ij. q. viij. accuſationes ꝑſone ſine ſcriptonunqͣm recipiant̉ Rn̄º dd̓. ꝙ ſic̄ sͣ dictūeſt qn̄ in crimibus ꝑ modū accuſationis agit̉ accuſator ꝯſtituit̉ ꝑs. ita ꝙ iudex īteraccuſatorem ⁊ eū qui accuſat̉ mediꝰ ꝯſtituit̉ ad examen iuſtitie in qūo oportꝫ quātū poſſibile eſt ẜm certitudinem ꝓcedereqꝛ vero ea que verbotenꝰ dicunt̉ facile labūtur a memoria nō poſſet iudici eſſe certū quid et qualiter dictū ſit cū debet proferre ſentētiam niſi eſſet ī ſcriptis redactu⁊ ideo rōnabiliter inſtitutū eſt vt accuſatio ſic ⁊ alia que in iudicio agūtur redigatur in ſcriptis. Ad. j. 8º dd̓. ꝙ difficileeſt ſingula v̓ba ꝓpter eoꝝ multitud inē etvarietatem retinere cuiꝰ ſignū eſt ꝙ ml̓tieadem v̓ba audientes ſi interrogarent̉ nōrefferrent ea ſimiliter etiā poſt modicūtempus et cū modica verboꝝ differentiaſenſum variat. ⁊ ideo ſi poſt modicū tēpꝰdebeat iudicis ſententia ꝓmulgari. expedit tn̄ ad certidinem iudicij vt accuſacō redigat̉ in ſcriptis. Ad. ij. dd̓. ꝙ ſcripturanō ſolū neceſſaria eſt ꝓpter abſentiam ꝑſone que ſignificat vl̓ cui eſt aliqͥd ſignificadum vl̓ etiam ꝓpter dilaconem tēporis vidictū eſt. ⁊ ideo dic̄ cano ꝑ ſcripta nulliꝰaccuſatio ſuſcipiat̉ intelligendū eſt ab abſente qͥꝑ epl̓am accuſacōem mittat. nō tamen excludit̉ quin cū p̄ſens fuerit neceſſaria ſit ſcript̉a Ad. iij. dd̓ ꝙ denunciatornō obligat ſe ad ꝓbandū. vn̄ nec punit̉ ſiꝓbare nequiuerit ⁊ ꝓpter hoc in denūciācōne nō eſt neceſſaria ſcriptura. ſed ſufficit ſi aliquis verbo denūciet eccleſie que exofficio ſuo ꝓcedet ad frīs emēdacōem.D. iij. ſic ꝓcedit̉. vt̓ ꝙ accuſacō n̄reddat̉ iniuſta ꝑ calumnia p̄uaricōem et tergiuerſionē. qꝛ ſic dỉ. ij.q. iij. calumniari eſt falſa crimīa intēdere.ſed qn̄qꝫ aliquis alteri faſum crimen obijcit ex ignorantia facti que excuſat. gͦ vl̓ ꝙnō ſemꝑ reddat̉ iniuſta accuſatio ſi ſit calumnioſa. Po. ibidem dicit̉. ꝙ p̄uaricarieſt vera crimīa abſcondere. ſed hͦ nō videtur eſſe illicitū. qꝛ homo nō tenet̉ ad omīacrimina detegēda vt s dictū eſt. gͦ videt̉ꝙ accuſatio nō reddat̉ iniuſta ex p̄uaricacone. Pͣ. ſic ibidem dỉ tergiuerſari eſt īvniuerſo ab accuſacōe deſiſtere. ſꝫ hͦ abſqꝫiniuſtitia fieri p̄t. di̓ enī ibidem. ſi quempenituerit crimīaliter accuſacōem ⁊ inſcripcōem feciſſe de eo qd̓ ꝓbare nō potueritſi ei cū accuſato innoſcente ꝯuenerit inuicem ſe abſoluant. gͦ accuſatio nō reddit̉iniuſta ꝑ tergiuerſionē. Sed ꝯtra ē qd̓ibidem di accuſatoꝝ temeritas tribꝰ modis detegit̉. aūt enī calumniant̉ aūt pͥuaricant̉ aut tergiuerſant̉. Rn̄º dd̓. ꝙ ſic̄dictū eſt accuſatio ordinat̉ ad bonū ꝯmūeqd̓ intendit̉ ꝑ cognicōem crimīs. nullusautē debet nocere alicui iniuſte vt bonūꝯmune ꝓmoueat. ⁊ ideo in accuſacōne duplici racōe ꝯtingit eſſe pctm̄. vnoº ex eo ꝙaliquis iniuſte agit ꝯtra eū qui accuſaturcrimina falſa ei imponendo qd̓ eſt calumniari. alio mō ex ꝑte reipublice cuiꝰ bonūprincipaliter intendit̉ in accuſacōe dumaliquis impedit malicioſe punicōem pctīquod iteꝝ dupliciter ꝯtingit. vnoº fraudem in accuſacōe adhibendo. ⁊ hͦ ꝑtinetad p̄uaricacōem. nā p̄naricator qͣſi varicator qꝛ aduerſam ꝑtem adiuuat ꝓdita cauſa ſua. alio mō tollit̓ ab accuſacōne deſiſtendo quod eſt tergiuerſari. in hͦ enī ꝙdeſiſtit ad hoc ꝙ ceꝑat quaſi tergū vertere videt̉ Ad. j. gͦ dd̓. ꝙ homo nō debꝫad accuſacōem ꝓcedere niſi de re omninoſibi certa in qua ignorantia facti locū nōhabeat. nec tn̄ qui falſum crimen alicui imponit calumniat̉. ſꝫ ſolū qui ex malicia infalſam accuſacōem ꝓrumpit. ꝯtingit enīqn̄qꝫ ex animi leuitate ad accuſacōem ꝓcedere. qꝛ ſcꝫ aliquis nimis facile credit qd̓audiuit. ⁊ hoc temeritatis eſt. aliqn̄ autēex iuſto errore mouet̉ aliquis ad accuſandū que omīa ẜm prudentiā iudicis debētdiſcerni. vt nō ꝓrumpat eū calumniatumfuiſſe qui ex leuitate animi vl̓ ex iuſto errore in falſam accuſacōnem ꝓrumpit Adij. dd̓ ꝙ nō quicūqꝫ abſcondit vera crimīap̄uaricat̉. ſed ſolū ſi fraudulenter abſcondit ea de quibꝰ accuſacōem ꝓponit colludens cū reo ꝓprias ꝓbacones diſſimilando ⁊ falſas accuſacōes admittendo Adiij. dd̓ ꝙ tergiuerſari eſt ab accuſacōne deſiſtere omnino aīm accuſandi deponēdonō qualitercūqꝫ ſꝫ inordinate. ꝯtingit aūtaliquem ab accuſacōne deſiſtere ordinateabſqꝫ vicio dupliciter. vnoº ſi in ip̄o accuſationis ꝓceſſu ꝯgnouerit eſſe falſū id d̓ qͦaccuſauit. ⁊ ſic pari ꝯſenſu ſe abſoluūt accuſator ⁊ reus. alioº ſi princeps ad quemꝑtinet cura boni ꝯmunis qd̓ ꝑ accuſacōeꝫintendit̉ accuſacōem aboleuerit.D. iiij. ſic ꝓcedit̉. vl̓ ꝙ accuſator qͥin ꝓbacone defecerit nō teneaturad penam talionis. ꝯtingit enī qn̄qꝫ aliquē ex iuſto errore ad accuſacōem ꝓcedere in quo caſu iudex accuſatorē abſoluit. vt dt̉. ij. q. iij. nō gͦ accuſator qui in ꝓbacone defecerit tenet̉ ad penā talionis.Pͣ. ſi pena talionis ei qui iniuſte accuſat ſit iniungēda. hoc erit ꝓpter iniuriamin aliquem ꝯmiſſam. ſed non ꝓpter iniurian commiſſam in ꝑſonam accuſati quia ſicprinceps nō poſſit hanc penam remittere. nec etiam ꝓpter iniuria illatam in rem