poteſt aliqn̄ ſperare beatitudinē eternā.Pͣ. ea q̄ a deo petimꝰ ſꝑamus obtinereab eo. ſꝫ a d̓o petīꝰ ꝙ alios ad btītudemēeternā ꝑducat. ẜm illd̓ iaco. vlti. orate ꝓinūicē vt ſalue mī. ergo poſſumꝰ alijs ſꝑare beatitudinē eternā P. ſpes et deſꝑacō ſunt de eodē. ſed aliquis poteſt deſꝑare de beatitudine eterna alicuiꝰ. alioquinfruſtra diceret augꝰ in liº de verbis dn̄i.de nemīe eſſe deſꝑandū dum viuit. ergoetiā poteſt ſꝑare aliquis alteri vitā eternam. Sed ꝯtra eſt ꝙ augꝰ dic̄ in enche.ꝙ ſpes nō eſt niſi reꝝ ad deū ꝑtinēciū. qͥeaꝝ ſpem gerere ꝑhibet̉. Rn̄º dd̓ ꝙ ſpēſpoteſt eſſe alicuiꝰ dupl̓r. vno modo abſolute. ⁊ ſic eſt ſoliꝰ boni ardui ad ſe ꝑtinētis. alioº ex p̄ſumpcōe alterius. et ſic pōteſſe etiā eoꝝ q̄ ad aliū ꝑtinēt. ad cꝰ euidēciam ſciendū eſt. ꝙ amor et ſpes ī hͦ differunt ꝙ amor imꝑtat qͣnda vnionē amātis ad amatū. ſpes autē imꝑtat qͣndā motum ſiue ꝓtenſionē appetitꝰ in aliqd̓ bonum arduū. vnio autē eſt aliquoꝝ diſtinctoꝝ. et ideo amor directe poteſt reſpicere aliū quē ſibi aliquis vnit ꝑ amorē habens eū ſicut ſeip̄m. motꝰ autē ſemꝑ ē adpp̓um terminū ꝓporcionatū mobili et id̓oſpes directe reſpicit ꝓp̓um bonū. nō autēꝙ ad aliū ꝑtinet. ſed p̄ſuppoſita vnione amoris ad alteꝝ iam aliquis poteſt ſperare et deſiderare alteri vitā eternā inqͣntuꝫeſt ei vnitꝰ ꝑ amorē. et ſicut eſt eadē v̓tꝰcaritatis q̄ quis diligit deū. ſeip̄m et ꝓximū. jta etiā eſt eadē virtus ſpei qua quisſꝑat ſibiip̄i et alij. et per hoc patet reſpōſio ad obiecta.D. iiij. ſic ꝓcedt̉. vt̓ ꝙ aliq̓s poſſitlicite ſꝑāre in homīe. ſpei em̄ obiectū eſt beatitudo eterna. ſꝫ ad beatitudinē eterna ꝯſeq̄ndaꝫ adiuuamur patrocinijs ſanctoꝝ dic̄ em̄ gregꝰ ī priº dyalog̓. ꝙ p̄deſtinacō iuuat̉ p̄cibꝰ ſanctoꝝ.ergo aliquis poteſt in homīe ſꝑare Pºſi nō poteſt aliquis ſꝑare in homīe nō eſſꝫreputandū alicui in viciū ꝙ in eo aliquisſꝑare nō poſſit. ſed hoc de quibuſdā in viciū dicit̉. vt patꝫ ie. ix. vnuſqͥſqꝫ a ꝓximoſuo ſe cuſtodiat. et ī omī fratre ſuo nō habeat fiduciā. ergo licite poteſt aliqͥs ſꝑare in homīe P. peticō ē īterp̄tatiua ſpeiſicut dictū eſt. ſed licite poteſt homo aliquid petere ab homīe. ergo licite poteſtſꝑare de eo Sed ꝯtra ē qd̓ dt̉ hie. xvij.maledictꝰ homo qui ꝯfidit in homine.Rn̄º dd̓ ꝙ ſpes ſicut dictū eſt duo reſpicit. ſcilicꝫ bonū qd̓ obtinere ītendit. ⁊ auxiliū ꝑ qd̓ illud bonū obtinet̉ bonū auteꝫqd̓ aliquis ſperāt obtinēdū. habꝫ rōeꝫ cauſe finialis. auxiliū aūt ꝑ qd̓ aliquis ſperatillud bonū obtinere habꝫ rōem cauſe efficientis. in fine autē vtriuſqꝫ cauſe inuenit̉principale et ſecūdariū. principalis em̄ finis eſt finis vltimꝰ ſecūdariꝰ autē finis ebonū qd̓ eſt ad finē. ſimil̓r principal̓ cauſa agens eſt primū agēs ſcd̓aria vero cauſa efficiens eſt agens ſcd̓ariū inſtrumētale ſpes autē reſpicit beatitudinē eternamſicut fine vltimū. diuinū aūt auxiliū ſicutprinā cauſam inducentē ad beatitudinēſicut ergo nō licꝫ ſꝑare aliqd̓ bonuꝫ p̄terbeatitudinē ſicut vltimū finē. ſed ſolū ſitid qd̓ eſt ad finē beatitudīs ordinatū. itaetiam nō licꝫ ſꝑare de aliquo homīe vel d̓aliqͣ creatura ſic de prima cauſa mouēte ībeatitudinē. licꝫ autē ſꝑare de aliquo homīe vel de aliqua creatura. ſicut de agēteſcd̓ario et inſtrumētali ꝑ qd̓ om̄s adiuuātur ad q̄cunqꝫ bona ꝯſeq̄nda ī beatitudine ordinandā. et hͦ modo ad ſanctos couertimur. et ab homībꝰ etiā aliqua petīꝰet vituꝑant̉ illi de quibꝰ aliquis ꝯfiderenō poteſt ad auxilium ferendū. et ꝑ hocpatet reſponſio ad obiectaD. v. ſic ꝓcedit̓. vt̓ ꝙ ſpes nō ſit v̓tus theologica. virtus em̄ theologica eſt q̄ habet deū ꝓ obiecto. ſꝫſpes nō ſolū habꝫ deū ꝓ obiecto. ſed etiāaſia bona q̄ a deo obtinere ſꝑamꝰ. gͦ ſpeſnō eſt virtus theologica H. virtꝰ theologica nō ꝯſiſtit ī medio duoꝝ vicioꝝ. vtſupra habitū eſt. ſed ſpes ꝯſiſtit ī mediop̄ſumpcōis et deſꝑacōis. ergo ſpes nō eſtvirtus theologica Po. expectacō ꝑ̄tinetad lōganimitate. q̄ eſt ꝑs fortitudīs. cuꝫergo ſpes ſit q̄dam expectaco vt̉ ꝙ ſpesnō ſit virtus theologica ſꝫ moral̓ Pꝯ. obiectū ſpei eſt arduū. ſed tendere in arduum ꝑtinet ad magnanimitate q̄ eſt virtꝰmoralis. ergo ſpes eſt virtus moral̓ et nōtheologica Sed ꝯtra ē ꝙ. j. ad coꝝ. xiijꝯnumerat̉ ſpes fidei ⁊ caritati q̄ ſunt virtutes theologice. Rn̄º dd̓ ꝙ cū differēcie ſpecifice ꝑ ſe diuidant genꝰ oꝑtet attendere. vnde habeat ſpes rōem v̓tutis adhoc vt ſciamꝰ ſub quā differēcia virtutiscollocetur. dictū ē aūt ſupra ꝙ ſpes habꝫrōem v̓tutis ex hoc ꝙ attingit ſup̄mam regulam hūanoꝝ actuū que attingit ⁊ ſicutprimā cauſam efficiētem inqͣntū eius auxilio innitit̉. et ſicut vltima cauſam finalē inqͣntū in eiꝰ fruicōe beatitudine expectatet ſic patet ꝙ ſpei inqͣntū eſt virtus principale eius obiectū eſt deus. cū ergo ī hͦꝯſiſtit raco v̓tutis theologice. ꝙ deū habeat ꝓ obiecto vt sͣ dictū eſt. manifeſtuꝫeſt ꝙ ſpes eſt virtus theologica. Ad. j.ergo dd̓. ꝙ quecunqꝫ alia ſpes adipiſci expectat ſperat ī ordīe ad deū ſic̄ ad vltimū
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten