in mote. raro et ex magna neceſſitate obiurgacones ſunt adhibende inquibꝰ nō vt nobis. ſed vt dn̄o ſeruiat̉ īſtemus Ad. iij. dd̓ ꝙͣ cū pctm̄ cōuicij vl̓ cōtumelie ex animo dicentis dependat pōtcōtingere ꝙ ſit pctm veniale ſi ſit leue conuiciū nō multū homine dehoneſtans ⁊ ꝓferat̉ ex aliqua animi leuitate vel ex leuiira abſqꝫ firmo ꝓpoſito aliquem dehoneſtadi puta cū aliquis intendit alique per hꝰmōi verbū leuīter ꝯtriſtare.O. iii. ſic ꝓcedit̉. vl̓ ꝙ aliquis nondebeat ꝯtumelias ſibi illatas ſuſtinere. qui enī ſuſtinet cōtumeliāſibi illatam audaciā nutrit ꝯuīciantis ſedhoc nō eſt faciendū. gͦ homo nō debꝫ ſuſtinere ꝯtumeliā ſibi illata. ſed magis conuicianti reſpondere Pͣ. homo debet plꝰſe diligere ꝙͣ alium. ſꝫ aliquis nō debet ſuſtinere ꝙ alteri ꝯūicium ꝯferat̉. vn̄ di ꝓuer. xxvj. qui imponit ſtulto ſilenciū irasmitigat. gͦ etiam aliquis nō debet ſuſtinere ꝯtumelias illatas ſibi. P. nō licetalicui vindicare ſe ip̄m. ẜm illud mihi vnidicta et ego retribua. ſed aliquis nō reſiſtendo ꝯtumelie ſe vindicat. ẜm illud criſ.ſi vindicare vis ſile et funeſtam ei dediſtiplaga. gͦ aliquis nō debet ſilendo ſuſtinere verba ꝯtumelioſa ſꝫ magis reſpondere.Sed ꝯtra eſt qd̓ dỉ in psͣº. qui inquirebant mala mihi locuti ſunt ranitates. ⁊ poſtea ſubdit. ego autē tanꝙͣꝫ ſurdus nō audiebam et ſicut mutus non apperiens osſuū Rn̄º dd̓. ꝙ ſic pacientia neceſſaria ēin hijs que cōtra nos fint. ita etiā in hijsq̄ ꝯtra nos dicunt̉. p̄cepta autē pacientiein hijs que ꝯtra nos fiunt ſunt in preparacōne anime habenda. ſic augꝰ. in liº. de ẜmone dn̄i in monte exponit illud p̄ceptūdn̄i. ſi quis ꝑcuſſerit te in vnam maxillamprebe ei ⁊ aliam vt ſcꝫ homo ſit ꝑatus hocfacere ſi opus fuerit. nō tn̄ ſemꝑ tenet̉ facere actū qꝛ nec ip̄e dn̄s hoc fecit. ſed cūſuſcepiſſet alapam dixit quid me cedis. vthabet̉. jo. xviij. ⁊ idco etiā circa v̓ba cōtumelioſa que ꝯtra nos dicunt̉ eſt idē intelligendū tenemur enī habere animū ꝑatuad cōtumelias tollerandas ſi expediēs fuerit. qn̄qꝫ tn̄ oportet vt ꝯtumeliam illatarepellamus maxime ꝓpter duo. primo quide ꝓpter bonum eius qui ꝯtumeliā infertvt videlicet eius audacia reprimat̉ et decetero talia non atteptet. ẜm illud ꝓuer.xxvj. rn̄de ſtulto iuxta ſtulticiā ſuā ne ſibiſapiens videat̉. alioº ꝓpter bonū multorū