cauſalitatem eꝰ ⁊ eminētiam ſupͣ cāta⁊ qͥ remouēt ab ip̄o īperfcās ꝯditioēseffectuum Trinitas aūt perſonarumnon p̄t ꝑcipi ex ip̄a cauſalitate diuinacū ip̄a cauſalitas ſit ꝯmunis toti trinitati nec etꝭ dicỉ ſcd̓m remotionem tm̄vnde nullo mō demonſtratiue ꝓbaripoteſt deum eē trinū ⁊ vnum ¶ Ad primū ergo dicenduꝫ ꝙ ea q̄ in creaturisſunt plura in d̓o ſunt vnum ſcd̓m remEt iō qͣꝫuis in quolibet ente creato inueniatur aliqua trinitas ex hoc tn̄ neceſſario non poteſt ꝯcludi ꝙ in d̓o ſintaliqua tria niſi ſcd̓m rōem ⁊ hec pluralitas non ſufficit ad diſtinctionem ꝑſonarum Ad ſcd̓m dicendū ꝙ perfectio ternarij inuenitur in deo etiam ſecūdum een̄tie vnitatem non quia ip̄aeen̄tia numeretur ſed qꝛ v̓tute ꝯtinetomnis nu̓i ꝑfectionem vt d̓ in ariſmetrica boecij Ad terciū dicenduꝫ ꝙ etiāremota diſtinctione ꝑſonarū eſt eqͣlitas in diuinis ſcd̓m ꝙ dei ſapiā ſue potentie equatur. vl̓ p̄t dici ꝙ in equalitate ē duo ꝯſiderare ſcilꝫ pluralitatemſuppoſitoꝝ inter q̄ attenditur equalitas et vnitatem quātitatis q̄ eſt ratioequalitatis Reductio gͦ inequalitatisad eqͣlitatem non fit roē pluralitatisſuppoſitoꝝ ſed rōe cauſe qꝛ ſicut eqͣlitas ē cauſa vnitatis ita mneqͣlitas ē cauſa pluralitatis Et ideo opꝫ ꝙ cauſa eqͣlitatis ſit an̄ cauſam inequalitatis. nōꝙ an̄ quelibet inequalia ſint aliqͣ equalia alias oꝑteret in ordine nu̓orum eēaliquid an vnitatem ⁊ dualitatem q̄ ſt̓inequalia l̓ in ip̄a vnitate inueniri pluralitatem Ad qͣrtum dicendū ꝙ qͣꝫuisomne equiuocū reducat̉ ad vniuocūnon tn̄ opꝫ ꝙ genera equiuoca ad vniuocam reducatur ſed ad generās qd̓ ēin ſe vniuocum In rebus em̄ naturalibus videmꝰ ꝙ gn̓ationes eqͥuocē ſt̓priores generationibꝫ vniuocis eo ꝙcauſe equiuocē habeant influentiā ſuper totam ſpēm non aūt cauſe vniuoce ſed ſolum ſupͣ vnum indiuiduū. vnde ſunt quaſi inſtrumenta cauſarū eqͥuocarum ſicut corꝑa inferiora corpo

ex hoc homo non p̄t habere vitam iocūdam ſine ꝯſortio qꝛ non habet in ſevnde ſibi quātum ad ōnia ſufficiat Etꝓpter hoc aiālia que habēt in ſe ſingula vn̄ ſibi ſufficiant ꝯſortium vite nonrequirūt ſed ſunt ſolitaria. deus autēmaxime ē ſibi ſufficiēs vn̄ remota diſtinctione ꝑſonarū adhuc manet in eoiocūditas ſumma Ad vi. dicendum ꝙin deo idem intelligens ⁊ intellectumEt iō non opꝫ ꝙ ex hoc ꝙ intelligit ponatur in eo aliquid ꝯceptū realiter diſtinctum ab ip̄o ſicut eſt in nobis. trinitas aūt ꝑſonarum reqͥrit diſtinctionem realem Id vij. dicendum ꝙ intellectus illiꝰ verbi apparet ex hoc ꝙ ſequitur qͣꝫuis cōtingat nrām induſtriālatere. omnia ergo neceſſaria in ſeip̄isſunt vl̓ per ſeip̄a nota vl̓ per aliā cognoſcibilia. non tn̄ opꝫ ꝙ ita ſit quo adnos vn̄ non poſſumꝰ ad omnia neceſſaria ꝓbanda ſcd̓m nrām induſtriamrōnem neceſſariam inuenire Ad viij dicendū ꝙ platonicoꝝ poſitio nichil facit ad ꝓpoſitum ſcd̓m rei v̓itatem qͣꝫuis videatur facere ẜm v̓ba Non em̄poſuerunt platonici ꝙ illa mens eſſeteiuſdem eentie cum deo ſed ꝙ eēt quedam alia ſb̓a ſeꝑata a prima ꝓcedensEt terciā ponebant aiām mūdi vt ptꝫper macrobium Et qꝛ omnes ſbās ſeꝑatas deos vocabant in̄ eſt ꝙ has dicebant tres deos vt dicit augꝰ x de ci.dei Quia tn̄ non ponebāt aliquid ſpiritui ſancto ſil̓e ſicut patri ⁊ filio Aiāem̄ mūdi non eſt nexus illorum duoꝝſcd̓m eos ſicut ſpūſſcī patris ⁊ filij. iōdicūtur in tercio ſigno defeciſſe id eſtin cognitione tercie ꝑſone. vl̓ dicendūſicut ꝯmuniter dicitur ꝙ cognouerūtduas perſonas quātū ad appropriata potentie et ſapientie non quātū adꝓpria. bonitas aūt que ſpirituiſanctoappropriatur maxiē reſpicit effectusqͦs illi nō ꝯgnouerūt Id ix. dicendū ꝙariſtotiles non intēdit dice̓ ꝙ deus ſitmagnificandus vt trinꝰ ⁊ vnus ſed qꝛternario ſacrificiorum et or̄onum abantiquis honorabatur ꝓpter ternarij