LX11vniꝰ. ſi autē heretici reuertentes ſemꝑ reciꝑent̉. vt ꝯſeruarent̉ in vita et alijs tꝑalibꝰ bonis. poſſꝫ in p̄iudiciū alioꝝ ſalutishoc eſſe. tum quia ſi relaberentur alios inficerēt. tum etiā qꝛ ſi ſine pena euaderetaliqui ſecuriꝰ in hereſim relaberent̉. dicit̉em̄ ecc. ix. ex eo qd̓ nō cito ꝓfert̉ ꝯtra malos ſentencia abſqꝫ vllo timore ꝑpetrantfilij hominum mala. et ideo eccleſia quidem primo reuertētes ab hereſi non ſolūrecipit ad penifenciā ſed etiam ꝯſeruateos in vita. ⁊ interdū reſtituit eos diſpēſatiue ad eccleſiaſticas dignitates quaspriꝰ habebat ſi videant̉ vere ꝯuerſi. ⁊ hꝓ bono pacis freq̄nter legit̉ eſſe factū. ſꝫquādo recepti interdū relabūt̉ videt̉ eſſeſignū incōſtancie circa fidē eoꝝ. ⁊ ideo vlteriꝰ redeūtes recipiūtur quidē ad penitenciā. nō tn̄ vt liberent̉ a ſentēcia mortisAd. j. ergo dd̓. ꝙ in iudicō dei ſemꝑ recipiūt̉ redeūtes. qꝛ deꝰ ſcrutator eſt cordiu et vere redeūtes ꝯgnoſcit. ſed hoc etcleſia imitari nō poteſt. p̄ſumit em̄ eos nōvere reuerti qͥ cū recepti fuiſſent iteꝝ ſūtrelapſi. et ideo eis viam ſalutis non denegat ſed a ꝑiculo mortis eos nō tuetur.Ad. ij. dd̓. ꝙ dn̄s loquit̉ petro de peccato in eū ꝯmiſſo ꝙ eſt ſemꝑ dimittēdū vtfratri redeūti parcat̉. non autē intelligit̉de peccato in ꝓximū vl̓ in deū ꝯmiſſo. qꝛnō eſt noſtri arbitrij dimittere. vt hiero.dicit. ſed in hac lege eſt modꝰ ſtatutꝰ ẜmꝙ ꝯgruit honori dei et vtilitati ꝓximoꝝAd. iij. dd̓. ꝙ alij infideles qͥ nūqua fidem acceperāt ꝯuerſi ad fide nodū oſtendūt aliqd̓ ſignū incōſtacie circa fidē. ſicutheretici relapſi. et ideo non eſt ſimilis ratio de vtriſqꝫ.Einde ꝯſiderandū ē de aꝓpoſtaſia Et circa hoc q̄runt̉. ij.Primo vtꝝ appoſtaſia ad ifidelitatē ꝑtineat Secūdo.vtꝝ ꝓpt̓ appoſtaſiā a fide ſubditi abſoluantur a dominio preſidenciumappoſtatarum.D. j. ſic ꝓcedt̉. vt̓ ꝙ appoſtaſia nōꝑtineat ad infidelitatē. illud eniꝫqd̓ eſt omnis peccati pr incipiū novidet̉ ad infidelitatem ꝑtinere. qꝛ multapeccata ſine infidelitate exiſtūt. ſꝫ appoſtaſia videt̉ eſſe omīs peccati prīcipiū. dtem̄ ecc. x. iniciū ſuꝑbie homīs appoſtatarea deo. et poſtea ſubdit̉ iniciū omīs peccati ſuꝑbia. gº appoſtaſia n̄ ꝑtinet ad īfidelitatem Pͣ. infidelitas ī intellectu conſiſtit. ſed appoſtaſia magis videt̉ ꝯſiſtere īexteriori oꝑe vel ſermone. aut etiā ī interiori volūtate. dicit̉ em̄ ꝓuer. vj. homo appoſtata vir mutilis gradiens ore ꝑuerſoaniiuit occulis terit pede digito loquiturprauo corde machinat̉ malū et in omī tēpore jurgīa ſeminat. ſi quis etiā ſe circumcideret vl̓ ſepulcꝝ machimēti adorarꝫ appoſtata reputaret̉. ergo appoſtaſia nō ꝑtinet directe ad infidelitatē Pͣ. hereſisqꝛ ad infidelitatē ꝑtinet eſt q̄dam determinata ſpeciēs infidelitatis. ſi ergo appoſtaſia ad infidelitate ꝑtineret. ſeq̄returꝙ eſſet q̄dam determīata ſpecies infidelitatis. ꝙ nō videt̉ ẜm p̄dicta. nō ergo appoſtaſia ad infidelitatē ꝑtinet. Sꝫ ꝯtraeſt ꝙ dicit̉. jo. vj. multi ex diſcipul̓ eiꝰ abierunt retro ꝙ eſt apoſtatare de quibus sͣdixerat dn̄s. ſunt quidē ex vobis qui noncredūt. ergo appoſtaſia ꝑtinet ad infidelitatem Rn̄º dd̓. ꝙ appoſtaſia imꝑtat retroceſſione qͣndam a deo qͥ quidē diuerſimode fit. ẜm diuerſos modos quibus homo deo ꝯiungit̉. primo nāqꝫ ꝯiungit̉ homo deo ꝑ fide. ſcd̓o ꝑ deuota ⁊ ſubiectāvolūtatem ad obediēdū p̄ceptis eiꝰ. tercoꝑ aliqua ſpecialia ad ſuꝑerogacōeꝫ ꝑtinecia. ſicut ꝑ religione et clericatura vl̓ ſacꝝordinē remoto autem poſteriori remanetpriꝰ. ſꝫ nō ꝯuertit̉. ꝯtingit aliqͣꝫ aūt appoſtatare ado retrocedēdo a religione quaꝓfeſſus ē. vl̓ ab ordīe que ſuſcepit. ⁊ h̓ dt̓appoſtaſia religionis ſeu ordinis ꝯtingitautē alique appoſtatare a deo ꝑ mentē repugnatem diuinis mādatis quibꝰ duabꝰappoſtaſijs exiſtentibꝰ adhuc poteſt remanere homo deo ꝯiunctꝰ ꝑ fide. ſed ſi afide diſcedat. tūc oīno a deo retrocederevidet̉. et ideo ſimpliciter et abſolute eſtappoſtaſia ꝑ quā aliqͥqͥs diſcedit a fide q̄vocat̉ appoſtaſia ꝑfidie. et ẜm hūc modūappoſtaſia ſimpl̓r dicta ad fidelitatē ꝑtinet Ad. j. ergo dd̓. ꝙ obiectio illa ꝓcedit de ſcd̓a appoſtaſia q̄ imꝑtat volūtatēa mādatis dei reſiliente. q̄ inuenit̉ in omīpeccato mortali Ad. ij. dd̓. ꝙ ad fidemꝑtinet nō ſolū credulitas cordis. ſed etiaꝫꝓteſtacō exterioris fidei ꝑ exteri ora v̓baet facta. nā ꝯfeſſio eſt actus fidei et perhunc etiā modū qͥdam exteriora verba vl̓oꝑa ad infidelitate ꝑtinet. inqͣntū ſunt īfidelitatis ſigna. ꝑ modū quo ſignū ſanitatis ſanū dicit̉. autoritas autē inducta.et ſi poſſet int̓elligi de omī apoſtaſia. veriſſime tamē ꝯtingit ī apoſtaſia a fide. qꝛem̄ fides eſt primū fūdamētū reꝝ ſperandaꝝ. et ſine fide. impoſſibile eſt placeredeo ſublata fide nihil remanet in homīeqd̓ poſſet eſſe vtile ad ſalutem eterna. etꝓpter hͦ primo appoſtata dicit̉ vir mutil̓.fides etiā eſt vitā anime. ẜm illd̓ rō. j. iuſtus ex fide viuit. ſic gͦ ſublata vitā corꝑali omīa membra et ꝑtes hoīs a debita
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten