Druckschrift 
Summa theologiae : P. 2,2
Einzelbild herunterladen
 

D. vij. ſic ꝓcedit̉. vl̓ peccatoreſſeip̄os diligāt. illud em̄ qd̓ eſt prīcipiū peccati maxime in pctōribꝰinuenit̉ ſed amor ſui eſt principiū peccatidicit em̄ augꝰ. in. xiiij. de ci. dei. facitciuitatē babilonis. peccatores maximeamāt ſeip̄os P. peccatū tollit naturam. ſed hoc vnicuiqꝫ ꝯuenit ex ſua natura diligat ſeip̄m. vn̄ etiā creature irrōnales natural̓r appetūt ꝓpͥuꝫ honū puta ꝯẜuacōem ſui eſſe et aſia huiōi. peccatores diligūt ſeip̄os jꝯ. omībꝰ eſt diligibile bonū vt dyo. dicit. iiij. ca. de di.no. ſꝫ multi peccatores reputat ſe bonos multi peccatores ſeip̄os diligūt Sedꝯtra eſt qd̓ dỉ in psͣ. qui diligit iniquita odit aīaꝫ ſuā Rn̄º dd̓. amare ſeip̄mvnoº ꝯmune eſt omībꝰ. alioº ꝓp̓um eſt bonoꝝ. tercioº ꝓpͥum eſt maloꝝ. em̄ aliqͥsamet id qd̓ ſeip̄m eſſe extimat ꝯue eſtomībꝰ. homo autē dỉ eſſe aliquid dupl̓r.vnoº ẜm ſuā ſubſtāciā et naturā et ẜmom̄s extimāt bonū ꝯmūe ſe eſſe id qd̓ ſūt.ſcꝫ ex aīa et corꝑe ꝯpoſitos et ſic etiā om̄shoīes boni et mali diligūt ſeip̄os inqͣntūdiligūt ſuiip̄oꝝ ꝯẜuacōem. alioº dt̉ homoeſſe aliquid ẜm principalitatē ſic̄ prīcepsciuitatis di eſſe ciuitas. vn̄ qd̓ principesfaciūt dỉ ciuitas facere. ſic autē omēsextimāt ſe eſſe id qd̓ ſunt. principale emīhomīe eſt mens rōnalis ſcd̓ariū autē ē natura ſenſitiua et corꝑalis quoꝝ primū apoꝰ. nomīat interiore hoīeꝫ ſcd̓m exteriorem vt patꝫ. ij. ad coꝝ. v. boni autem extimāt principale in ſeip̄is rōnalē naturā ſiue interiorē hoīem. vn̄ ẜm hoc extimāt ſeeſſe qd̓ ſunt. mali aūt extimāt principalein ſeip̄i s naturā ſenſitiuā et corꝑalē ſcꝫ exteriorē hoīem. vn̄ recte ꝯgnoſcentesſeip̄os. vere diligūt ſeip̄os ſed diligūtid qd̓ ſeip̄os reputat. boni aūt vere ꝯgnoſcentes ſeip̄os vere ſeip̄os diligūt. et hocꝓbat ph̓s in. ix. eth̓. quīqꝫ ſunt amicicie ꝓp̓a vnuſqͥſqꝫ em̄ amicꝰ primo quidēvult ſuū aīcū eſſe viuere. ſcd̓o vult ei boria. terco oꝑat̉ bona ad ip̄m. qͣrto cōuiuitei delectabiliter. quīto ꝯcordat ip̄o. q. eodē delectatꝰ et ꝯtriſtatꝰ. et ẜm hocboni diligūt ſeip̄os qͣntū ad interiorē homine quia etiam volūt ip̄m ꝯẜuari in ſuaintegritate et optāt ei bona eiꝰ ſunt bona ſpūalia et etiā ad aſſeq̄nda oꝑa intendūt delectabilit̓ ad cor ꝓpͥum redeuntqꝛ ibi inueniūt bonas cogitacōes in pn̄tiet memoriā p̄teritoꝝ bonoꝝ et ſpem futūroꝝ bonoꝝ ex quibꝰ delectacō cauſat̉. ſil̓iter etiā patuūt̉ in ſeip̄is volūtatis diſſenſione. qꝛ tota aīa eoꝝ tendit in vnum.ecōtrario autē mali volūt ꝯẜuari integritatē interioris hoīs. neqꝫ appetūt eiuſſpūalia bona. neqꝫ ad hoc oꝑant̉ neqꝫ delectabile eſt eis ſecū ꝯuiuere redeūdo adcor. qꝛ inueniūt ibi mala et p̄ſenciā et ꝑterita et futura abhorret. neqꝫ etiam ſibiip̄is ꝯcordat ꝓpt̓ ꝯſciēciā remordēte. ẜmpsͣ. arguā te et ſtatua ꝯtra faciē tuā. eteadē ꝓbari p̄t. mali amat ſeip̄os ẜm corrupcōem exterioris hoīs. ſic aut boniamat ſeip̄os Ad. j. go dd̓ amor ſuieſt principiū peccati eſt ille qui eſt ꝓpͥusmaloꝝ ꝑueniēs vſqꝫ ad ꝯtēptū dei vt ibidem dỉ mali etiā ſic ꝯcupiūt exteriorabona ſpūalia ꝯtemnunt Ad. ij. dd̓et ſi natural̓ amor et ſi total̓r tollat̉ amalis tn̄ ī eis ꝑuertit̉ modū vt dictū ē.Ad. iij. dd̓ mali iqͣntū extimat ſe bonos ſic aliquid ꝑticipant amore ſui. n̄ˡtn̄ eſt iſta vera ſui dilecto ſꝫ apparens etia eſt poſſibil̓ in his q̓valde ſūt mali.D. viij. ſic ꝓcedit̉. videt̉ ſitde neceſſitate caritatis vt inimicidiligāt̉ dicit em̄ augꝰ. in encherid̓ magnū bonū diligere īimicos ētante ml̓titudīs qͣnta credimꝰ exaudiri. in oroe di dimitte nobis d̓bita noſtraſꝫ nulli dimittit̉ peccatū ſine caritate. qꝛvt diʳ ꝓuer. x. viiiuerſa delicta oꝑit caritas. ē de neceſſitate caritatis diligere inimicos P. caritas tollit natura. ſꝫ vnaq̄qꝫ res etiā irrōalis naturaliterodit ſuū ꝯtrariū ſicutōuis lupū et aqua īgnem. caritas facit inimici diligatur H. caritas agit ꝑpera. ſed hoc videt̉ eſſe ꝑuerſum aliquis diligat inimicos ſicut et aliquis odio habeat aīcos.vn̄. ij. reg̓. xix. exꝓbrādo dic̄ jo ab ad dauid. diligis odiētes te et odio habes diligentes te. caritas facit vt inimici diligant̉ Sed ꝯtra eſt qd̓ dn̄s dic math̓.v. diligite inimicos veſtros Rn̄º dd̓dilecto inimicoꝝ tripl̓r p̄t ꝯſiderari. vnoquidem modo. vt iimicidiligāt̉ inqͣntuꝫſunt inimici et hoc eſt ꝑuerſum et caritatirepugnas. qꝛ hoc eſt diligere malū alterius. alio modo poteſt accipi dilecto inimicoꝝ qͣntū ad natura ſcꝫ in vniuerſali. ſicdilectio inimicoꝝ eſt de ne ceſſitate caritatis vt ſcꝫ aliquis diligens deum et ꝓximum ab illa generalitate dilectōiſ ꝓximinmicos ſuos excludit. tercō modo poteſt ꝯſiderari dilecto inimicoꝝ in ſpecialivt ſcꝫ aliquis in ſpeciali moneat̉ motū dilectionis ad inimicum. et iſtud eſt deneceſſitate caritatis abſolute qꝛ nec etiāmoueri motū dilectōis in ſpeciali ad quoſlibet homīes ſingulariter eſt de neceſſitate caritatis qꝛ eſſꝫ impoſſibile eſt tamē neceſſitate caritatis ẜm ꝑ̄ꝑacōem aīmi