Druckschrift 
Opuscula
(70)
Seite
CCCCXLIr
Einzelbild herunterladen
 

cccc xli

natue̓ tria p̄dicta ſciliꝫ motū ſenſum etvitā Et qd̓ in pͥmo ſtatu tendebat naturaliter ad eē ꝯpletiuū cōtinua diſpōſitionē. relabit̉ nūc ad non eſſe ꝯtinuacorruptōe O aiā mea qual̓ es ad corpus talis quodāmō ad te deus tuꝰ. abip̄o habes in pͥmo ſtatu tria. pͥmo potētiam ſuſceptiuā qꝛ ſui capax es et abip̄o ſolo ꝑfectibil̓ es. habes ⁊ naturalēappetitū qm̄ ōe incōpletū appetit ſuum ꝯplementū ⁊ om̄e imꝑfectū ꝑfectibile appetit ſuā ꝑfectionē ōnis materia ſuā formā. habes ⁊ v̓tutem diſpoſitiuā ſcꝫ potentias naturales. fac ergoaīā tue vite habende qd̓ facit corpꝰ ſueSicut ꝑ virtutē diſpofitiuā ꝯtinue ſine interpolatiōe ſe diſponit vt ſuſcipiat te ſuā vitam ſic tu ꝑ naturales potētias ad vitam tuā te diſponē Qd̓ ſi feceris cū ſufficiēter te diſpoſueris aiāberis ꝑficieris ꝯpleberis augꝰ Animamedia eſt inter deū ⁊ creaturas poſitacōuerſione ad deū illūinatur melioratur ⁊ ꝑficitur. cōuerſiōe ad creaturasobtenebrat̉ deteriorat̉ corrūpitur. eteris in ſtatu ſcd̓o hn̄s a deo tuo tria q̄das corꝑi tuo vitam ſenſum ⁊ motummoralē Et qn̄cūqꝫ corpꝰ te vult abicere tunc liceat et tibi vitā tuā ſcꝫ deū abicere Qd̓ ſi hoc ē hoc ē impoſſibile ariſ.eſt aūt non abiciens aiam ꝑ naturamfac vite aiē tue ſcꝫ d̓o quod corpus ſueAppete ꝯtinuare cōiunctionem horrepre ōibus ſeꝑationem pͥme iohā. qͣrtodeus caritas ē ⁊cͣ Ceterū ſi ſolutū fuerit qd̓ abſit mediū vniōis ſpūal̓ armonie temꝑantia ſcꝫ caritas ⁊ grā nō abicit te ſed abicitur a te aiā tua ⁊ tunc ſeqͥtur ſtatus terciꝰ miſerabil̓ prorſus ⁊longe deterior qͣꝫ pͥmus in quo vita etſenſu ⁊ motu debito careas ⁊ de die indiem corruptione creſcente vilior fiasSoluitur hic mediū vniēs extrema etcōtēperans caritas ⁊ gratiā cū p̄dn̄atur morbida ⁊ diſtēperans ꝯcupiſcentia que cū ex ꝯuerſione ad ſenſibilia nata ſit in aiā ex eiſdē nutritur ⁊ augmentatur donec tandē caritati p̄dn̄etur etſic per ip̄am aiā corrūpitur augꝰ Anima media inter deū et creaturas poſtta ⁊c. miracl̓m eſt ſi redeat aiā ad cor-

pꝰ qd̓ ip̄a deſeruit. mirabiliꝰ ꝙ ad animā que ip̄m deſeruit redit deus. mirabilius qͥdem ſi eſſet rarius. ſed nūc ꝓpt̓frequētiam mirabile deſijt eſſe Que nimirū frequentia ꝓbat ꝙ ꝑatior eſt deus vniri anime qͣ penitus non indigetq̄m aiā corꝑi quo ml̓tipliciter eget. taliter igitur ex aiā deus diligiʳ. b̓nardusvalde michi amandꝰ es dn̄e ꝑ quē ſumviuo ⁊ ſapīo. quaſi diceret aiā. valde acorꝑe amor qd̓ hꝫ iſta a me. valde ergomichi amandꝰ es dn̄e cū hēam iſta potiora a te Quid ſit dilige̓ ex tota mēteIliges dn̄m deum tuū ex totamente vl̓ intellectu Subſtātiailla que inqͣꝫtum alligatur corꝑi qd̓ aiātanima diʳ ſcd̓m ſe rōne abſolutiōis qͥaſeꝑabilis eſt et ſeꝑata manet vt angelus ſpūs vocatur Qui ſpūs a theologicꝭ mens a ph̓is intellectꝰ vocat̉ ariſ.em̄ vocat ſpiritū angelicū intelligētiāin libro de cauſis vt ibi omnis intelligētia ē plena formis. ſpm̄ humanū intellectū in libro de aiālibus vt ibi. ſolꝰ intellectus eſt ab extrinſeco Qn̄qꝫ etꝭ intellectus nominat potentiā eiuſdē ſubſtantie. ſil̓iter mens qn̄qꝫ ē nomen potētie qn̄qꝫ aūt ſb̓ſtantie. et ibi Renouamini ſpiritu mentꝭ vrē gloſa. ſpū qui ēmēs Ita nūc ſumimꝰ. ex hac ergo ſubſtantia iubemur diligere deū qm̄ inqͣꝫtum ſpūs eſt pͥmo ꝓprie dilige deū poteſt. Hic em̄ diuine ymago ſubſtantieſb̓a eſt. aut ſb̓ſtātie diuine ymago ſimplex inuiſibilis et incorruptibil̓ ⁊ ideovalde nobilis om̄e ſenſibile ⁊ om̄e corruptibile nobilitate ⁊ naturali bonitate trāſcendens ⁊ ip̄aꝫ ſolūmō ſummūbonū et ſimplex inuiſibile ⁊ inmutabile ꝯplere et ꝑficere poteſt Hoc igiturei ſolūmō ꝓpter ſe abſolutē amandū ⁊deſiderandū eſt ariſ. Nā vniuſcuiuſqꝫdeſiderare qd̓ melius ē. noli ergo o homo noli fieri ſicut equꝰ ⁊ mulus quibꝫnon eſt intellectus et ideo inuoluūturſenſibilibus. ariſ. non hn̄ti intellectumōino inſaciabil̓ eſt appetitꝰ delectabil̓Sed attende nobilitatē intellectualisſubſtantie ⁊ ꝯtemne ſenſibilia et intelſcūali bono intende clamans cū ꝓph̓aBn̄dicā dn̄m qui tribuit mͥ intellectūyy i